[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۳۸۵
  • دوره جدید

برق هسته‌ای نداریم ، روزنامه شیراز نوین

فرزاد وثوقی- روزنامه‌نگار:

رمزارزها چرا و چگونه وارد کشور شده‌اند؟ کشوری که از نعمت برق هسته‌ای بی‌بهره است و صرف انرژی برای تولید برق در نیروگاه‌های فرسوده غیرممکن به نظر می‌رسد. بلبشو در نظارت‌ها نگران‌کننده است. تاکنون ۵هزار و ۲۸۲ مرکز استخراج غیرمجاز رمزارز با تعداد کل ۲۱۵هزار و ۷۴۰ دستگاه و به ظرفیت کل ۶۱۰هزار و ۴۲۵ کیلووات در کشور کشف و جمع‌آوری شده است.
همین چند روز پیش 17 مرکز جدید استخراج غیرمجاز رمزارز در کشور کشف شد. ظرفیت مصرف این ۱۷ مرکز ۳۹۶ کیلووات است که به‌صورت متوسط معادل با مصرف برق روزانه ۱هزار و ۱۳۴ واحد مسکونی برآورد می‌شود...

اگر ماینر‌ها به صورت قاچاق وارد می‌شود، ایران بهشت رمزارزهاست؛ چراکه برای ورود دردسری ندارند و احتمالاً این گزینه هم توسط آقازاده‌ها در حال اتفاق است؛ کسانی که دستی در قدرت سیاسی دارند و برای ارتکاب اعمال خود مانعی بر سر راه ندیده اند.
اگر ماینر‌ها به صورت سازمان یافته و برای جبران کاهش درآمدهای دولتی وارد کشور شده اند تا دولت بتواند درآمدی جایگزین برای نفت داشته باشد، باز هم باید تأسف خورد که دولت‌ها اینچنین از آسایش ملت و بخش‌های صنعتی مایه می‌گذارند. 
از حدود دو سال گذشته که کووید 19 سایه خود بر اقتصاد کشور را در کنار تحریم‌ها انداخته، اکثر فعالیت‌های صنعتی و درآمدزا به حالت سکون درآمده اند. از قضا دولت در تحریم شدید قرار گرفته و راهی برای انتقال ارز وجود ندارد. حتی بلوک شرق نیز قادر نبود دلار‌های ایران را به بانک‌های ایرانی واریز کند؛ چراکه بلوک شرق نیز تحت تأثیر دلار قرار دارد و اگر از اقتصاد جهانی و قوانین رایج پا فراتر می‌گذاشت، تحت تحریم قرار می‌گرفت. 
ماینر‌ها را باید در صف تروریسم اقتصادی دانست؛ چراکه به صنعت کشورمان لطمه شدیدی وارد کرده است. با خاموشی‌های گسترده صنایع بیشتر از تمامی بخش‌ها آسیب دیده اند. آسیب دیدگی صنایع هم در بخش خسارت به دستگاه‌ها و تجهیزات و هم رشد بیکاری قابل بحث و پیگیری است. مهندسی تخریب تولید و توسل به رشد واردات سیاستی است که نمی‌توان به آسانی از کنار آن گذشت. 
در تعاریف انتشاریافته آمده است که ماینر، دستگاه تولیدکننده رمزارز است. رمزارز نوعی دارایی دیجیتال است که به صورت غیرمتمرکز تولید و نگهداری می‌شود و برای استخراج رمزارزها باید محاسبات ریاضی پیچیده‌ای توسط رایانه به‌ طور مستمر انجام شود که مستلزم مصرف برق زیادی است. در واقع ماینر‌ها در حاشیه تحریم‌های ارزی کار اصلی را 
انجام می‌دهند.
وقتی اقتصاد بر پایه قاچاق گردانده شود و همه توسلمان به گذرگاه دورزدن تحریم‌ها ختم شود، در نهایت با اقتصاد مجازی روبه‌رو هستیم که باز هم گروهی نادر از آن بهره می‌برند. در این شیوه بهره ای نصیب گروه‌های اکثریت اجتماعی نخواهد شد و حتی انباشت پول در خارج از مرزها نیز بی حساب تر از گذشته اتفاق می‌افتد. 
دولت‌ها و همچنین مجلس‌ها برنامه ای برای حمایت از صنایع نداشته اند. اگر به کارنامه اقتصادی دولت‌ها و مجلس در چهار دهه گذشته نیم نگاهی داشته باشیم، از رونق خبری نیست. در گذرگاه‌های تنگ با احکام قضایی یا صنایع تعطیل یا بازگشایی شده اند. این نوع برخورد غیرحرفه ای با صنعت را باید پای نبود اراده صنعتی در کشور گذاشت. وقتی سرمایه گذار و کارآفرین به طور پیوسته در کشمکش و چانه زنی باشد و البته زیرساخت‌ها در اختیارش قرار نگیرند. وقتی صاحب صنعت و کارآفرین امنیت نداشته باشد، چگونه می‌توان انتظار داشت کارگران از امنیت اقتصادی و اجتماعی برخوردار شوند. 
این کلافی سردرگم است که گره آن به راحتی گشوده نخواهد شد؛ چراکه تنگ نظری بر اقتصاد حاکم است. با رفتن دولت دوازدهم شماری از فعالان سیاسی اقتصادی از بدنه دولت بازداشت شدند و در انتظار محاکمه هستند. در سال‌های گذشته و رفتن دولت نهم و دهم نیز همین اوضاع و احوال حاکم بود. درواقع کسانی به اقتصاد و معیشت ملت ضربه وارد کردند که در بدنه دولت و مجلس حضور داشته اند.
در هر صورت برای ایجاد و توسعه صنعت که در بخش ایجاد آن سؤالات و سخنان بسیاری باقی مانده، نیازمند زیرساخت هستیم که یکی از مهم‌ترین زیرساخت‌ها همین داستان برق است. بدون برق، آب و فاضلاب نمی‌توان چشم انداز توسعه را به درستی تعریف کرد یا باور نمود. برابر آنچه مدیران مربوطه در حوزه نیرو گفته اند، نیروگاه‌ها به شدت فرسوده اند و از نعمت برق هسته ای محروم هستیم. چه باید کرد وقتی از برنامه‌های توسعه عقب افتاده ایم و فقط رجزخوانی می‌کنیم.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی