[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۳۸۹
  • دوره جدید

چالش مستولی، روزنامه شیراز نوین

سعیدرضا امیرآبادی- روزنامه‌نگار: 
حتی در شهرهای آبی هم مردم می‌میرند. در شرایط لاجوردی وضعیت بیمارستان‌ها و کادر درمان بسان امروز پرازدحام و شکننده نیست و آرامستان‌ها مجالی برای تغسیل قربانیان کرونا و تدفین اموات کووید 19 می‌یابند. تا واکسن از راه نرسد، چرخه شوم ابتلا و مرگ‌ومیر قربانیان کرونا متوقف نمی‌شود. به نظر می‌رسد ما راه درازی تا واکسیناسیون سراسری و افول ویروس مرگبار پیش رو داشته باشیم و تنها سلاح ما در این شرایط بحرانی رعایت پروتکل‌های بهداشتی و فاصله‌گذاری اجتماعی و 
درخانه‌ماندن است...

در شرایطی که شیب ورود دوزهای واکسن به کشور بسیار ملایم و لاک‌پشتی و با طمأنینه است و در شرایطی که هر لحظه ارائه واکسن ایرانی به تعویق می‌افتد، باید با رعایت موازین بهداشتی در جبهه مبارزه علیه ویروس مرگبار مقاومت کنیم. اما متأسفانه وضعیت اقتصادی و روانی مردم آن قدر شکننده شده است که در شرایط زرد و نارنجی نمی‌توان به مصاف کرونا با اعمال راهکارهای سخت قرنطینه رفت. بلکه باید مجال کوتاهی به مردم داد تا اندکی بر بنیه نحیف اقتصادی خود مرهم گذاشته و به‌دنبال مستولی‌شدن وضعیت قرمز در خانه بمانند. این راهکاری است که در ایران و بسیاری از کشورهای دیگر اجرا می‌شود.
گسترش بیماری کووید 19 پاشنه‌های آشیل ما در حوزه‌های اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و حتی ورزشی را آشکار کرد. در کشاکش سونامی‌های کرونا به فقر مطلقی که اقشار فرودست با آن روبه‌رو هستند، بیشتر پی بردیم و با طبقه متوسطی روبه‌رو شدیم که یک قدم با شاخص فلاکت فاصله دارند؛ چراکه درآمدهای ریالی و هزینه‌های ارزی فرصتی برای نفس‌کشیدن برای بسیاری از خانواده‌های ایرانی نگذاشته و واژه پس‌انداز از دایره لغات بسیاری از ما حذف شده است. بیماری مهلک کرونا پاشنه‌های آشیل ما را در حوزه اجتماعی نیز نشانه گرفت. در روزهای قرنطینه و درخانه‌ماندن کشمکش‌های حانوادگی به اوج خود رسید و بنیان بسیاری از خانواده‌ها در آستانه فروپاشی قرار گرفت؛ چراکه ما در ایام آرامش(!) از تقویت پیوندهای خانوادگی غافل شده و بی‌مهابا به زیر سقف‌های مشترک برای تشکیل خانواده پرتاب می‌شویم. کرونای چینی سبب شد عدم سرمایه‌گذاری‌های مادی و معنوی در حوزه‌های فرهنگی هم بازتاب بیشتری یابد. هنرمندان در روزهای معمولی هم آه چندانی در بساط نداشتند و ویروس چینی تکه‌های نان را از سفره‌های آنها ربود. صحنه‌های تئاتر در حسرت تماشاگر و اجراهای حداقلی مانده‌اند و سالن‌های سینما هم آوردگاه مناسبی برای انتقال ویروس هستند. البته در عرصه ورزش هم ویروس مرگبار مشکلات بی‌شماری را پیش روی ما گذاشته است. استادیوم‌های بی‌تماشاگر از هیجان و آدرنالین خالی هستند و جای خالی علاقه‌مندان به‌شدت حس می‌شود و معلوم نیست انرژی‌های انباشته‌شده در چه زمانی و به چه وسیله‌ای تخلیه خواهند شد.
در این شرایط سخت بیش از همیشه به امید و امیدواری و نشاط محتاج هستیم. از آوردگاه‌های سیاسی که خبرهای امیدوارکننده به گوش رسد، جوانه‌های امید در دل‌های مردم رخ‌نمایی می‌کند و دل به روزهایی می‌بندیم که حباب‌های مستحکم اقتصادی فروکش کرده و به سوی دوران آرامش، آن هم پس یک دوره طولانی از تنش‌های طاقت‌فرسا حرکت کنیم. این روزها شهر شیراز بسان بسیاری از کلان‌شهرهای ایران در وضعیت قرمز کرونایی به سر می‌برد و نباید از معیشت گرفتاران در مهلکه فقر و قربانیان شاخص فلاکت غافل شد؛ چراکه بحران کرونا برای آنها در جایگاه چندم اهمیت است و چالش گرسنگی به اصلی‌ترین دغدعه‌شان بدل شده است.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی