[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۴۳۰
  • دوره جدید

لیگ برتر؛ فرصت و معضل مدیران ورزشی ، روزنامه شیراز نوین

محمدرضا جوکار: متأسفانه همانطور که همه دیدند، شنیدند و البته قابل پیش بینی هم بود، درست بعد از بازی فجر و استقلال در هفته چهارم لیگ برتر، انتقادات و هجمه‌‌های زیادی به کیفیت چمن ورزشگاه حافظیه وارد شد؛ به خصوص بعد از اینکه نتیجه دلخواه استقلالی‌ها رقم نخورد و با توجه به اینکه همواره بازی‌های تیم‌های بزرگ پایتخت بازتاب زیادی در کشور و حتی خارج از کشور داشته است، این هجمه‌ها و انتقادات بسیار زیاد به کیفیت چمن و البته تصویر برداری بسیار ضعیف مسابقه، بیشتر هم شد. همین موضوع، یک ذهنیت بسیار منفی را برای علاقه‌مندان به فوتبال درباره فوتبال شیراز 
به جا گذاشت.
وقتی در بحث فنی مسابقه این جمله کلیشه ای را از کارشناسان داخلی و خارج از کشور می‌شنویم که «این بازی به علت کیفیت بسیار بد و نامطلوب چمن زمین مسابقه بار فنی نداشت» و تقریباً هیچ یک از آنها رغبت ندارند و حتی قادر به تحلیل فنی این مسابقه نیستند یا مجری‌های برنامه‌های پرببینده و پرمخاطب شبکه‌های ورزشی کشور و حتی برنامه‌های ایرانیان مقیم خارج از کشور، دقایق طولانی از زمان کارشناسی برنامه را به انتقاد از این‌چمن می‌پردازند، واقعاً برای یک هوادار شیرازی متعصب به شهر و ورزش شیراز آزاردهنده است و همه آنها را آزرده و دلسرد می‌کند.
خارج از بحث چمن، کلاً بازی با استقلال خیلی زود فوتبال شیراز را به چشم و بر سر زبان‌ها آورد. شهری که قدمتی طولانی در سطح اول فوتبال کشور داشت، حالا به عنوان یک شهر ناآماده برای برگزاری یک مسابقه شناخته می‌شود و که البته این ناشی از کم‌توجهی مسئولانی است که فارغ از هرگونه مشکلات زیرساختی و فرهنگی، در این سال‌های طولانی غیبت فجر و سایر تیم‌های شیرازی در سطح اول فوتبال کشور و لیگ برتر داشته، فکری برای این معضلات نکرده اند. فارغ از تلاش جمعی هیئت فوتبال و ورزش جوانان که قبل از شروع لیگ برای رفع نواقص ورزشگاه‌ها انجام شد، در حقیقت مسئولان ورزش خیلی دیر از خواب بیدار شدند که همین هم از سر اجبار و فقط به خاطر گرفتن مجوز میزبانی در شهر شیراز بود.
جالب اینجاست که وقتی سیل انتقادات و هجمه‌ها به این وضعیت زمین و استادیوم‌های شیراز انجام‌ می‌شود، به هیچ کس برنمی‌خورد و حتی ذره ای عکس العمل از خود نشان نمی‌دهند. همه مسئولان، مسئولیت‌ها را به گردن دیگری می‌اندازند و همینطور این چرخه خالی کردن شانه از مسئولیت ادامه می‌یابد. با این روند، باید هم ورزش و فوتبال یک شهر به این وضعیت دچار شود.
نه افتخارات و عناوین سال‌های پیش که به فوتبال شیراز اهدا شد برای این شهر زمین چمن فوتبال شد، نه کارها و تلاش‌های مدیرهای جهادی سال‌های پیش این استان، وضعیت امکانات و زیرساخت‌ها را بهبود بخشید و نه حدود یک سال مسئولیت مدیرکل فعلی جدید ارمغانی برا شیراز داشته است.
بنده به شخصه در سال 97 و قبل از شروع لیگ‌ یک، زمانی که خود از نزدیک وضعیت اسفناک چمن حافظیه را دیدم، آن را انعکاس دادم و در کمال تعجب مدیرکل وقت ورزش و جوانان و حتی پیمانکار، واقعیت را کتمان کردند. من همان جا متوجه بحران موجود و عواقبی که در پشت سر خواهد بود شدم؛ چه بسا همان فصل فجری که به علت ترمیم چمن پارس قرار بود در حافظیه میزبان باشد، به یکباره راهی زمین چمن مصنوعی دستغیب شد.
به نظر می‌رسد غیبت تیم‌های شیرازی در سطح اول کشور، نعمت بزرگی برای مسئولان ورزش این استان بود که با خیال راحت و بدون دغدغه، دوران مسئولیت و ریاست خود را سپری کنند و حالا لیگ برتر و پوشش سراسری و حتی بین المللی آن، معضل و چالشی جدید را برای این مدیران ایجاد کرده و حالا همه این کم کاری‌ها و ضعف‌های آشکار ورزش و فوتبال این شهر، دوباره نمایان شده و زخم پنهان دوباره سر باز کرده که همگان شاهد آن هستند.
حال تنها باید منتظر ثمرات کاشت جدید ورزشگاه پارس بنشینیم و امیدوار باشیم این یکی به مانند کاشت‌های بسیار قبلی، تهی و حباب و زودگذر نباشد که باز مصاحبه‌هایی از قبیل نبود خاک مناسب، زیرساخت نامناسب، ندادن فرصت برا جان گرفتن چمن، کم‌کاری پیمانکار و چیزهایی از این دست، هزاران بهانه که در این سال‌ها بعد از هر کشت مجدد شنیدیم را نشنویم. 
شاید امسال، مجدداً ما شیرازی‌ها سرمان را کمی بالا بگیریم و سپس برویم و تنها دغدغه‌مان بحث فنی و کیفی تیم‌های شهرمان باشد؛ نه صرفاً افسوس خوردن برای نبود زیرساخت‌های اساسی و اولیه!

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی