[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۳۶۹
  • دوره جدید

ارزشمند اما خالی از صلابت!، روزنامه شیراز نوین

 میثم محجوبی - شیرازنوین
نخستین بازی تیم ملی در مرحله نهایی رقابت‌های مقدماتی جام جهانی با یک پیروزی دشوار اما مهم همراه شد. سه امتیاز برابر یک رقیب سرسخت اما با نمایشی نه‌چندان دلپذیر و تماشاگر پسند.
پنجشنبه شب در ورزشگاه خالی از تماشاگر آزادی تهران، تیم ملی بدون حضور سرمربی‌اش بر روی نیمکت، به مصاف سرخپوشان سوریه رفت.  
علیرضا بیرانوند، شجاع خلیل زاده، علیرضا جهانبخش، احمد نوراللهی، مهدی طارمی، وحید امیری، محمد حسین کنعانی‌زادگان، سامان قدوس، جعفر سلمانی، علی قلی زاده و میلاد سرلک  نفرات حاضر در ترکیب ایران بودند و حملات ایران نیز از همان ابتدای کار آغاز شد. 
در نیمه نخست، به وضوح برتری با ایران بود. علاوه بر اینکه توپ و میدان در اختیار سفیدپوشان بود، حملات زیادی هم روی محوطه جریمه سوریه شکل گرفت، اما این حملات چقدر با برنامه و مؤثر بود؟
آمار نشان می‌دهد که در تمام طول نیمه اول و از میان 17 حمله‌ای که انجام دادیم، تنها 4 حمله مؤثر واقع شد که دوبار نیزتا آستانه فروپاشی دروازه سوریه پیش رفتیم. این چهار موقعیت روی یک ضربه کرنر، دو ارسال کوتاه از جناح راست و یک کار ترکیبی به دست آمد، اما خبری از حملات دامنه‌دار و با پشتوانه فنی بالا نبود.
در سوی مقابل، سوریه از 5 حمله که در زمان اندک در اختیار داشتن توپ، توانست ترتیب دهد، به سه موقعیت گلزنی دست پیدا کرد. این، هم می‌تواند نشان از با برنامه‌تر بودن سوریه در زمان حمله داشته باشد و هم ضعف دفاعی ما را عیان سازد، به‌خصوص در دقیقه 17 که شکاف عجیب خط دفاعی ایران باعث شد تا عمر خربین مهاجم خطرناک سوریه فرصتی ایدئال برای گلزنی پیدا کند. هر چند شانس با ایران و بیرانوند یار بود که ضربه او به بیرون رفت. این شاید خطرناک‌ترین موقعیت کل مسابقه بود.
در نیمه دوم هم این ایران بود که بیشتر توپ و میدان را در اختیار داشت، اما نه به اندازه نیمه اول! البته به ثمر رساندن گل نسبتاً زودهنگام هم باعث شد تا میزبان مجبور نباشد در ادامه دقایق هم به تصاحب توپ و بازی تهاجمی بپردازد.
گل ایران که روی یک حرکت ترکیبی بسیار خوب به ثمر رسید، نشان از بار فنی بالای بازیکنان دارد. بازیکنی مثل صالح حردانی که می‌توان او را جدیدترین مهره تیم ملی نامید، دقایقی پس از ورود به زمین با یک پاس تک ضرب زمینه ساز گل پیروزی شد و باید از اسکوچیچ به خاطر این تعویض طلایی تقدیر کرد. به این نکته هم باید اشاره کرد که پاس گل ایران توسط مهاجم پورتو داده شد و ستاره فاینورد هم زننده ضربه نهایی بود که پس از برخورد با پای مدافع وارد دروازه شد. حضور بازیکنانی از تیم‌های بزرگ اروپایی، وزنه سنگینی برای تیم ملی است که باید بهتر و بیشتر از آن‌ها بهره ببریم.
در ادامه مسابقه، تیم ملی از آن صلابت گذشته برخوردار نبود و نتوانست برتری خود را به حریفش دیکته کند، ضمن اینکه داور در دقیقه 80 با تیم ما مهربان بود. او می‌توانست مهدی طارمی را به خاطر ضربه آرنج سنگین به صورت مدافع سوری از زمین اخراج کند که چنین تصمیمی نه تنها می‌توانست نتیجه بازی پنجشنبه را تغییر دهد، بلکه در دیدار آینده هم برایمان مشکل ساز بود.
تیم ملی سوریه می‌توانست با استفاده از دو موقعیت در دقایق پایانی، تساوی با ارزشی را به دست بیاورد. تساوی برای سوریه نتیجه بسیار ارزشمندی محسوب می‌شد اما آن‌ها از فشار سنگین دقایق تلف شده هم نتوانستنداستفاده کنند.
در مجموع مطابق آمار، ایران در این بازی 23 بار حمله کرد و صاحب 5 موقعیت گلزنی شد و در سوی مقابل سوریه از 10 حمله به 4 موقعیت گل رسید. این موضوع نشان می‌دهد که ایران با وجود 70 درصد مالکیت توپ، در امر ایجاد موقعیت گلزنی (نسبت به حملات) از حریف خود ضعیف‌تر کار کرده و البته در فاز تدافعی هم عملکرد بهتری نسبت به حریف نداشته است.
ایران و اسکوچیچ توانستند در نخستین بازی، سه امتیاز مهم خانگی را کسب کنند اما خبری از صلابت گذشته نبود. این تیم به وضوح نیاز به کار بیشتری دارد تا بتواند از این گروه به جام جهانی صعود کند.
اتفاق خوب برای ایران، از دست رفتن امتیازات در سایر دیدارهای این گروه برای رقبای جدی بود. نه کره توانست در خانه از سد عراق بگذرد و نه امارات در زمین خود از پس لبنان برآمد. بنابراین ایران در همین ابتدا، دو امتیاز اختلاف با سایر رقبا و به‌خصوص کره جنوبی ایجاد کرد که می‌تواند در پایان رقابت‌ها کاملاً تعیین‌کننده باشد.
ایران سه‌شنبه در دومین بازی به مصاف عراق خواهد رفت و باید دید شکل و 
شمایل ترکیبی و فنی تیم اسکوچیچ در آن دیدار، چه تفاوت‌هایی با دیدار نخست خواهد داشت.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی