[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۴۲۲
  • دوره جدید

در جدال با فقر، روزنامه شیراز نوین

سعیدرضا امیرآبادی- روزنامه‌نگار: 

جامعه مبتلا به تنگدستی به تعالی نخواهد رسید. به‌موازات حاکمیت که سردمدار اصلی گسترش رفاه و ایجاد امنیت و معیشت پایدار در کشور است، نباید از ظرفیت‌های اجتماعی برای مقابله با پدیده مذموم فقر و تنگدستی و نداری غافل شد. به بیانی دیگر، فقرزدایی وظیفه همه ارکان جامعه است و باید این تفکر در اذهان عمومی نهادینه شود که گسترش قلمرو نیازمندان مقارن با شیوع بزهکاری، فساد، ارزش‌ستیزی و هنجارشکنی است. شاید به همین دلیل باشد که نصیحت و نکوهش افراد نیازمندی که برای کسب حداقل روزی به راه‌های ناصواب رفته‌اند، مؤثر واقع نمی‌شود و عموم جامعه در مسیر تبعات شوم آن قرار خواهند گرفت...

هر فرد زندانی، معتاد، بزهکار و به طور کلی طیف هنجارشکنان، هزینه‌های مضاعفی به اجتماع و اقتصاد کشور تحمیل کرده و موجب از هم گسیختگی خانواده‌ها و افزایش زمینه‌های وقوع جرم می‌گردند.
به همین دلیل اجرای سیاست‌های مدون از سوی حاکمیت برای فقرزدایی از اهمیت روزافزونی برخوردار است و قوای سه گانه موظف اند در کنار برنامه‌های بلندمدت، اقدامات ضربتی و کوتاه مدتی را برای پیشگیری از گسترش قلمرو فقر در دستور کار قرار دهند. به موازات وظیفه خطیر دولت‌مردان و در راستای بهبود وضعیت اقتصادی اقشار فرودست، مسئولیت‌هایی برای سایر اقشار جامعه نیز تعریف شده است. غنی سازی بنیه مادی جامعه و کمرنگ کردن درماندگی مستمندان، فقط در حیطه وظایف انحصاری دولت‌ها نیست؛ بلکه عموم جامعه باید در این زمینه احساس مسئولیت کرده و در موقعیت‌های دشوار به یاری یکدیگر بشتابند.
در آموزه‌های دینی و ارزش‌های تمدنی ایرانیان تأکیدهای مکرری مبنی بر مساعدت فقرا شده است، اما به نظر می‌رسد در روزگار معاصر ثروتمندان جامعه آنچنان که شایسته است، در قبال زندگی دشوار همنوعان خود احساس مسئولیت نکرده و در برابر وضعیت ناگواری که بر آنان می‌گذرد، خود را به بی خبری و خاموشی زده اند. با گذری بر مناطق فقیرنشین و حاشیه ای شیراز با این حقیقت روبه‌رو می‌شویم که بسیاری از هموطنان از امکانات حداقلی زندگی محروم هستند. متأسفانه زاغه‌نشینی در کرانه‌های شهرهای بزرگ همچنان پابرجاست و بسیاری خانواده‌ها در حالی شب را به بامداد می‌رسانند که ترس ریزش سقف و بی خانمانی بر وجودشان سایه افکنده است. در کمال تأسف، بسیاری از خانواده‌های نیازمند از امکانات حداقلی زندگی مانند تغذیه مناسب، آموزش، خدمات درمانی و بهداشتی، پوشاک مناسب و حتی وسایل اولیه زندگی محروم هستند و این در حالی است که بسیاری از اقشار متمول و نیمه ثروتمند جامعه به منظور ادای نذر سفره‌های رنگین و خوش رنگ و لعابی را برای خویشاوندان و افراد بی نیاز تدارک می‌بینند. متأسفانه آنها از یاد برده اند که بسیاری از اطفال خانواده‌های نیازمند به جرگه کودکان کار پیوسته اند و در خیابان‌های شهر از میان پس‌مانده‌های رستوران‌ها تغذیه می‌کنند.
این در حالی است که ایرانیان به مهربانی، عطوفت و خونگرمی شهره عالم بوده اند و هجمه مدرنیته با همه اسباب و آدابش، نباید به بهانه ای برای غفلت از حال یکدیگر بدل شود. به طور حتم اگر رسانه‌های ارتباط جمعی در بازتاب احوال بینوایان جامعه اطلاع رسانی بیشتری کنند، شاهد اتفاقات مثبتی در این زمینه خواهیم بود و اندکی از آلام فقر در میان مستمندان کاهش خواهد یافت. در شرایط کنونی بسیاری از ما کمک به نیازمندان حقیقی را از یاد برده ایم و قسمتی از کمک‌ها و نذورات مردم به جیب معتادان، متکدیان دروغین، افراد غیرنیازمند و سودجویان روانه می‌شود و این به معنای تقویت بدنه شبکه‌های بزهکاری و استثماری است.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی