[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۲۹۲
  • دوره جدید

عواقب افتتاح پیش از تکمیل!، روزنامه شیراز نوین

 میثم محجوبی - شیرازنوین
چهارسال پس از افتتاح، ورزشگاه بزرگ پارس شیراز همچنان با نواقص متعدد و بعضاً عجیبی مواجه است، نواقصی که در برخی موارد حتی غیرقابل اصلاح به نظر می‌رسند، چون از ابتدا اشتباهات محاسباتی در طراحی آن‌ها صورت گرفته است.
مسئله اصلی و اساسی استادیوم پارس که در سال‌های اخیر همواره بزرگ‌ترین دغدغه مسئولان و تیم‌ها بوده، چمنی است که هرگز شرایط مطلوبی به خود نگرفته و حتی تعطیلی چندماهه مسابقات هم نتوانسته این مشکل را رفع کند.
در تعطیلات عید نوروز 1400 مسئولان ورزشگاه تصمیم گرفتند تا از وقفه ایجاد شده در مسابقات لیگ یک استفاده کرده و چمن را ترمیم کنند. نتیجه این ترمیم، پیش از آغاز دیدار تیم‌های قشقایی و هوادار تا حدودی مشخص بود. اعضای تیم‌ها نیز تأیید کردند که وضعیت بهتری نسبت به قبل پیدا کرده، هر چند هنوز ایده‌آل نیست.
اما کارشناس مربوطه در این ارتباط می‌گوید: لازم بود که این بازی هم در ورزشگاه پارس انجام نشود. اگر این چمن یک ماه دیگر دست نخورده باقی می‌ماند، تا شش ماه وضعیت مطلوبی برای انجام مسابقات داشت.
این کارشناس امیدوار بود که قشقایی از این به بعد بازی‌هایش را به ورزشگاه پارس منتقل کند، اما نه تنها این اتفاق نیفتاد، بلکه بازی‌های تیم فجر هم به دستور سازمان لیگ، باید از این به بعد در ورزشگاه پارس انجام شود. پس دیگر نمی‌توان به چمن ورزشگاه پارس استراحت داد و باید دید پس از انجام مسابقات، چه اتفاقی برای آن رخ می‌دهد.
البته مربی تیم قشقایی عقیده دارد که باید به تیمش اجازه تمرین روی این زمین داده شود تا بازیکنانش به بازی روی زمینی که قرار است مسابقه دهند، عادت کنند؛ اما بعید است با چنین درخواستی موافقت شود.
از چمن ورزشگاه که بگذریم، نواقص متعدد دیگری نیز در ورزشگاه پارس وجود دارد. اولین نکته‌ای که به ذهن می‌رسد، وضعیت نمای بیرونی استادیوم است که هیچ اقدامی‌ برای آن انجام نشده و اسکلت بتنی و سیمانی، تنها نمایی است که در نگاه اول از این استادیوم غول پیکر به چشم می‌خورد. نمای داخلی استادیوم به مراتب زیباتر است، هر چند برخی عقیده دارند که رنگ‌آمیزی سکوها و برخی نقاط استادیوم باید بهتر از این باشد. 
به جز این نواقص ظاهری، باید به مسائل دیگری هم اشاره کرد. اولین ایراد بزرگی که به چشم می‌خورد، وجود نداشتن دیوار در پشت استادیوم است که امنیت آن را پایین آورده است. در حقیقت هر انسان یا حیوانی می‌تواند از قسمت پشت استادیوم وارد شود. به همین دلیل است که با وجود منع ورود تماشاگران، همواره شاهد حضور تعدادی از علاقه‌مندان روی سکوها هستیم. تعدادی سگ نیز همواره در اطراف استادیوم حضور دارند.
وضعیت جایگاه خبرنگاران یکی از دیگر معضلات استادیوم پارس است، جایگاهی که از بیرون نمای بسیار زیبایی دارد، ولی وقتی داخل آن بروید متوجه می‌شوید که غیرقابل استفاده است و به طور کلی در تعبیه آن اشتباهات محاسباتی صورت گرفته است. فاصله بسیار دور به همراه جداره شیشه‌ای که امکان تهیه گزارش مطلوب را تا حد زیادی با مشکل مواجه می‌کند. این مکان دید مناسبی به زمین مسابقه ندارد و در صورتی که در اتاقک‌های تعبیه شده، روی صندلی بنشینید، به زحمت می‌توانید زمین مسابقه را به طور کامل مشاهده کنید. البته این فضا بسیار بزرگ و مجهز به تعداد زیادی اتاق است و اگر راه‌حلی برای مشکلی که ذکر شد پیدا شود، مکانی مناسب برای خبرنگاران و گزارشگران است.
وجود نداشتن «سیستم صوتی» یکی دیگر از عجایب این ورزشگاه است که پس از 4 سال هنوز اتفاقی در این زمینه نیفتاده، یعنی در این ورزشگاه هیچ‌گاه صدایی از گوینده در هنگام تعویض‌ها یا به ثمر رسیدن گل‌ها شنیده نمی‌شود که یک نقص و کمبود بسیار بزرگ برای آن به شمار می‌رود.
علاوه بر این نواقص بزرگ،  کمبودهای دیگری هم در پارس به چشم می‌خورد. آسانسورهای استادیوم که در اوایل افتتاح فعال بودند، حالا مدت‌هاست خاموش هستند و برای نقل مکان به طبقات مختلف این ورزشگاه بزرگ، باید پله‌های زیادی را طی کرد. حتی وضعیت نظافت سرویس‌های بهداشتی به گونه ایست که انگار هیچ شخصی برای انجام این کار در نظر گرفته نشده! و حتی درب رختکنی که چندماه پیش توسط بازیکنان تیم استقلال ملاثانی شکسته شده، هنوز ترمیم نشده و با همان حالت شکسته در اختیار تیم‌های «میزبان» قرار می‌گیرد! اسکوربورد بسیار بزرگ ورزشگاه  هم که در سال‌های گذشته دست کم جهت نشان دادن زمان و نتیجه مسابقه استفاده می‌شد، در یک سال اخیر خاموش بوده و بلااستفاده مانده است. صندلی‌های فرسوده و پوسیده نیمکت دو تیم و داوران و ناظران مسابقه در کنار زمین مسابقه را هم به موارد قبلی اضافه کنید.
مواردی که ذکر شد، احتمالاً تمامی‌نواقص ورزشگاه پارس نیست و نکات دیگری هم وجود دارد که با بررسی بیشتر می‌توان به آن‌ها اضافه کرد. اما این که چرا پس از گذشت 4 سال، هنوز اقدامی ‌در جهت رفع این نواقص صورت نگرفته، سؤال بزرگیست که باید مسئولان پاسخ دهند.
به نظر می‌رسد بودجه‌ای برای اصلاح این نواقص در نظر گرفته نشده که اگر چنین باشد، یعنی از نظر مسئولان امر، ضرورتی برای پرداختن به این کمبودها  در حال حاضر وجود ندارد. شاید اگر یک تیم از شیراز راهی لیگ برتر شود، آن وقت مسئولان به فکر بیفتند و اقدامات برای رسیدن این ورزشگاه به استانداردهای بین‌المللی آغاز شود. 
به‌هرحال این که پس از افتتاح زودهنگام این ورزشگاه، هیچ یک از نواقص آن برطرف نشده و حتی وضعیت بدتری هم نسبت به قبل پیدا کرده نشان می‌دهد که فرضیه مدیرکل قبلی که عقیده داشت «افتتاح این ورزشگاه باعث سرعت دادن به فرآیند رفع سایر نواقص می‌شود» اشتباه بوده و نباید در خصوص سایر ورزشگاه‌های در حال احداث، تکرار شود.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی