[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۴۱۹
  • دوره جدید

خانه‌ها به کارخانه‌ها رسیدند، روزنامه شیراز نوین

 حسین فرزانه- گروه گزارش
آن روزهایی که کارخانه‌های معروف شیراز ساخته می‌شد، کسی فکر نمی‌کرد روزی چنان این شهر بزرگ شود که کارخانه و مردم همسایه دیوار به دیوار شوند. هرچه از عمر این کارخانجات گذشت، شهر وسیع و وسیع‌تر شد و کارخانه در میان انبوه خانه‌ها گم شد.
حالا چند سالی است که برخی از این کارخانجات دیگر همسایه خوبی نیستند و مردم از آن‌ها شاکی اند؛ برخی مزاحم آسایش و آرامش اند و بعضی آلاینده محیط زیست. تذکرات و نصیحت‌ها ره به جایی نبرده و هیچ راهی باقی نمانده و باید از شهر بروند. مردم، مسئولان و رسانه‌ها سفت و سخت پیگیر اخراج کارخانه ریشمک، پشم شیشه، سیمان و روغن نباتی هستند. رصد رسانه‌های استان نشان می‌دهد حداقل در ۱۰ سال اخیر موضوع خروج کارخانجات آلاینده از شهر شیراز در صدر اخبار و پیگیری‌ها بوده است. از رسانه‌ها، مردم و مسئولان اصرار و از کارخانجات انکار!
سال‌ها گذشت تا اینکه بالاخره کارخانه ریشمک، جوان‌ترین کارخانه آلاینده شهر چراغ اول را روشن کرد! با پیگیری‌های مکرر و مستمر کارشناسان محیط زیست، این کارخانه شیراز را به مقصد لپویی ترک کرد. مردم از بالا بودن میزان گرد و غبار خروجی از واحد و ایجاد آلودگی هوا شاکی و عاصی بودند و پیگیری‌ها باعث شد نهایتاً سال ۹۷ این کارخانه ۴۷ساله برای همیشه به صورت صددرصد به منطقه جدید انتقال یابد و همه دستگاه‌های خط تولید را نیز جمع آوری و به واحد جدید منتقل کند.
اکنون آن گونه که جهانگیر باقری مدیرعامل شرکت پشم شیشه ایران می‌گوید، روند عملیات اجرایی انتقال کارخانه پشم شیشه به منطقه ویژه اقتصادی شیراز به ایستگاه آخر رسیده است و با توجه به شرایط کارخانه و اجرای تعهدات این شرکت نسبت به مسائل زیست محیطی، مسئولیت‌های اجتماعی در قبال همشهریان عزیز و همچنین افزایش ظرفیت تولید، توسعه برند و برنامه‌های توسعه‌ای، انتقال کارخانه به منطقه ویژه اقتصادی شیراز با انعقاد قراردادی با یک شرکت ایرانی نهایی شده و به امضا رسیده است و در سال آتی شاهد به بهره‌برداری رسیدن خط تولید این کارخانه خواهیم بود.
به نظر می‌رسد کارخانه پشم شیشه نیز بالاخره رفتنی است یا اینکه حداقل خودش را برای رفتن آماده می‌کند. حکایت کارخانه سیمان و روغن نباتی نرگس اما پیچیده است؛ دست بردار این شهر نیستند. یکی حامی قوی دولتی (شستا) دارد و آن یکی پشتش به وزرا گرم است. کارخانه سیمان فارس که مادر ۷ کارخانه دیگر است، همه فرزندانش را بیرون کرده اما خود برای ماندن اصرار دارد! بهانه‌های واهی می‌آورد. سعید نظری عضو سابق شورای شهر می‌گوید: کارخانه سیمان فارس هیچ اراده ای برای رفتن ندارد و به بهانه کارگر و حقوق کارگر و اشتغال به کار، مسئولان را می‌ترسانند و فشار می‌آورند به دولت و شورای شهر تا کسی کاری به کارشان نداشته باشد.
این کارخانه ۶۶ساله از ۱۰ سال پیش قرار است به شهر خرامه منتقل شود؛ اما مسئولانش معتقدند انتقال کارخانه سیمان فارس به خارج از شیراز برای آنها مقرون به صرفه نیست و حتی حاضرند به قیمت تعطیلی کارخانه، تغییر کاربری بدهند اما از شیراز نروند! به روایت رسانه‌ها کارشناس حقوقی هلدینگ سیمان فارس خوزستان تأکید کرده بود که با وجود وعده‌ها برای انتقال کارخانه به بیرون از شیراز و صرف هزینه‌ای در حدود ۱۰۰میلیارد تومان برای این جا‌به‌جایی، اما به علت مقرون به صرفه نبودن کارخانه جدید نمی‌توانیم آن را به طور کامل منتقل کنیم. او خواستار تعطیلی خط تولید این کارخانه و ایجاد کارخانه‌ای دیگر با تولیداتی دیگر شد که مشکلات زیست محیطی نداشته باشد؛ درخواست عجیبی که با مخالفت شدید مسئولان مواجه شد.
جالب‌ترین حکایت اما مربوط به کارخانه روغن نباتی است که حالا بیشتر روغن پرکنی است تا تولیدکننده روغن! حشمت ‌الله کرمانشاه‌ چی بعد از انقلاب از ایران رفت. صاحب این کارخانه بود. بعد از او بنیاد مستضعفان این مجموعه بزرگ تولیدی را در اختیار گرفت و تا سال ۷۲ دولتی بود. داستان خصوصی سازی پیش آمد و شبی در یکی از باغ‌های شیراز در یک جمع سه نفره این کارخانه به ۲ داماد برادر یکی از وزرا و نفر سومی که بعدها مالک اصلی کارخانه شد، رسید. این کارخانه که روزی دُر صنعت مواد غذایی بود، حالا به جز یک خط روغن پر کن بقیه خطوط تعطیل است. مدیران فعلی کارخانه می‌گویند پول بدهید تا برویم! زمین در شهرک صنعتی دارند اما برای ساخت و تکمیل کارخانه جدید اعتبار ندارند.
علی رغم برخی اخبار ناگوار مبنی بر عدم تمایل صاحبان کارخانه برای تولید روغن، اما اسفندماه سال گذشته وعده جدیدی به افکار عمومی داده شد. عباس تابش رئیس سازمان حمایت از مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان کشور گفت: وزارت صمت، استانداری فارس و سرمایه گذار بخش خصوصی در تلاش هستند تا با فراهم کردن مقدمات ساخت سریع‌تر کارخانه روغن نباتی زمینه انتقال آن را در کوتاه‌ترین زمان و طی سه سال آینده به خارج از شهر شیراز فراهم کنند. قطعاً پشت دیوار بلند این کارخانه مسائلی هست که رسانه‌ها و افکار عمومی کمتر از آن آگاهی دارند اما هرچه هست، ماندن این کارخانه در شهر شیراز به لحاظ اثر سوء برای سلامت همسایگان و خطر جانی برای آن‌ها هیچ توجیهی ندارد.
رفتن یا ماندن چنین صنایع و کارخانجات آلاینده ای بیشتر از آنکه دست خودشان باشد، به اراده و خواست مسئولان بستگی دارد. اگر قرار بود تصمیمات این چنینی با تذکر و نصیحت عملی شود، قطعاً ۱۰ سال پیش کارخانه سیمان بساط خود را از این شهر جمع کرده بود. تشکیل کمیته انتقال متشکل از مسئولان ارشد استان و کارشناسان دلسوز به شرط اراده قوی می‌تواند شهر شیراز را از شر آلاینده‌های زیست محیطی نجات دهد.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی