[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۴۲۵
  • دوره جدید

برای کوهنورد بودن، باید فاتح کوه‌های درونت باشی!، روزنامه شیراز نوین


به بهانه روز ملی کوهنوردی، به بررسی مختصری درباره اسطوره کوه پرداختیم تا نگاهی داشته باشیم به جنبه راز آمیز این خلقت شگفت خداوند. 
از زمان‌های دور در اساطیر، حماسه‌ها، آیین‌ها و ادیان توحیدی و غیر توحیدی از اهمیت شایانی برخوردار و همواره  در طول تاریخ، برای مردم، راز آمیز و مقدس بوده است. مفهومی که از آسمان، کوه، قله و هر نوع بلندی دیگری به ذهن انسان متبادر می‌شود، ارتباطی تنگاتنگ با مفهوم برتر بودن و تعالی دارد؛ در باور بشر جایگاه خدا همیشه در بالا تصور شده است. گاه آسمان منزلگاه او بوده و گاه بر بلندای کوه‌ها برایش قربانی می‌کرده‌اند. بنابراین از قدیم‌ترین ایام، نزد مردم بدوی و متمدن، کوه دارای قداست بوده است. شاید روزگاری کوه، خود خدا و در دوره‌ای نمادی از خدا و در روزگاری جایگاه و محل پرورش خدا و خدایان و قهرمانان خداگونه بوده است. در اغلب اسطوره‌ها با یک کوه به عنوان مرکز جهان رو‌به‌رو هستیم.
کوه‌ها، بلندترین نقاط زمین هستند و گمان بر این بوده است که چون در قله کوه، فاصله زمین و آسمان کم می‌شود، عروج از این نقطه امکان پذیر است. این که قبر، پرستشگاه و معبد خدایان را در کوه می‌دانسته‌اند ناشی از همین تفکر است. در اغلب فرقه‌های عرفانی، ارتباط با آسمان از طریق کوه امکان پذیر است و کوه دروازه ورود به جهان دیگر تلقی می‌شود. در این گونه آیین‌ها، صعود مفهوم ویژه‌ای است که نه تنها برای کوه، که برای بالا رفتن از هر چیز بلندی که شخص را به آسمان نزدیک می‌کند، به کار می‌رود
بنابراین اندیشه صعود از کوه برای دیدار با خدا شکل گرفت. صعود از کوه، طبیعت معنوی دارد و نماد عروج و رسیدن به آگاهی و پیشرفتی است به سوی شناخت و معرفت. به همین دلیل در آیین‌های شناخت، کوشش برای صعود و عروج روحانی بر فراز کوه، دیده می‌شود و آن که از فراز کوه می‌گذرد، به شناخت خداوند نایل می‌شود. در آخر، برای کوهنورد بودن باید ابتدا فاتح کوه‌های درونت باشی…
«پگاه پیروزبخت»

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی