[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۲۹۰
  • دوره جدید

بر طبل راست، روزنامه شیراز نوین

سعیدرضا امیرآبادی- روزنامه‌نگار: 

سپهر سیاسی ایران از آنِ جریان اصولگرایی شد. اگر بر این باور باشیم که گسست عمیقی بین تفکرات این دو جناح وجود دارد، راست و چپ ایرانی در دهه‌های اخیر با به‌قدرت‌رسیدن دشمن مشترک در آن سوی دنیا به هم نزدیک شده و در زمان آرامش فرسنگ‌ها از یکدیگر فاصله گرفتند و تیغ از نیام انتقاد و تسویه حساب برکشیدند. آنها در دوره صدارت ترامپ به‌عنوان دشمنی مشترک به همسویی رسیده بودند و تفکرات یکسانی از تریبون هر دو جناح سیاسی شنیده می‌شد. اصولگرایان و اصلاح‌طلبان بر این نکته تأکید داشتند که مذاکره با دیکتاتور قرن برای ما عزت و پیروزی و رونق اقتصادی به‌همراه نمی‌آورد و باید روزها و ماه‌های سخت را طاقت آورد، به امید آنکه او به حکم مردمش از کاخ سفید اخراج شده و بنای گفت‌وگوهای تازه را با دمکرات‌های میانه‌رو بگذاریم...

رایزنی با چپ‌های غربی از دیگر عبارت‌های مشترکی بود که حتی در ادبیات اصولگرایان هم در ماه‌های اخیر بارها و بارها دیده شد. اما برخی از جریان‌های اصولگرایی فرصت گران بهای تنش‌های اقتصادی ناشی از تحریم‌های ترامپ را مغتنم شمرده و با تمام توان به شبه اصلاح طلبان دولتی تاختند تا آنها را با بهره گیری از تنگنای تحریم‌ها و فشارهای بین المللی ناکارآمد و فاقد صلاحیت برای اداره کشور نشان دهند. غافل از اینکه این حملات قبل از آنکه قوای دولت و دولت مردان را نشانه رود، خاصیت پمپاژ ناامیدی در افکار عمومی را خواهد داشت و آتش نارضایتی‌ها را شعله ورتر می‌کند. اما در ماه‌های اخیر جریان‌های راست و چپ در سپهر سیاسی ایران به یک تفکر واحد رسیده اند. دیگر بسیاری از اصولگرایان همچون زمان انعقاد برجام از برنامه جامع اقدام مشترک انتقاد نمی‌کنند و از مذاکره و توافق و گشایش حداقل در گفتار حمایت خود را نشان داده اند. حال باید دید در میانه تابستان که رئیس جمهوری با قامت تمام اصولگرا بر مسند کار خواهد نشست، چه آینده ای را برای جریان راست رقم خواهد زد. این طیف سیاسی در 12 سال اخیر نقش چندانی در قوه مجریه نداشتند و تلاش می‌کردند خود را به عنوان مدعی العموم و هواخواه اقشار مستضعف جامعه نشان داده و کاستی‌های دولت را با صدایی رسا به اهالی پاستور تذکر دهند. حال که با همگرایی مجلس بسترهای لازم برای صدارت اصولگرایان به طور تمام و کمال فراهم شده و رقیبی را در مقابل نمی‌بینند، باید دید که در مقام عمل چه کارنامه ای بر جای خواهند گذاشت.
در نظر داشته باشیم که مردم ایران این روزها در شرایط ناگوار معیشتی قرار دارند و دیگر بازی‌های جناحی برای آنها اهمیت چندانی نخواهد داشت. مردم ایران رئیس جمهوری پاک دست و طرفدار تعامل با جهانیان می‌خواهند که بسترهای لازم را برای بهره برداری از ظرفیت‌های داخلی فراهم کرده و سرانه تولید ناخالص ملی و ثبات ارزی و کاهش تورم و تنش زدایی و ایدئال‌هایی از این دست را فراهم کند. با وجود تحولات جهانی، می‌توان امید داشت بستر تعامل با غرب که به ناهمواری دوران ترامپ نیست، از نو ساخته و پرداخته شود و دوباره آرامش اقتصادی و سیاسی را برای مقطع کوتاهی هم که شده تجربه کنیم. آرامش همان چیزی بود که دولت دوازدهم هیچ وقت نتوانست رنگ و بویی از آن را ببیند و درگیری‌های زیادی با جناح متخاصم خارجی، پاندمی کرونا، نارضایتی‌های داخلی و تسویه حساب‌های جناحی را پیش روی خود می‌دید.
با رصد همه این متغیرها، دولت سیزدهم اگر بتواند از مهلکه‌هایی که پیش رو دارد سربلند بیرون آمده و از پیله‌های سنتی خارج شود، پایگاه محکمی در میان همه طیف‌های سیاسی خواهد یافت و می‌تواند به چرخش آرام مهره‌های جناح رقیب نیز امیدوار باشد. هرچند که اصولگرایان هیچ گاه از قحط الرجال در عذاب نبوده اند، اما همیشه بیشترین آسیب‌ها و خدشه‌هایی که بر دکترین آنها وارد شده، از سوی اعضای انگشت شمار و نخ نمای رادیکال بوده است که پایگاه مردمی هم نداشته اند. باید دید که دولت سیزدهم در ماه‌های پیش رو خود را تا چه اندازه از بازی‌های سیاسی رها خواهد کرد و بنا به شعارهای شیرینی که در بحبوحه انتخابات سر می‌دهد، به مردم مداری خواهد پرداخت.
سپهر سیاسی ایران متعلق به جریان اصولگرایی شده است و این فرصت گران بهایی است تا بر هم قطاران خود در جبهه مردمی بیفزایند. از یاد نبریم که دولت دهم با فاصله گیری از قطب‌ها و تفکرات اصولگرایی ضربه مهلکی به این جریان فکری وارد کرد و باعث بروز افتراق و چندشاخگی‌هایی شد که تا به امروز نیز ادامه دارد. اما در 4 سال پیش رو اصولگرایان فرصت مغتنمی برای یک همگرایی بزرگ در اختیار دارند که به اهداف دیرینه خود جامه عمل بپوشانند. پس از محافظه کاری اصلاح طلبان در سالیان اخیر نوبت به اصولگرایان رسیده است تا سرنوشت خود را در سپهر سیاسی ایران رقم زنند. آنها همیشه از سوی جناح رقیب به سرسختی و تمایل به سیاست‌های درهای بسته متهم می‌شدند و در این برهه زمانی فرصت مغتنمی برای احیا پیش رو دارند. به یاد داشته باشیم اصولگراهای معتدل و میانه رو کارنامه پرباری در چهل ساله اخیر داشتند و این مهره‌ها می‌توانند در موفقیت دولت سیزدهم مؤثر واقع شوند.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی