[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۳۱۹
  • دوره جدید

بدون برنامه، روزنامه شیراز نوین

فرزاد وثوقی- روزنامه‌نگار:

برنامه ای خاص برای مهار وضعیت موجود از سوی نامزد‌های انتخاباتی، نسبت به دوره‌های گذشته اعلام نشده و به همان حرف‌های قدیمی و غیرقابل‌اجرا و اعتماد، بسنده 
شده است.
خصوصاً در بخش یارانه و مبارزه با تبعیض و فساد، شعارها با همان شدت گذشته ادامه دارد. این بدون برنامه بودن نامزدها حکایت از بدون کابینه بودن آنان دارد و بدون کابینه یعنی بدون تیم قوی و تخصصی عزم میدان کردن که در هر انتخابات تکرار می‌شود؛ به همین دلیل رأی‌آوردندگان تاکنون توفیقی در امور نداشته‌اند. 
جالب‌توجه آنجاست که بزرگان سیاست به هدایت فکری میدان نمی‌پردازند؛ بلکه شخصاً در میدان حضور می‌یابند و این نشان از عدم تربیت کادر حزبی و عدم اعتماد به جوانان و نظام جانشین‌پروری است...

مشکلات در جنگ اقتصادی در حال وارد آوردن فشار است. در مسلمانی ملت ایران شکی نیست.
اقتصاد دولتی و سیاست‌های پرتنش بین‌المللی، مجالی برای اعمال نظر بخش‌های توانای اقتصادی باقی نگذاشته؛ هرچه هست، چه در بعد اجرا و چه تصمیم گیری، در قبضه دولت است و دولت از محل سود حاصله از این فعالیت غیرمتعارف سهمی برای اقشار قائل نیست؛ مگر افزایش تورم و احتکار و بیکاری. دولت از روز اول بدون برنامه بود و در روز‌های آخر باز هم به نمایندگی از حاکمیت، در عین رکود شدید اقتصادی در حال عملیاتی کردن نظام مالیاتی است.
نداشتن برنامه از سوی دولت و مجلس که در فرایند قحطی مکمل یکدیگرند، به یک عادت سیاسی تبدیل شده است؛ منتخبانی که نه تیم تخصصی دارند نه تجربه دولت‌مردی و متأسفانه بدون گواهینامه سکاندار ناوگان رشد و توسعه کشور می‌شوند. 
خریداران قدرت سیاسی پیش از انتخابات کادرسازی نمی‌کنند تا مهره جدید و جوان را به مردم معرفی کنند و البته بعد از انتخابات گرفتار سهم خواهانی می‌شویم که منتخبان را دوره می‌کنند و چون فرد منتخب به نوعی در جریان برد سیاسی مدیون عوامل ستاد انتخابات است، باید قدرت را تقسیم کند. 
تقسیم قدرت به این شیوه ناگوارترین شکل و شیوه حکمرانی است. پیش از انتخابات نیز باید دید چه کسانی و از کدام صنف و صف نامزد انتخابات را احاطه می‌کنند؛ چراکه صنوف حامی هر نامزد معرف شخصیت نامزد و تقاضا برای نفوذ در قدرت است.
نقطه سر خط؛ ما در سال‌های گذشته از اداره امور اقتصادی کشور عاجز بوده ایم؛ چراکه عمداً یا سهواً گره مشکلات را کورتر کردیم و حالا آسیب‌های اقتصادی در حوزه اجتماعی نهادینه شده و نهاد خانواده را تحت تأثیر و فشار قرار داده است. خانواده و هویت منهای ازدواج و اشتغال و فرزندآوری، یعنی شکست فرهنگی، اخلاقی و اجتماعی که در سایه شکست اقتصادی پیش آمده است. 
بدون برنامه بودن و نتایج امروز، خطی برای دفاع باقی نگذاشته است. بدون برنامه بودن یعنی چهار سال‌های منفعت طلبی؛ یعنی سیستم فساد را چرخاندن و حالا نامزدهای سیزدهم دوباره با شعار فقرزدایی به میدان آمده اند؛ غافل از اینکه تشدید تورم و فقر در سایه بدون برنامه بودن، در شمار اهداف دولتی بوده، در غیر این صورت باید به جای افزایش حقوق و پول پاشی، به کاهش نرخ تورم می‌پرداختند تا با افزایش ارزش پول ملی بتوانیم تورم را مهار کنیم و قدرت خرید را به ملت بازگردانیم. ارائه مجوز رشد قیمت‌ها، اهدای مجوز رسمی دامن زدن به تورم است که در اقتصاد‌های مطرح جهان کاری نسنجیده تلقی می‌شود.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی