[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۳۶۴
  • دوره جدید

قربانیان تابستان، روزنامه شیراز نوین

سعیدرضا امیرآبادی- روزنامه‌نگار: 

در اوج تابستان ظرفیت بیمارستان‌های شیراز لبریز شد. این روزها کرونا همه را می‌کشد. در گرم‌ترین فصل سال و در کشاکش موج پنجم قربانیان کرونا از تب و لرز به خود می‌پیچند و مظلومانه جان می‌سپارند. ویروس مرگبار پیرمرد هفتادساله و جوان هجده‌ساله و نوزاد ازراه‌رسیده نمی‌شناسد. برای او بیمار دیابتی و جوان ورزشکار هم فرقی نمی‌کند و تنها به دنبال ریه‌های میزبانی برای قتل‌عام است. برای این ویروس هرجایی اهمیتی ندارد که مادر تنها دلخوشی فرزندان است و چگونه باید پس از کوچ ابدی نان‌آور خانواده زندگی کرد...

از شمالی ترین ویلاها و پنت هاوس‌های شمال شهر تا جنوبی ترین زاغه‌های جنوب کلان‌شهر قلمرو کروناست. کووید 19 به کادر درمان هم که با ایثارگری و شهامت در برابرش مقاومت می‌کنند، رحم نمی‌کند. هیچ کس به درستی نمی‌داند موج اول بیماری در چه ماهی و چگونه به ایران رسید.
ما سال نو را در خانه نشستیم به امید آنکه این بیماری شوم رخت از میان ما بربندد و بر حجم مشکلات انبوهی که با آنها دست به گریبان هستیم، چیزی اضافه نکند. اما متأسفانه این آرزویی محال بود و با گذشت زمان اندکی، موج‌های بعدی با قدرت و بی رحمی بیشتری از راه رسیدند. بر خلاف نظر بسیاری از کارشناسان، فصل گرما هم نتوانست آن را از پای درآورد؛ بلکه با گذر ایام وحشی تر شد و قدرت قتل عامش افزایش یافت. در حالی که ترس مردم از ویروس چینی رو به کاهش بود، ویروس مرگبار مسیر جهش و تکامل برای بقا پیش گرفت و شمار قربانیانش افزایش یافت. در کشاکش موج بعد بارها و بارها به این نکته اشاره شد که رسیدن کرونا به پاییز می‌تواند خزان غم انگیزی را برای ما رقم بزند. اما متأسفانه تجمعات به صورت پیدا و پنهان برگزار می‌شد و همیشه درصدی از جامعه هستند که برای حفظ پروتکل‌های بهداشتی اهمیتی قائل نیستند. متأسفانه بیماری مهلک چینی تنها این افراد را درگیر نمی‌کند؛ بلکه از آنها پلی ساخته تا به میان خانواده‌ها و دوستان و همکارانشان رسوخ کرده و همه اقشار جامعه را درگیر کند.
در موج‌های اولیه کرونا ظرفیت بیمارستان‌ها هنوز جایی برای پذیرش بیماران داشت و کادر درمان تاب و توانی برای مقابله با ویروس قاتل برایشان مانده بود. اما متأسفانه با همه تلاش‌هایی که صورت گرفت، موج‌های واپسین ناجوانمردانه از راه رسیدند. اینک کادر درمان خسته و فرسوده و آزرده و افسرده است. شمار تجهیزات بخش‌های درمانی محدود شده و کادر درمان باید تشخیص دهند که کدام بیمار را از دستگاه‌های نفس ساز جدا کرده و بیمار دیگری را جایگزین کنند. به راستی چه کسی می‌داند امضای ناخواسته و اجباری حکم مرگ چه تأثیری بر روح و روان کادر درمان می‌گذارد. اقشار ایثارگری که شاید روزها و ماه‌ها در حسرت دیدن و در آغوش گرفتن خانواده مانده اند و هر روز بر حجم مشکلات بی شمار آنها افزوده می‌شود.
اما این پایان ماجرا نیست. ما از سر تجربه دریافته ایم که بیماری کووید 19 با گذر ایام وحشی تر شده و بر حجم قربانیانش افزوده می‌شود. به همین دلیل اگر واکسیناسیون تسریع نشود پاییز و زمستان سیاه تری پیش رو داریم. موج‌های بعدی کرونا این قابلیت را دارد که دوران سیاه طاعون و وبا و جذام و آبله و دیگر بیماری‌هایی که نسل‌های پیشین را به خاک و خون کشاند، برای ما تداعی کند.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی