[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۲۵۷
  • دوره جدید

سخن سعدی مجموعه‌ای از نغمه و موسیقی است، روزنامه شیراز نوین

چهارمین شب از «هفت شب بر خوان سعدی» ویژه‌برنامه یادروز سعدی که امسال مرکز سعدی شناسی آن را به دلیل شیوع ویروس کرونا به شکل مجازی برگزار کرد، در حالی به پایان رسید که سه تن از سعدی دوستان و پژوهشگران حوزه ادبیات به ابعاد مختلف شخصیت ابومحمد مُشرف‌الدین مُصلِح بن عبدالله بن مشرف متخلص به سعدی، پرداختند.
«زبان غنایی و جاودانگی زبان و فرهنگ فارسی» عنوان اولین سخنرانی بود که توسط دکتر سیدمهدی ماحوزی به عنوان نخستین سخنران ایراد شد. سپس استاد حسن میرعابدینی دومین سخنران بود که به «جنبه‌های روایی آثار سعدی» پرداخت و در نهایت هم سیدمحمدمهدی جعفری سخنانی با عنوان «تأثیر نهج‌البلاغه بر سعدی شیرازی» ایراد کرد.
دکتر سید مهدی ماحوزی استاد دانشگاه و عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی، به عنوان نخستین سخنران این شب به بررسی زبان غنایی سعدی پرداخت و با اشاره به اهمیت اصطلاح خط منحنی در حفظ زیبایی و هنر گفت: «زبان سعدی زبان عشق، حیات و حرکت است که هر نوع زاویه ای از آن گرفته شده و بدان ارزش غنایی بخشیده است و در نهایت در آثار سعدی مجموعه ای غیرقابل تفکیک از نغمه و موسیقی پدید آورده است.» وی با بیان اینکه ارزش هنری ادیب، شاعر، آهنگ نواز و نغمه پرداز در این نکته اسرارآمیز نهفته است که هنر آنها در ابداع آنهاست، گفت: «در نظر امثال سعدی و حافظ حقیقت دیانت، انسان شدن و موزون شدن است و از خود رستن و به حقیقت مطلق رسیدن است.» دکتر ماحوزی جدل ناپذیرترین کار سعدی را سخن او عنوان کرد و افزود: «هیچ گوینده‌ای چون سعدی صنعت و سادگی، استواری، روانی و رقت را به هم نیامیخته و بدین موزونی سخن نگفته است. سعدی گمراه کننده تمام غزل سرایان پس از خویش است. همه شیوه او را در غزل دنبال کرده و بیشتر فرو افتاده اند؛ چه سادگی بیان وی همه را به این اشتباه انداخته است که می‌توان چون سعدی سخن گفت. از این رو کلام او سهل و ممتنع است؛ به نظر ساده است اما تقلید از او بسی دشوار است.» 
استاد حسن میرعابدینی منتقد ادبی معاصر دومین سخنران این شب بود که به بررسی جنبه‌های روایی آثار سعدی پرداخت. این پژوهشگر با اشاره به اهمیت جایگاه حکایت‌های کوتاه در تاریخ ادبیات ایران گفت: «سعدی بر خلاف اکثر هم‌دوره‌ای‌هایش، مسائل اندرزی مورد نظر خود را به صورت حکایت‌هایی شیرین که در آنها لطیفه ای گنجانده شده بود و بر شیوایی سخن می‌افزود، بیان می‌کرد و گلستان سعدی بهترین نمونه از حکایت‌های کوتاه فارسی است که جنبه‌هایی از زندگی مردمان دوران زیست شاعر را پیش روی ما می‌گذارد و همچنین به بیان مفاهیم و مسائل تربیتی و اخلاقی مورد نظر سعدی می‌پردازد.» میرعابدینی دلیل قوت داستان کوتاه ایرانی نسبت به رمان را گذشته از دلایل سیاسی و اجتماعی، اول ریشه غنی حکایت کوتاه در سنت ادبی ایران و دیگری ایجاز موجود در آن که نزدیک به شعر است، دانست و گفت: «سعدی هم مثل دیگر حکایت‌نویس‌های ایرانی نوشته‌های خود را با مقاصد تعلیمی و تربیتی پدید آورده است اما در موارد بسیاری موفق می‌شود پیام مدنظر خود را ضمن یک حادثه داستانی و به صورتی غیرمستقیم مطرح کند و به مدد هنرهای زبانی و روایی به ایجاز داستانی بگرود.» استاد سیدمحمدمهدی جعفری سومین سخنران شب چهارم بود که یکی از مهم‌ترین دوره‌های فرهنگ ایران زمین را سده‌های هفتم و هشتم هجری عنوان کرد و گفت: «سعدی شیرازی در آغاز این سده از فارس به سوی مراکز فرهنگی آن روزگار هجرت کرد تا از دانش و دانشمندان و میراث باارزش فرهنگ بشری توشه‌ها برگیرد و در بازگشت به شیراز، آموخته‌های خود را به زیباترین و فاخرترین جامه بیاراید و به فرهنگ بشری پیشکش کند.» جعفری با بیان اینکه سعدی در بغداد به نهج البلاغه ای دست می‌یابد که توسط سیدرضی گردآوری شده بود و بیشترین توشه را از آن برمی‌گیرد، می‌گوید: «این کتاب تأثیر ژرفی بر ادبیات فارسی و عربی گذاشت؛ به گونه ای که از زمان تألیف نهج البلاغه در قرن پنجم هجری مورد بررسی و برداشت دانشمندان، شعرا و ادیبان قرار گرفته است.» این استاد سعدی پژوه هجرت سعدی به بغداد را سده هفتم هجری و زمانی که خبر حمله مغول‌ها به فارس منتشر می‌شود عنوان می‌کند و می‌افزاید: «سعدی که خبر خزیدن قوم مغول را به پارس می‌شنود، یعنی سال 620 هجری قمری، از شیراز کوچ می‌کند و در سال 655 هجری قمری به شیراز برمی‌گردد و برگرفته‌هایش را در قالب شعر و نثر به مردم 
عرضه می‌دارد.»

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی