[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۴۱۹
  • دوره جدید

ضرورت تحول اقتصاد ایران خشت اول، اقتصاد کشاورزی و دام‌پروری ، روزنامه شیراز نوین

گاه ویژه به گسترش، بهبود و ارتقای کشاورزی و دام‌پروری صنعتی، نه تنها امنیت غذایی را بیمه خواهد نمود، بلکه تهدید منابع آبی را نیز خنثی خواهد کرد.
امنیت، یکی از آن دسته ابرواژه‌هایی است که ابعاد مختلفی را در بر دارد؛ ابعادی همچون نظامی، اقتصادی، بهداشتی، فرهنگی، اجتماعی و زیست‌محیطی. هرکدام از این مؤلفه‌های امنیتی که با خطر «اُفت» مواجه شوند، تأثیر بسیار بالایی بر سایر ابعاد دارند. به همین دلیل امنیت، ضروری‌ترین نیاز یک جامعه محسوب می‎شود. هرگاه وزن اُفت هرکدام از شاخصه‌های امنیتی تا سطوح بحران کاهش یابد، اهمیت و خطرسازی آن با ضریبی بسیار بیشتر از میزان افت، افزایش خواهد یافت.
اگر امنیت را به یک کُره تشبیه کنید، دو دیدگاه امنیت داخلی و امنیت خارجی را می‌توان برای آن متصور بود. آن دسته از مؤلفه‌هایی که باعث ثبات داخلی کُره می‌شوند و در ساختارهای درونی کره در جریان‌اند، امنیت داخل‌اند. ثبات این مؤلفه‌ها می‌تواند با ریشه دواندن در فضای پیرامونی، امنیت خارجی را نیز تأمین نمایند. لذا ایجاد امنیت خارجی بدون وجود مؤلفه‌های باثبات امنیت داخلی، امکان پذیر نخواهد بود یا در بهترین حالت عمر کوتاهی خواهد داشت. با این دیدگاه، اثر ایجاد و ثبات امنیت، «استقلال» است که به‌واسطه آن اثرپذیری (عمدتاً منفی) و آسیب پذیری جوامع در قبال رخدادهای بیرونی به حداقل خواهد رسید. در یک کلام، وابستگی به بیرون از این دایره، مخل امنیت است.
یکی از ارکان اساسی دوام و قوام جوامع بشری، امنیت اقتصادی آنهاست. از گذشته‌های بسیار دور و از آنجا که بشریت به ثبت وقایع پرداخته، کشاورزی و دام‌پروری دو بال قدرتمند تأمین امنیت اقتصادی و استقلال مالی جوامع بوده‌اند؛ یعنی پایدارترین جوامع بر شالوده قدرتمندترین ساختارهای تأمین و تولید هرم‌های غذایی استوار شدند. امروز نیز این اصل اساسی قدرتمندتر از گذشته دوام دارد. به خود مشغول شدن یا مشغول‌سازی جوامع برای تأمین نیازمندی‌های اولیه زندگی مثل خورد و خوراک، بی‌شک آنها را از پرداختن به هر مقوله تحول‌گرایانه و با نگاه به آینده و پیشرفت، باز خواهد داشت یا در بهترین حالت، کُند خواهد کرد.
حساسیت این موضوع در سال‌های پیش رو به دلیل تغییرات محسوس آب و هوایی و کاهش شدید منابع آبی، بسیار بالاتر از گذشته خواهد بود و شاید به جرئت بتوان گفت در دهه آینده، امنیت بیش از پیش در دل تأمین کم هزینه هرم غذایی جوامع ریشه خواهد دواند. امروز اگر به‌واسطه تکانه‌های ارزی، قاچاق معکوس دام صورت می‌پذیرد و بازار غیررقابتی، رانت عظیم دلارهای دولتی را به گوشت‌های یخ زده برزیلی تبدیل ساخته یا به‌واسطه روش‌های سنتی کشاورزی، بازدهی‌های اندک ماحصل دستاورد پرزحمت کشاورزان شده است، ادامه تأخیر در اقدام به‌موقع می‌تواند لطمات جبران‌ناپذیر بیشتری را بر بدنه امنیت جامعه به بار آورد که گوشه‌ای از آن امنیت اجتماعی و تمایل ملت به حاکمیت است. 
نگاه سنتی به مقوله‌ای صنعتی در دنیای رقابت‌پذیر امروز که با همان منابع و شاید هم کمتر بخواهد خیل عظیم تقاضای موجود را پاسخ‌گو باشد، راه به جایی نخواهد برد. در کنار تمام مؤلفه‌های حاکمیتی، شاید نگاه ویژه به گسترش، بهبود و ارتقای کشاورزی و دام‌پروری، نه تنها امنیت غذایی را بیمه خواهد نمود، بلکه یکی از خطرناک‌ترین تهدیدات پیش رو یعنی تهدید منابع آبی را خنثی خواهد کرد.
مثال بارز استقلال در این نوع امنیت را می‌توان وابستگی عراق به برق ایران دید؛ جایی که همیشه این کشور را جزو استثنائات تحریم قرار می‌داد و علی‌رغم هزینه‌هایش، از معدود دریچه‌های امن صادرات غیرنفتی تلقی می‌شد. حال فرض بفرمایید پس از کشمکش ترکیه و روسیه یا در گرماگرم تحریم قطر از سوی دولت‌های عربی یا در همین اواخر برای تأمین مایحتاج ضروری افغانستان، ایران تأمین‌کننده بخشی از بازار پررونق محصولات غذایی این کشورها می‌شد و ریشه‌های امنیت داخلی خود را در تار و پود امنیت داخلی سایر کشورها می‌دواند؛ آن وقت کجا لازم بود تا سخنگوی اتفاقات مذاکرات وین، نماینده روسیه باشد؟ یا چند استثنا همچون عراق در تحریم‌های احتمالی آتی وجود داشت؟ اینجاست که باید به درهم‌تنیدگی سرنوشت‌ها توجه کرد.
تبدیل معنادار دهک‌های متوسط به دهک‌های ضعیف و فاصله گرفتن این دو دهکِ یکی‌شده با معدود درصد‌های مرفه، به انسان نامتعادلی می‌ماند که گردنش دراز و درازتر می‌شود و تبدیل خطوط فقر به خطوط زجر، عاقبت خوش اجتماعی به‌دنبال نخواهد داشت. بی‌شک یکی از سودآورترین صنعت‌ها طی سالیان پیش رو ضمن پذیرش همه ریسک‌ها همچون کم‌آبی، توسعه کشاورزی و دام‌پروری صنعتی است که برخی از مزایای آن بدین شرح است: تأمین‌کننده امنیت غذایی داخلی و بیدارکننده چشمان بسته به مسیر پیشرفت است (نگاه به درون دایره)؛ از طریق صادرات، تکمیل‌کننده امنیت داخلی و تأمین‌کننده بخشی از امنیت بیرونی است (نگاه به بیرون)؛ افزایش‌دهنده بهره‌وری استفاده از آب به عنوان عنصر استراتژیک سال‌های پیش روست؛ براساس آمار رسمی مرکز آمار ایران، یکی از اشتغال‌زاترین صنعت‌ها با کمترین میزان سرمایه‌گذاری است؛ دارای یکی از امن‌ترین و به نوعی کم‌ریسک‌ترین دوره‌های تضمین شده بازگشت سرمایه است. مابقی را شما بگویید و گام دوم را شما بیابید که کدام خشت‌ها، می‌توانند خشت دوم و سوم معماری جدید اقتصاد ایران از ۱۴۰۰ باشند؟

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی