[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۰۱۷
  • دوره جدید

وصال شیرازی و خاندان هنرمندان، روزنامه شیراز نوین

سیدمحی‌الدین حسینی ارسنجانی                                                                  
یکی از بزرگان وادی شعر و ادب در فارس و زبده شاعران و ادیبان سدهٔ سیزدهم هجری، وصال شیرازی است. وصال شاعری ذوالفنون و جامع هنرهای گوناگون و از جمله خوشنویس مطرح شیراز و فارس و حتی ایران بوده است. شاعری که دیوان اشعارش نزدیک به سی هزار بیت دارد. وصال در مرثیه‌سرایی از تمامی شعرای پارسی‌گوی ایرانی گوی سبقت را ربوده است. از سروده‌های وی، دیوان شعر و مثنوی «بزم وصال» است و اتمام مثنوی «فرهاد و شیرین» وحشی بافقی است که ناتمام مانده بود. او همچنین «اطواق الذهب» اثر زمخشری را به فارسی ترجمه کرده است. وصال همهٔ خطوط متداول را خوش می‌نوشت. آثار متعددی از او در خط نسخ، نستعلیق و شکسته‌نستعلیق موجود است؛ ولی در خط نسخ بیش از سایر خطوط مهارت داشت و در این خط علاوه بر استواری، ملاحت و لطافت خاصی داشت. 
وصال شیرازی شش پسر داشت: وقار، حکیم، داوری، فرهنگ، توحید، یزدانی که جملگی شاعر و خوشنویس بودند و از مشاهیر سده سیزده هجری به‌شمار می‌آیند. 
وقار شیرازی با نام میرزا احمد متخلص به وقار، بزرگترین فرزند وصال است که در ۱۲۳۲ه‍.ق متولد و در ۱۲۸۹ه‍.ق وفات یافت. دیوان شعری به فارسی به نام بهرام و بهروز که در بمبئی چاپ شده از او باقی‌مانده است. محمود شیرازی متخلص به حکیم فرزند دوم وصال که شاعری خوشنویس بوده و در سال ۱۲۳۴ ه‍.ق در شیراز به‌دنیا آمد. محمود حکیم در سال ۱۲۶۶ ه‍.ق با احمد وقار، برادر بزرگترش، به هندوستان سفر کرد و در آنجا «دیوان حافظ» را به خط خود نوشت که یک سال بعد در بمبئی به چاپ رسید و پس از چندی به شیراز بازگشت و در ۱۲۷۴ وفات یافت. از او دیوان شعری باقی است و در خط نستعلیق نام‌آور شد. فرهنگ شیرازی که نام او میرزا ابوالقاسم و متخلص به فرهنگ است، در سال ۱۲۴۲ متولد و در ۱۳۰۹ درگذشته است. او در نگارش و زیبایی خطوط هفتگانه به پدرش اقتدا کرده است. وی شاعری است که به فارسی و عربی شعر دارد. 
تولد و مرگ او در شیراز بوده و شاگرد پدر و برادر بزرگترش میرزا احمد وقار بوده است که از او فن شعر و ادب را فراگرفته است. همچنین ریاضیات و جفر و رمل و زبان فرانسه هم درس گرفته بود. او با صاحبان فن و شعرای معاصرش پیوندهای مستحکمی داشت. آثار او عبارت‌اند از: ترجمه البارع فی احکام النجوم (فارسی در علم نجوم)؛ دیوانی (فارسی ـ عربی در شعر) که حدود ده هزار بیت دارد؛ ذخر السفاهه علی طب البلاهه (سکنجبینیه، فارسی / متفرقات)؛ رساله‌ای در خانواده وصال؛ شرح حدایق السحر و فرهنگ (فارسی ـ عربی ـ ترکی / لغت).
داوری شیرازی متخلص به داوری که اسم او محمد است و در ۱۲۳۸ در شیراز متولد و در ۱۲۸۴ وفات کرده است. میرزا محمد داوری از خوشنویسان و شاعران قرن سیزدهم هجری و چهارمین فرزند وصال شیرازی بود و دیوان داوری شیرازی از آن اوست. توحید شیرازی که اسم او میرزا محمداسماعیل و متخلص به توحید است، پنجمین فرزند وصال است در ۱۲۳۶ متولد و در ۱۲۸۶ه‍.ق با مرض وبا در حالی که فرزندی از خود به جای نگذاشت درگذشت. او دیوانی هم دارد که برادرش که متخلص به یزدانی است با زحمت بسیار آن را جمع کرده تا به ۲۵۰۰بیت رسید. یزدانی شیرازی که نام او عبدالوهاب و متخلص به یزدانی است، کوچکترین فرزند وصال شیرازی است که مانند پدر و برادرانش هم خطاط بوده و هم به فنون آشنا و هم به فارسی و عربی شعر می‌گفته است. خط او روی کتیبه‌های مقبره شاه‌چراغ در شیراز و نیز حرم علی‌بن موسی‌الرضا(ع) موجود است. دیوان او شامل هزار و پانصد بیت است. وی در ۱۳۲۸ درگذشته و نزد برادرش فرهنگ به خاک سپرده شد.
متأسفانه در شیراز و فارس قدر این شاعر و خاندان ادیب و هنرمند را ندانسته و جز خیابانی که به نام اوست، از برگزاری کنگره‌ای در معرفی او و همایشی در زمینه هنر او و آثار ادبی وی و خاندان شریف و بزرگوارش در شیراز که زادگاه او و برادران هنرمندش است، خبری نیست. قدر گوهرهای نابی چون وصال و برادران و فرزندان او و اجداد ادیب و هنرمندشان را باید دانست و نسبت به معرفی همه جانبه آنان و عرضه شعر و هنرهایشان به طالبان علم و ادب و هنر و به ویژه نسل جوان، تلاش کرد.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی