[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۴۱۹
  • دوره جدید

دراک در حصر بتن ، روزنامه شیراز نوین

 حسین فرزانه- گروه گزارش
خوشا شیراز و وضع بی مثالش/ خداوندا نگه دار از زوالش... به زبان حافظ یعنی شیراز و طبیعت خرم و هوای معتدل آن چه نیکوست. خدیا! این سرزمین را از خطر نابودی حفظ کن. حالا از این شعر بامسما هشت قرن می‌گذرد و در سال ۱۴۰۰ هجری شمسی وضع شیراز دیگر چندان 
بی مثال نیست! 
خشک‌سالی‌های طولانی و بارش کم باران و ریزگردها هوای شیراز را از معتدل به گرم و خشک تغییر داده و توسعه شهرنشینی و الزاماتش ریه‌های تنفسی شهر را گرفته است. از آن طروات و شادابی باغات معروف قصردشت که کارخانه اکسیژن‌سازی شهر بود، خبری نیست و به راحتی شاهد بالا رفتن ساختمان‌های سر به فلک کشیده و ویلاهای آنچنانی در دل باغ‌های نیمه جان با دیوارهای کاهگلی فروریخته اش هستیم.
این شیوه ساختمان سازی البته سابقه ۵۰ساله دارد. پیشینه بلند مرتبه ‌سازی در شیراز به قبل از انقلاب و ساخت مجموعه مسکونی منطقه هوایی شیراز برمی‌‌گردد؛ ساختمان‌‌هایی که هم اکنون حدود نیم قرن قدمت دارند و ارتفاع آنها از 15 تا 
18 طبقه است. 
حالا اما محور اکثر ساخت و سازهای این چنینی شمال غرب شیراز است. مرکز تحول و رویدادهای منفی و مثبت آینده این کلان‌شهر همین نقطه است. منطقه ای خوش آب و هوا که تا چندی قبل بکر و دست نخورده باقی مانده بود و چند سالی است پس از ساخته شدن بزرگ‌راه حسینی الهاشمی، با محوریت این جاده ساخت و سازهای عجیبی در حال انجام است؛ از برج‌های ۲۰طبقه تا پروژه‌های مسکونی ادارات و سازمان‌ها؛ درست در نقطه ای که می‌شود نامش را گذاشت راهرو هوایی شیراز. یعنی جریان باد غالب شهر از شمال غرب است و ساختمان‌های بلند مثل دیوار عظیمی از ورود بادتازه به شهر جلوگیری می‌کنند و دیری نخواهد پایید که شیراز هم در زمره کلان‌شهرهایی قرار می‌گیرد که باید با آلودگی گسترده 
هوا بسازد. 
برخی اما عوارض بلندمرتبه‌سازی را فراتر از آلودگی هوا می‌دانند. دکتر علیرضا عسکری معتقد است بلند مرتبه سازی هویت شیراز را در معرض خطر قرار داده است. 
این باستان شناس و استاد دانشگاه می‌گوید: بلندمرتبه‌سازی برای شیراز یک خطر جدی است و شیراز را از مفهوم خود دور می‌کند. او بر این باور است زمانی که یک شهر از مفاهیم چندهزار ساله خود جدا شود، دیگر آن شهر، حیاتش مثل گذشته نخواهد بود و شهر با پدیده مدرن غیرایرانی ساخته می‌شود و آن وقت انتظار نمی‌رود جامعه انسانی آن شهر، وقتی همه داشته‌های گذشته اش را از دست داده مانند تاریخ گذشته اش خلاق بیندیشد. نتیجه چنین وضعی جز جدایی جامعه از هویت خود 
نخواهد بود.
جالب اینجاست اگر سرمایه گذار خصوصی برای ساخت و سازهای این چنینی توجیه اقتصادی را بهانه می‌آورد، معلوم نیست دستگاه‌های دولتی که برخی از آنها دقیقاً وظیفه حفاظت و حمایت از هویت اصیل ایرانی دارند، چرا به صورت انبوه در حال ساختمان سازی ۱۰طبقه در منطقه شمال غرب شیراز هستند؟ خدایا خودت مواظب شیراز و هوای بی مثالش باش!

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی