[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۳۸۷
  • دوره جدید

زمان آشتی ملی، روزنامه شیراز نوین

فرزاد وثوقی- روزنامه‌نگار:

موضوع تأمین انرژی که با تأخیر چشمگیری در کشور و همچنین فارس مطرح است، حکایت از بی‌برنامه‌بودن دولت‌ها و نیز کج‌اندیشی در سیاست‌های خارجی کشور و بی‌تفاوتی نمایندگان مجلس در ادوار گذشته به‌عنوان یک مطالبه جدی دارد. دولت‌ها هیچ‌گاه مؤید برنامه‌های یکدیگر نبوده‌اند و اختلاف‌افکنی و لجبازی باعث شده برنامه‌های توسعه به تعویق بیفتد. تعامل و عدم تعامل سه قوه در این راستا تأثیرگذار بوده است. وقتی مجلس در اختیار اصلاح‌طلبان بود و دولت در اختیار اصولگرایان و بالعکس، باعث کندی امور گردید. اینک و به‌اتفاق، اعتقاد گروه‌های سیاسی بر این است که در یک زمان‌بندی چهارساله دولت، مجلس و قوه قضائیه یک‌دست هستند و نیروهای انقلاب بر امور تسلط کامل دارند...

آنچه جالب توجه است، ارزیابی مجدد ملت از تعاملات بین بخشی است که اگر در این چهار سال آنچه تقبل شده اتفاق نیفتد، باید به موضوع به گونه ای دیگر نگاه کرد. 
باید به این نکته توجه داشته باشیم که از امروز تا چهار سال آینده باید شاهد اراده برای تحقق برنامه‌ها باشیم. اگر در گذشته اختلاف افکنی باعث عدم توسعه و رفاه ملت شده است، اینک باید اولین گام‌ها را برداشت. همه باید پای کار باشند تا مطالبات مردم تأمین شود و دلیلی برای تأخیر نیست. اگر در این چهار سال حداقل‌ها و آنچه جناب رئیس جمهور منتخب وعده داده است اتفاق نیفتد، بدان معناست که در سیاست‌های کلی اراده ای برای بهبود نیست. 
اینکه همه تقصیر‌ها را به گردن خارجی‌ها بیندازیم، عقلانی نیست و ملت این داستان را نخواهند پذیرفت. اینکه نمایندگان مجلس به جای آنکه از طرف مردم سخن بگویند، از طرف دولت سخن بگویند و مطالبات مردم را زمین بگذارند، پذیرفتنی نیست. اگر‌ها بسیار است و در صورت تحقق مطالبات مردم می‌توان بر مشارکت حداکثری ملت در انتخابات مجلس آینده و ریاست جمهوری چهاردهم حساب باز نمود. 
اینک در بحران بزرگی گرفتار شدیم که در رأس آن تأمین انرژی است. صنایع کشور به شدت نیازمند آب و برق هستند که تأمین آن هم هزینه بر است و هم نیازمند تعاملات جهانی. در بخش تأمین هزینه باید هم اعتبارات داخلی و هم درآمدهای ارزی یاری رسان بخش‌های برق هسته ای و سایر نیروگاه‌ها باشند. در واقع باید نیروگاه‌های جدیدی احداث و وارد مدار می‌شده که البته نشده و بهانه اصلی نیز نبود اعتبار و دست خالی وزارتخانه نیرو اعلام شده است. ما اگر صادراتی هم داشته ایم، دلارهای آن به کشور باز نگشته است؛ چراکه مشکل تحریم و بانکی داریم. ایران به اف. ای .تی. اف ملحق نشده است و در چنین شرایطی حتی پول‌های آزادشده از تحریم‌ها به کشور بازنگشته است.
دام‌ها گرسنه اند و تورم در خرید نهاده‌های دامی آن هم به صورت قاچاق، تولید در این بخش را زمین گیر کرده است. جوجه‌ها کشتار شدند و دام‌های آبستن راهی کشتارگاه‌های دامی؛ به گفته اهل فن قحطی در این بخش در زمستان خودنمایی خواهد کرد. 
سالیان سال است از سوءمدیریت‌ها در کشور گفته می‌شود اما دستگاه‌های نظارتی واکنش طبیعی به موضوع ندارند و برخوردی صورت نگرفته است؛ چراکه اگر برخوردی در عمل اتفاق افتاده بود، به طور قطع هم سوء مدیریت و هم فساد دستگاه‌ها کاهش می‌یافت! اینک باید دنبال همان شعار امید برویم و امیدوار باشیم که دولت سیزدهم تمامی آنچه در شعارهای انتخاباتی خود وعده کرده، محقق کند. دولت سیزدهم نیازمند یاری است که اگر همسو با برنامه‌های آن حرکت نشود، باز هم باید شاهد سکون باشیم. اعتقاد داریم جنگ اقتصادی واقعیت داشته اما همه خسارت‌ها متوجه تحریم‌ها نیست و باید به نبردهای سیاسی داخلی هم توجه نمود. تصاحب قدرت و تصرف آن هزینه‌های بسیاری داشته که همه از جان ملت درآمده است. شاید امروز زمان آشتی ملی و توجه به مطالبات ملت باشد، ان‌شاءالله.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی