[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۳۶۴
  • دوره جدید

حصر ریال، روزنامه شیراز نوین

فرزاد وثوقی- روزنامه‌نگار:

آنقدر درگیر مسائل حاشیه‌ای و کش‌دار هستیم که غافل شدیم ریال ایران بعد از بولیوار ونزوئلا دومین واحد بی‌ارزش پولی جهان است. در واقع اگر ونزوئلا نبود، ما در ته جدول قرار داشتیم. زمانی می‌گفتند چرا اقتصاد ایران خصوصاً در حوزه گردشگری را با ترکیه مقایسه می‌کنید. زمانی می‌گفتند چرا اقتصاد ایران را با کشور‌های جهان اول مقایسه نمی‌کنید. زمانی با ونزوئلا هم‌کاسه شده بودیم و الگوی اقتصادی می‌گرفتیم. در حالی که باید الگوبرداری‌های ما از اقتصاد کشورهای جهان اول باشد. زمانی بروبیا با کشورهای آفریقایی را شروع کردیم؛ خصوصاً در حوزه پلاسکو؛ اما این آمدوشد‌ها نتایج مثبتی حداقل برای ملت نداشت...

سلیقه‌های حاکم بر سیاست آسیب‌های بسیاری به اقتصاد ایران رسانده است و حالا برق هم تحت‌الشعاع این بدبختی‌ها قرار گرفته است. در واقع این زیرساختی ترین ابزار توسعه، به شدت در کشور به سوی نابودی رفته تا حدی که قادر به تأمین روشنایی خیابان‌ها نیستیم. 
حالا دولت سیزدهم چه خرابی و چه آبادانی از دولت دوازدهم تحویل بگیرد، نمی‌توان دولت گذشته را متهم نمود؛ چراکه دولت گذشته نیز خرابه تحویل گرفته است. این زنجیره در طول چهار دهه گذشته ادامه داشته و حالا به شدت گریبان ملت را گرفته است. جریان‌های سیاسی ومطالبه گر در ایران به شدت راه به خطا برده اند؛ چراکه نتیجه فعالیت نمادین آنان به مطالبه گری تا حصول نتیجه منتهی نشده است. در واقع در یازده دوره مجلس شورا و شش دوره شوراهای اسلامی و سیزده دوره ریاست جمهوری در چهار دهه گذشته، هیچ فعالیت مبتنی بر مطالبه گری شاهد نبودیم. در تمام این دوره‌های افرادی غیرمتخصص بر مرکب سیاست سوار شدند و سخنرانی کرده اند.
نتیجه سخنرانی بیش از حد و اندازه آقایان سیاست مدار کار نابلد این است که هم در حوزه انرژی ملاحظه می‌شود و هم در حوزه کالاهای اساسی و نیز در حوزه بهداشت و پدافند کرونایی. مدیران امر چنان از عملکرد خود دفاع می‌کنند و لوح سپاس رد و بدل می‌کنند که انگار با جمعی کور تلیت می‌خورند. 
جای تأسف است که در همسایگی ما کشور‌های حوزه خلیج فارس قوی ترین واحد‌های پولی جهان در برابر دلار را دارند و هیچ گاه سخنران‌های خوبی نبوده اند و در عمل ثابت کردند که می‌توانند رفاه را برای ملت خود به ارمغان بیاورند. 
رتبه‌های اول تا سوم قدرتمندترین واحد‌های پولی جهان هم در همسایگی ایران مورد استفاده قرار می‌گیرند. «دینار کویت» قدرتمند‌ترین واحد پولی در جهان است و هر یک واحد آن، معادل ۳.۳ دلار آمریکاست. «دینار بحرین» و «ریال عمان» (به ترتیب با نرخ برابری ۲.۶۶ و ۲.۶۰ در مقابل هر دلار آمریکا) هم در رتبه‌های دوم و سوم در میان قدرتمندترین واحد‌های پولی در جهان قرار دارند.
باید یک خسته نباشید مفصل به مدیران کشور بگوییم که با این اوصاف اقتصاد ایران را به زمین زدند. نبود اراده بزرگ ترین مشکل فراروی اقتصاد ایران است. در واقع اراده ای برای بهبود وجود ندارد و مدیران سیاسی کشور سعی می‌کنند با فرسایش روزگار بگذرانند. فرسایشی در قالب پایان جنگ هشت ساله، فرسایشی در قالب دوران سازندگی، اصلاحات، اصولگرایی و اعتدال، برجام بی سرانجام، توافقات پی در پی بی اثر و البته انتخاباتی که با آمد و شد افراد و سلیقه‌ها هیچ بهبودی برای ملت نداشته است. در ایران پیش از انقلاب سرمایه گذاران بی شماری حضور داشتند. کارخانجات بزرگ و صاحب برندی در ایران فعال و اشتغال بی شماری ایجاد شده بود. باید این پرسش را مطرح کرد که چرا موج سیاسی باعث فروپاشی نظام اقتصادی در ایران شد. آیا سیاست بدون اقتصاد می‌تواند پایداری خود را حفظ کند وقتی اکثریت در فقر و تنگ دستی باشند. اعمال این سیاست از هر طرف یک اشتباه فاحش و مضر برای ملت ایران بود. از طرفی باید این پرسش را مطرح نمود که جریانی که باعث فرار سرمایه‌های اقتصادی و علمی ایران در پوشش مصادره شد، چگونه دوباره به دعوت این سرمایه‌ها اقدام می‌کند و چگونه باید به این روند اعتماد نمود. آیا باید در انتظار گشایش اقتصادی در قالب یک دیپلماسی فراگیر باشیم یا انتظار کاملاً بیهوده است؟ 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی