[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۳۲۳
  • دوره جدید

الزام ‌برای داشتن اراده، روزنامه شیراز نوین

فرزاد وثوقی- روزنامه‌نگار:

از جمله اهداف تأسیس گروه‌های سیاسی در هر کشور شانه‌خالی‌کردن به‌موقع از زیر بار مسئولیت‌هاست.
در هر کشوری منابعی وجود دارد که باید در مسیر منافع ملی و با رعایت عدالت هزینه شود. مطابق قانون اساسی در هر کشور دولت باید منافع ملی را در اولویت قرار دهد. هرچند قانون اساسی و الزامات آن شامل کشورهایی که دارای دولت در سایه هستند، نمی‌شود؛ اما ملت در شرایطی دولت و مجموعه حاکمیتی را وادار به اجرای قانون خواهند کرد. داستان تحریم‌های خارجی یک بحث است و داستان خودتحریمی و زدوخوردهای داخلی بین گروه‌های مشارکت‌کننده در قدرت سیاسی یک بحث دیگر...

متأسفانه در کشوری مانند ایران یک گروه سیاسی حاکم ‌بر قدرت چنان از عملکرد خود در تمامی زمینه‌ها دفاع می‌کنند که انگار در مهد دمکراسی جهان زندگی می‌کنیم و کمبودی نداریم. در مقابل گروه بازمانده از رانت و زیاده خواهی از قدرت به شدت در حال کوبیدن حریف با انتشار نقاط ضعف است.
این گروه چنان سیاه نمایی می‌کنند که انگار در ۴۰ سال حکومت اسلامی در ایران ‌نه خبری از اسلام و دین بوده و نه عمران و آبادانی! شعارها سمت و سویی را نشان می‌دهد که انگار اولین دولت اسلامی در حال شکل گیری است و انگار شعارها نه مهندسی فرهنگی می‌شوند و نه مهندسی اجتماعی و با باورهای ملت بازی می‌کنند.
بروز این دوگانگی باعث کمرنگ شدن اعتماد و مشارکت‌های عمومی می‌شود. در واقع ضربتی که رقابت‌های سیاسی به دین و باورهای ملت وارد کرده است، هیچ کدام از رسانه‌های خارجی وارد نکرده اند. بهتراست در آیینه نگاهی به خودمان و عملکرد خودمان بیندازیم و ببینیم چه کرده ایم.
از جمله محسنات دولت‌های گذشته از جمله دولت‌های نهم تا دوازدهم باز شدن عرصه انتقاد و تهاجم به شخص رئیس جمهور با شعارهای تند مرگت باد از سوی تندروهای سیاسی اقتصادی بود.
این بستر فراهم‌ شده تا گروه‌های سیاسی با راه اندازی اکیپ‌های متشکل از افراد خاص در کسوت شعبان‌ها در خیابان شعار مرگت باد سر دهند و نباید غافل شد که دولت سیزدهم با همه شعارها و دعوت به مشارکت از نخبگان در صورت عدم توفیق در اجرای تعهدات از غافله شعارهای تند باز بماند.
در واقع این مصونیت از رئیس دولت سیزدهم برداشته شد و با ورود ایشان به قوه مجریه باب انتقادات به سوی ایشان باز شده است.
آغاز انتقادات از صف خودی شروع می‌شود و دامنه عمومی خواهد یافت؛ وقتی در عملیات مهار اقتصادی ناموفق 
عمل کنند.
ما در مواجهه با توافق با جهان با دو موضوع مواجه ایم؛ اول عدم باور و دوم نداشتن اراده!
به نظر می‌رسد در ارتباط با بیرون مرزها به خودمان باور نداریم و گمان بر این است که اگر مرزها را به روی کشورهای جهان بگشاییم، همه چیز خود را از دست می‌دهیم؛ تفکرات بسته شبیه به آنچه بعضی گروه‌های تندرو نظیر آنچه طالبان و داعش در تصور خود داشتند.
از طرفی گمان می‌کنیم که اراده ای برای بهبود نیست؛ چراکه هم در بخش بهداشت و درمان، هم در بخش‌های اقتصادی، خصوصاً نیرو و تأمین زیرساخت‌های حیاتی با وجود علم به شکست و ناپایداری، اما همچنان سیاست‌های انزوایی را در پیش داریم.
باید پذیرفت علم، دانش وصنعت در جهان پیوسته و نیازمند تکمیل پازل است. هیچ کشوری نمی‌تواند بر سر این داستان با عاقبت ملت خود بازی کند.
ما باید با جهان در ارتباط باشیم و باور کنیم که می‌توانیم علم و تکنولوژی وارداتی را به عنوان مکمل دانش روز داخلی به‌کارگیری کنیم. باید اعتماد به نفس داشته باشیم که می‌توانیم در یک کشور خارجی در خیابان راه برویم و نسبت به پوشش بانوان آن ملیت چشم‌های خود را درویش کنیم.
باور کنیم‌ که حجاب یک الزام و اعتقاد قلبی در بین بانوان ایرانی است و به طور قطع پوشش و پوشیدگی هیچ ارتباطی با جریان سیاست‌های تحمیلی ندارد؛ بلکه یک میراث بزرگ و تکامل یافته در بین ایرانیان است. 
باید بپذیریم که ورود شرکت‌های خارجی و تأسیس شعب بانکی و تبادلات ارزی از مجاری قانونی باعث شکوفایی اقتصادی و قطع جریان قاچاق و دور زدن تحریم‌ها می‌شود.
بپذیریم که منافع ملی ارجح به منافع فردی است. باید برای خروج از این بحران اراده ای وجود داشته باشد؛ چراکه تنها اراده است که گره گشای امور است.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی