[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۳۲۵
  • دوره جدید

ثروت پایدار، روزنامه شیراز نوین

سعیدرضا امیرآبادی- روزنامه‌نگار:

گران‌‌بهاترین سرمایه کلان‌‌شهر شیراز چیست؟ چه کسی می‌تواند ادعا کند که جهانگردان خارجی و گردشگران داخلی  برای تماشای مراکز خرید مرمرین و پل‌‌ها و زیرگذر‌های بتنی مسافر شیراز ‌می‌شوند؟ جهانیان از جغرافیای دور و نزدیک به شهر راز می‌آیند تا در پرتو اصالت‌های نهفته در این اقلیم دیرینه به آرامش برسند و اندکی از اصالت‌‌های چشم‌‌نوازش برخوردار شوند. آرامش سترگی که در کوچه‌‌باغ‌‌های کهنه و دیرینه قصردشت ریشه دوانیده و به درازای تاریخ در بافت سنتی شهر راز مستور است. بافت سبز شیراز در زمره بهترین و ارزشمندترین میراث شهر هفت‌هزارساله قرار می‌گیرد و با حفظ و نگهداری آن می‌شود به آینده اقتصادی و هویتی و ارزشی شهر و آرامش شهروندان فرهنگ‌‌مدارش امیدوار بود...

آرامش گم‌گشته انسان معاصر است و شهری که بتواند این عنصر ارزشمند را هبه کند، یک گنجینه ارزشمند است.
متأسفانه در دهه‌‌های اخیر، آتش مهلکی بر جان طبیعت چشم‌ نواز شیراز افتاده و مقایسه تصاویر ماهواره ‌ای نشان از فاجعه ‌ای اسفناک دارد. بسیاری از فضاهای سبز شهر در پی غفلت‌‌ها و چشم‌ پوشی‌‌ها و امید برای کسب درآمدهای مقطعی و نامروتی‌ها و شاید خشک‌سالی‌‌های عامدانه از میان رفته است. تباهی باغ‌های شیراز در برهه کنونی و آینده، همان افسوسی را بر دل ما می‌‌گذارد که سوزاندن تخت‌ جمشید بر دل تمدن ایران ‌زمین گذاشت؛ چراکه شهر شیراز منهای اصالت‌‌های دیرینه‌ اش، به متروپلیسی بی ‌ریشه می‌ماند که با مراکز خرید پی‌ در پی و بتن‌های سخت مذبوحانه بزک شده است.
برای مقابله با این بحران فزاینده در سال‌های اخیر تصمیم‌‌های سختی گرفته شد. مدیریت عالی شهر تلاش کرد با نگاهی منطقی با پدیده زوال باغ‌های شیراز رو به‌ رو شود. همه ما به خوبی بر این حقیقت واقفیم که پایداری یکایک درختان شهر، شعار و آرزوی بزرگی است که عملی ‌شدن آن در این روزهای مبادا، ممکن نیست. بنابراین باید سطح ارزشمندی آن‌ها را با دیدگاهی واقع‌ گرایانه طبقه ‌بندی کرد و کمر همت به پاسداشت بهترین‌هایشان بست. البته نگاه‌های ایدئالگرایانه حکم به نگهداری و پاسداشت همه بافت طبیعی شیراز داده و یکایک درختان نگین خاورمیانه را ارزشمند برمی‌شمارد؛ اما هزاران افسوس که در آتش تحریم و خودزنی‌ها و تنگ‌ نظری‌ها می‌سوزیم و این آرزو در روزها و سال‌‌های پیش رو هیچ ‌گاه جامه عمل نمی‌‌پوشد و در کشاکش تغییر کاربری‌‌ها، باغ‌‌های شهر یکی پس از دیگری جای خود را به آسمان‌ خراش‌‌های 
جهنمی دادند.
از آنجا که ما همیشه در موقعیت‌‌های سخت و دشوار جنگی به ‌سر می‌‌بریم، باید در این زمینه با نگاهی واقع ‌بینانه به میدان عمل بیاییم. شورای پنجم و شهرداری شیراز با تکیه بر مصوباتی که در زمینه حفظ باغ‌‌های قصردشت وجود داشته، به این مسئله مهم و حیاتی ورود کرده و درصددند بهترین و اعلاترین قسمت از باغ‌‌های ارزشمند گروه 1 شیراز را حفظ کنند. از آن‌ها و آیندگانی که بر مسند کار می‌نشینند، انتظار می‌رود در این زمینه نگاه درآمدزایی برای کسری بودجه و اجرای پروژه‌‌های عمرانی نداشته باشند و برای هرگونه تغییر کاربری، با سخت ‌گیری و دلسوزی مضاعف عمل کنند. از دست‌ رفتن باغ‌ها، حتی در گروه ۵ که به تعبیری کم‌ اهمیت ترین آنها بر شمرده می‌‌شود، حسرت بزرگی را در آینده به دنبال خواهد داشت که جبران‌ ناپذیر خواهد بود. شاید این حسرت در آینده به موازات شماتت و سرزنش مطرح شود؛ همان‌ گونه که ما بی ‌رحمانه عملکرد انفعالی و رادیکالی مدیران پیشین را به آوردگاه نقد می‌‌کشیم.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی