[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۲۹۵
  • دوره جدید

تحریم در مقابل تحریم ، روزنامه شیراز نوین

فرزاد وثوقی- روزنامه‌نگار:

اطلاعات اقتصادی امروز نیازی به دروغ‌پردازی ندارد. ما گرفتار نبود و کمبود کالاهای اساسی در کشور هستیم. نبود و کمبود ناشی از ضعف شدید در تولید است. ضعف تولید ناشی از نبود مواد اولیه و نبود مواد اولیه ناشی از وابستگی شدید به خارج و وابستگی شدید به خارج عامل تحریم اقتصادی‌سیاسی است. جای بسی تأسف و تعجب است که در چهار دهه گذشته هیچ تلاشی برای کاهش وابستگی تولید به خارج نشده است. علی‌رغم آنکه شعارها سمت‌وسوی استقلال و آزادی را نشانه رفته بود، اما بعد استقلال شعارها که اقتصادی و دارای اهمیتی در جهت آزادی بوده است، به‌طور کلی در محاق باقی ماند...

باید دید چرا علی رغم آن همه انتقاد به وابستگی اقتصادی رژیم گذشته، اما در طول این سال‌ها اقدامی برای برون رفت از وابستگی اقتصادی نداشته ایم؟ اقتصاد به گونه ای رها شده است که انگار همه از ذخایر خورده اند تا تمام شود. حالا در سکوت خبری، نشانی از اختلاس و اختلاسگران نیست و انگار مرکز اطلاع رسانی این قبیل اخبار فرمان ایست گرفته است!
چراغ صنایع بزرگ و کوچک که تأمین کننده نیازهای اصلی کشور است، یکی یکی خاموش شده و بدون تعارف باید گفت چراغ صنایع را خاموش کردیم. عملکرد غلط نظام مدیریتی که در انتخابات یازدهم مجلس شورای اسلامی مورد تأکید نامزدها و نمایندگان فعلی بود، عامل اصلی زمین گیر شدن تولید در کشور است. نمایندگانی که پس از ورود به مجلس در برابر کاستی‌ها و نظام غلط مدیریتی سکوت اختیار کردند و شاهد ادامه روند غلط مدیریتی در سطوح ملی و استانی با همان تیم اقتصادی پیش از مجلس یازدهم هستیم. واقعیت این است که بسیاری از نمایندگان با شرح وظایف خود در مجلس آشنایی ندارند و بر این گمان هستند که با ورود به مجلس قالب را خواهند شکست؛ غافل از اینکه غافل گیر شده و خود در قالب قرار می‌گیرند. از طرفی اکثر قریب به اتفاق نمایندگان مجلس قبلاً مشاغل دولتی و نظامی داشته اند و شاید همچنان حقوق بگیر کشوری و لشکری باشند. 
نقطه سر خط؛ بزرگ ترین صنعت ملی ما که نفت است، هم به لحاظ تولید و هم فروش دارای وابستگی شدید است. درواقع بازارهای جهانی می‌توانند از خرید نفت ایران برای مدت طولانی چشم پوشی کنند. اما و آیا ما می‌توانیم قید درآمدهای نفتی را بزنیم؟
صنعت دوم ما قبل از پرداختن به صنعت قاچاق، صنعت خودروسازی است که علی رغم هیکل غلط انداز آن که دائم بر ملی بودنش تأکید می‌شود، صنعت مونتاژ و تماماً وابسته است. با شدت گرفتن تحریم‌ها و خروج شرکت‌های خارجی از صف تولید ایران خودرو و سایپا، این دو مرکز تولید به شدت دچار آسیب شد. هرچند اگر درست به مهندسی امور می‌پرداختیم و دست دزدان داخلی را قطع نموده بودیم، چند سالی مقاومت می‌کردیم اما ضربه ای که از داخل خوردیم شدیدتر از ضربات خارجی و تحریمی بود. گرانی محصولات ایران خودرو و سایپا تنها یک دلیل داشت؛ تحریم و نبود قطعات. قطعاتی که باید با ارز گران خریداری می‌شد و راه دور زدن تحریم‌ها، فشار مضاعفی بر ملت تحمیل نمود. گاهی این پرسش مطرح می‌شود که اگر تحریم‌ها را دور نمی‌زدیم چه اتفاقی می‌افتاد؟ ما که بالاخره خواهیم مرد پس چرا این فرصت را در اختیار صنف دزد و قاچاقچی قرار بدهیم. پاسخ تحریم، تحریم است. اگر ملت ایران باید تحریم شوند و نان شب نداشته باشند، ملت هم باید خیلی از چیز‌ها را تحریم کند. اگر ملت دارای فرهنگ تحریم و آشنا به قدرت خود باشند، در خواهند یافت که می‌توانند با ابزار تحریم، تحریم‌ها را یک شبه خاتمه دهند. یک گام به عقب برداریم و از هیجان در بازار دست بکشیم، خواهیم دید چند گام به جلو خواهیم رفت. سزای گران فروش، نخریدن است؛ نه صف کشیدن مقابل واحد صنفی.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی