[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۳۶۴
  • دوره جدید

رود شیراز، روزنامه شیراز نوین

سعیدرضا امیرآبادی- روزنامه‌نگار: 

چه ستیز معنایی تأمل‌برانگیزی در واژگانش مستتر است. رودخانه خشک شیراز در دهه‌های اخیر با حکم‌فرمایی خشک‌سالی به سنگلاخی آلوده برای پساب‌ها و فاضلاب‌های خانگی و صنعتی و به پناهگاهی برای معتادان متجاهر و بی‌خانمانان تبدیل شده است.  در موسم انتخابات، شماری از کاندیداها به یاد این برکه فراموش‌شده می‌افتند و سخن از تبدیل آن به زیرساخت کلان گردشگری می‌رانند. وعده‌های انتخاباتی بر این باور استوار است که می‌توان از پهنه رودخانه خشک با رستوران‌های فصلی، فضای سبز، پارک‌های مدرن و بسیاری از سخت‌افزارهایی که نشاط مدنی را به‌همراه داشته باشند، بهره برد...

اما واقعیت کنونی رودخانه خشک شیراز نشانه ای از آن همه وعده‌های گوش نواز را بازگو نمی‌کند. متأسفانه بستر این رودخانه به محل گردهمایی معتادان و کارتن خواب‌های پرخطر تبدیل شده و در میان آنها بیماری، مواد مخدر، بزهکاری و جرم موج می‌زند.
از سوی دیگر مستنداتی مبنی بر تخلیه زباله و فاضلاب از سوی افراد سودجو در این مکان به چشم می‌آید که صدمات زیست محیطی جبران ناپذیری را به دنبال خواهد داشت و هزینه سامان دهی آنها را به بیت المال تحمیل می‌کند. اگر چه رودخانه خشک شیراز در هویت تاریخی خود به عنوان رودی فصلی شناخته می‌شود، اما با مشاهده آن طی سال‌های اخیر، درمی‌یابیم که در هنگام بارندگی‌ها تنها رود نحیفی از میان آن گذشته و کمتر شاهد جریان بارش‌ها در پهنای رود قدیمی بوده ایم. این مسئله سبب می‌شود تا حیوانات موذی مأمن مناسبی برای زاد و ولد یافته و شهروندان را با مشکلات بهداشتی و زیست محیطی مخاطره برانگیزی روبه‌رو سازند.
در گذشته با رصد خشک سالی حاکم بر رود میانی شیراز، کنارگذر‌هایی در این منطقه سامان دهی شد تا بدین وسیله از شدت ترافیک ناحیه مرکزی شهر کاسته شود. اما این مسئله در حقیقت بهره برداری از گوشه ای از ظرفیت‌های کلان رودخانه خشک به حساب می‌آید و می‌توان با مشورت صاحب نظران امور شهری و اساتید دانشگاه و حمایت‌های مادی و معنوی متولیان امور شهری، استفاده بهینه ای از این پتانسیل مسکوت مانده به عمل آورد. تجربه نشان داده است که بخش خصوصی در صورت مهیا بودن تسهیلات و حمایت‌های لازم، آماده سرمایه گذاری در این قبیل پروژه‌هاست و مردم شیراز از دیرباز تاکنون علاقه وافری به استفاده از فضای سبز و آب‌های روان داشته اند و در صورت مهیا شدن چنین زیرساخت‌هایی به طور حتم سرمایه متولیان بازگشت قابل ملاحظه ای خواهد داشت. اما در شرایط حاضر حتی لای‌روبی رودخانه خشک نیز هزینه‌های زیادی برای متولیان امور شهری به دنبال دارد و ثروتی که باید به منظور اعتلای جایگاه شیراز صرف شود، در این راستا هزینه می‌گردد.
برای سامان دهی اوضاع نابسامان رودخانه خشک تعامل و همکاری همه دستگاه‌های ذی ربط ضروری به نظر می‌رسد. در ابتدا علوم پزشکی و بیمارستان‌ها باید نسبت به عدم واریز زباله‌ها و فاضلاب‌های عفونی در بستر رودخانه به شهروندان اطمینان خاطر بدهند و سپس باید برای سامان دهی کارتن خواب‌ها و معتادان متجاهر که بستر رودخانه را به محل اسکان خود تبدیل ساخته اند، راهکاری اساسی در دستور کار قرار گیرد. برای تعالی اقتصادی و فرهنگی شهر نباید تنها وام دار میراث گذشتگان باشیم؛ بلکه شهر راز سرشار از ظرفیت‌های نهفته ای است که با زدودن غبار از گوهر آنها می‌توان در رونق گردشگری و ارتقای جایگاه کیفی شهر اقدامات مؤثری را پایه ریزی کرد. رودخانه خشک، ارتفاعات شهری، خانه‌های تاریخی، بازار‌های سنتی، فضای سبز، اماکن متبرکه و بسیاری دیگر از این قبیل مؤلفه‌ها نیاز به توجه‌های مادی و معنوی داشته و در صورت سرمایه‌گذاری در آنها می‌توان به آینده شهر و مردمانش امید بیشتری داشت.
در نظر داشته باشیم که با اتمام دلار‌های نفتی چاره ای جز اتکا به گردشگری برای شیراز باقی نخواهد ماند و از هم اکنون باید در اندیشه توسعه زیرساخت‌های لازم بود. مثلث و مربع گردشگری ایران در آینده ای نه چندان دور، عهده‌دار هزینه‌های تأمین بودجه کشور خواهند شد.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی