[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۳۲۸
  • دوره جدید

امنیت اقتصادی ، روزنامه شیراز نوین

فرزاد وثوقی- روزنامه‌نگار:

داستان واگذاری کار مردم به مردم با تأسیس شوراهای شهر و روستا قوت گرفت اما به مقصد نرسید. پیش از تشکیل شوراهای شهر و روستا که به پارلمان‌های کوچک شهری و روستایی معروف هستند، پارلمان‌های ملی در سطوح کلان مطالبه‌گری حقوق ملت را پیشه کرده بودند اما وکیل‌الرعایا‌ها به‌سرعت وکیل‌الدوله شدند و مطالبات روی زمین ماند. 
حالا به طول تاریخ مطالبات مردمی داریم و به همان طول آقایان و بانوانی که از خانه ملت به وزارتخانه‌ها رفتند و پست‌های عالی گرفتند! در واقع خوش‌خدمتی به دولت‌ها باعث شد بعضی نمایندگان ملت به پست‌های بزرگ دولتی دست پیدا کنند...

از بدنه دولت هم افرادی هستند که در یک دوره خاص به خانه ملت آمدند و این چرخه همچنان ادامه دار است. داستان واگذاری اقتصاد به بخش خصوصی یا همان مردم نیز در همین راستا به رشته تحریر درآمده است؛ داستانی تخیلی که مانند شکر در آب حل می‌شود و آثاری از آن باقی نمی‌ماند. افراد نیز پس از ورود به خانه ملت مانند شکر در آب حل می‌شوند و دستیابی به آنان ناممکن است. آیا رعیتی را می‌شناسید که در یک دوره و برای حل مشکلات خلق خدا، خان شده باشد و پس از طی آن دوره به همان منصب رعیتی بازگشته باشد؟ خان و خان زادگان هرگز به رعیتی بازنگشته اند؛ اگر بر فرض محال زمانی رعیت بوده باشند. 
تاریخ شاهد است که به بلندای آفتاب درمورد واگذاری اقتصاد به مردم سخن گفته شده است اما این یک دروغ بزرگ بوده و خبری از واگذاری نیست؛ مگر به بخش‌های خصولتی که باعث شد کارخانه‌ها در اجرای سیاست‌های غلط و پروژه‌‎های نورچشمی، ورشکسته و تعطیل شوند.
اگر بخواهیم رک و پوست کنده سخن بگوییم، باید گفت پیش از انقلاب کارخانه‌های بزرگ صنعتی در ایران با سرمایه گذاری داخلی و خارجی و اشتغال مناسب و فزاینده مشغول فعالیت بودند. بعد از انقلاب بدون توجه به اهمیت اقتصادی این سرمایه گذاری‌های بزرگ و کوچک بر اقتصاد و اشتغال داخلی و نیز اشتغال پیش رو، بسیاری از این کارخانه‌ها با کلمه رمز مصادره، تعطیل شدند. در واقع بدون توجه به آینده ضربه بزرگی به اقتصاد کشور وارد کردیم. در استان فارس جانمایی بسیار مناسبی در خصوص صنعت و کشت و صنعت اتفاق افتاده بود که البته هم اکنون تأثیری بر رشد اقتصادی فارس ندارند. 
در این هنگام نگاهی به بحران آب نیز نشد؛ چه هم اکنون نیز توجهی به بحران آبی نمی‌شود و بر اساس اخبار، شالیزار‌های بزرگی در فارس در حال تولید برنج هستند تا امنیت غذایی را در کوران خشک‌سالی تأمین کنند!
حالا دوباره درمورد واگذاری بخش اقتصاد به مردم سخن می‌گوییم و انتظار داریم این رؤیا به واقعیت تبدیل شود؛ در حالی که این رؤیا چند دهه است که در اذهان عمومی بدون حاصل در حال پرورش است. واقعیت این است که برای سرمایه گذار امنیت لازم پیش بینی نشده است. سرمایه گذار داخلی و خارجی و چه آن دسته از سرمایه گذاران ایرانی مقیم خارج از کشور که در دولت‌های گذشته نیز دعوت به حضور در ایران شدند، امینت می‌خواهند و این ثبات امنیت اقتصادی است که تعیین کننده شرایط حضور سرمایه گذاران است. 
در دولت‌های گذشته (دولت‌های هفتم، هشتم، نهم و دهم) به طور مستقیم از ایرانیان مقیم خارج دعوت شد تا برای سرمایه گذاری به ایران بیایند و در همان سال‌ها با اسم رمز سرمایه بری، جبهه اقتصادی را به شدت تضعیف کردند و سرمایه گذاران را فراری دادند. حالا دوباره در همان دایره قرار داریم؛ بازی با تئوری دعوت از سرمایه گذاران خارجی خصوصاً سرمایه گذاران ایرانی مقیم خارج از کشور. آیا سرمایه گذاران بزرگ که از وجود مشاوران اقتصادی بلندپایه برخوردار هستند، به شعار توجه می‌کنند یا با واقعیت سیر و سلوک می‌کنند؟

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی