[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۳۲۵
  • دوره جدید

نجات، روزنامه شیراز نوین

سعیدرضا امیرآبادی- روزنامه‌نگار: 

در کشاکش بحران‌ها به اهمیت پوشش‌های حمایتی بیشتر پی می‌بریم. وقتی که پلاسکو فرو ریخت، در حالی که بیماری کووید 19 هزینه‌های جانکاهی را بر بیماران تحمیل می‌کند، وقتی سیل شیراز اتومبیل‌ها و سرنشینانشان را با خود برد، در بامداد خماری که زلزله گیلان و بم و سرپل‌ذهاب به وقوع پیوست و در بحبوحه همه حوادثی از این دست، ناگهان به یاد آوردیم که اهمیت پوشش‌های حمایتی تا چه اندازه تأثیرگذار است و غفلت از آن چه پیامدهای شومی به‌دنبال خواهد داشت. شاید اگر قانون بر بیمه‌های مهمی نظیر شخص ثالث و مسئولیت تأکید نداشت، گروهی از اقشار جامعه هیچ تمایلی برای خریداری آن نشان نمی‌دادند...

چنان که از آمار زندانیان برمی‌آید، تعداد افرادی که به دلیل ناتوانی در پرداخت دیه ناگزیر به گذراندن دوران محکومیت در زندان هستند، کم نیست. چنانچه آنها مبلغی کمتر از یک درصد از مبلغ دیه را صرف خریداری بیمه‌نامه‌های حمایتی کرده بودند، کانون بسیاری از خانواده‌ها دچار فروپاشی نمی‌شد و زندانیان دیه در قبال همنشینی با مجرمان حرفه ای در مسیر تباهی قرار نمی‌گرفتند.
صرف هزینه برای ایمنی و بیمه، تجارت پرسودی است. امروزه قشر قابل ملاحظه ای از جامعه ایران به پوشش‌های بیمه ای به عنوان هزینه اضافی که بر پیکره خانواده تحمیل می‌شود، نگریسته و از منافع همه جانبه آن اطلاع چندانی ندارند. با وقوع حادثه پلاسکو مشخص شد کسبه ای کمتر از یک درصد از این مجتمع عظیم تجاری دارای بیمه حوادث بودند و این در حالی است که هزینه خریداری پوشش‌های حمایتی در میان دیگر هزینه‌های سرسام آور، خرد و ناچیز به نظر می‌رسد. در بم و سر پل ذهاب هم چنین بود و شمار خانواده‌هایی که از مزایای بیمه‌های پوششی برخوردار شدند، آن قدر انگشت شمار بود که در حد صفر 
ارزیابی می‌شد.
با نگاهی به کشورهای پیشرفته درمی‌یابیم که بیمه به عنوان یکی از اصلی ترین هزینه‌های خانوار به حساب می‌آید و بسیاری از مردم جوامع غربی حاضر نیستند در شرایط ناگوار اقتصادی، قید پرداخت دیون بیمه ای را بزنند. اما در جامعه ایران چه اتفاقی افتاده است که مردم به هزینه‌های ناچیز پوشش‌های بیمه ای به چشم بار اضافی می‌نگرند. به طور حتم چنین مواردی ریشه در فرهنگ و سوابق شرکت‌های بیمه ای خواهد داشت. رسانه‌های جمعی با وجود گذشت چند دهه از پیدایش و آغاز به کار شرکت‌های بزرگ بیمه ای در ایران، هنوز به صورت دقیق و متداوم به تبلیغ پوشش‌های حمایتی آنها نپرداخته و عموم جامعه با گستره عظیم خدماتی که از سوی شرکت‌های بیمه معتبر به جامعه ارائه می‌شود، ناآشنا هستند. این در حالی است که صنعت‌هایی نظیر بیمه، نقش بسزایی در ارتقای سطح کیفی و پشتوانه مادی و معنوی خانواده‌ها داشته و در ایام سخت به یاری آنها می‌شتابند.
البته از گناه برخی شرکت‌های بیمه ای سودجو و قانون گریز که از اطمینان مردم سوءاستفاده می‌کنند، نباید به آسانی عبور کرد. برخی از سیاست‌های نادرست و شیادمآبانه سبب می‌شود اعتماد و اطمینان مردم به فرایند مثبت پوشش‌های بیمه ای کمرنگ شده و امروزه تعداد اندکی از ایرانیان دارای بیمه نامه‌های عمر، آتش سوزی، سیل، زلزله، مسئولیت، سرقت و موارد مشابهی از این دست باشند. به همین دلیل باید راهکاری پیش گرفت تا طی آن، اعتماد عمومی به صنعت بیمه در ایران افزایش یابد و عموم مردم با پوشش‌های حمایتی آنان آشنا شود. هرچند قوای سه گانه نیز وظیفه دارند در برخورد با شرکت‌های سودجو که مسبب ازدیاد جو بی اعتمادی در جامعه هستند، با توسل به قانون برخورد کرده و از ضایع شدن حقوق مردم جلوگیری کنند.
شاید اگر کسبه بیشتری از اهالی پلاسکو از بیمه‌های حمایتی شرکت‌های معتبر برخوردار بودند، در شرایط کنونی دچار ورشکستگی کامل نشده و به دست فروشی در مجاورت پلاسکو روی نمی‌آوردند. به راستی چند درصد از کسبه بازارهای شیراز و مردم دارای پوشش‌های حمایتی بیمه هستند؟ آیا بیمه‌های جبران خسارت همه وظایف قانونی خود را با در نظر گرفتن مبانی مشتری مداری به خوبی انجام می‌دهند؟ آیا هزینه‌های درمان کرونا در زمره چتر حمایتی بیمه‌های بزرگ قرار دارد یا به بهانه‌های واهی از آن گریزان هستند؟ آیا بیمه‌های حوادث و مسئولیت در هنگام بروز حادثه، حقوق آسیب دیدگان را بدون در نظر گرفتن منافع شرکت‌های بیمه در نظر می‌گیرند؟ راهکار قانون برای مقابله سخت با افرادی که با صحنه سازی درصدد کلاهبرداری از بیمه‌ها هستند، چیست؟ به طور حتم صرف هزینه برای ایمنی و بیمه، تجارت پرسودی خواهد بود. در کشاکش بحران‌ها به اهمیت پوشش‌های حمایتی بیشتر پی می‌بریم.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی