[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۲۱۸
  • دوره جدید

تازه های گردشگری- اقامتگاه‌های بی‌ضابطه میزبانی می‌کنند، روزنامه شیراز نوین

مهر: گردشگران منطقه توریستی الموت، بیشتر جوانان خارجی هستند که برای اقامت در این روستا به خانه‌های بوم‌گردی می‌روند. الموت، یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری استان قزوین است که در فاصله نزدیکی از تهران واقع شده و به سبب فاصله کمتری با بافت تاریخی قزوین، همیشه دارای گردشگران داخلی و خارجی زیادی است.
منطقه الموت یکی از مناطق طبیعی و روستایی قزوین است که برای رفتن به آن، باید نرسیده به قزوین مسیر دیگری را انتخاب کرد و راهی که تا قلعه حسن صباح دو ساعت و نیم فاصله دارد را انتخاب کرد. هیچ گردشگر و راننده‌ای از طی کردن این مسیر طولانی و کوهستانی خسته نمی‌شود، چون با جاذبه‌های شگفت‌انگیزی مواجه خواهد شد. در فصل بهار هر بخش از این جاده سرسبز با رنگ گل‌های متنوع و درختان رنگارنگ پوشیده شده و بوی عطرآگین گل‌های بهاری به مشام می‌رسد. در پاییز هم که هزاررنگ درختان خودنمایی می‌کند و هر گردشگری را وادار می‌کند کنار جاده ایستاده و از این نما عکس انداخته و لذت ببرد.
هستند بسیاری از افراد که در مسیر ماشین را کناری پارک کرده و برسر تپه یا کوهی با خانواده نشسته‌اند تا دوباره به مسیر خود تا الموت ادامه دهند. در این مسیر پرپیچ‌وخم حدود ۵۰۰روستای کوچک وجود دارد که در راه‌های فرعی قرار گرفته‌اند.
در میانه راه مردم همین روستاها در زمین‌های کرت‌بندی شده روی کوه‌ها و تپه‌ها کشاورزی می‌کنند یا دام‌های خود را به چرا برده‌اند.
معمولاً افراد در روستایی بزرگتر به نام معلم کلایه توقفی دارند تا مایحتاج خود را تأمین کنند، از آن به بعد تا قلعه حسن صباح نیم ساعت راه است. در همین مسیر می‌توان راه حدوداً ده دقیقه‌ای را به سمت دریاچه اوان کج کرد و به جایی رسید که دریاچه‌ای پس از گذراندن چند تپه پشت‌سرهم خودنمایی می‌کند. دورتادور این دریاچه را نی‌های بلند پوشانده‌اند و همیشه چند قایق کوچک منتظر سوار کردن گردشگرانی است که در اطرافش نشسته‌اند.
وجود درختان متعدد در این منطقه و آب و هوای خنکی که دارد، موجب شده همیشه گردشگران در این مکان اقامت داشته باشند. در الموت به محض وارد شدن و گذشتن از باغ‌های گیلاس، بافت روستایی مشاهده می‌شود. خانه‌هایی که همه دارای بالکن چوبی هستند و با گل‌های شمعدانی تزیین شده اند؛ اما در کنار همین خانه‌ها، برخی افراد خانه‌ای جدید ساخته‌اند و با کاشی و سرامیک‌های قرمز و آبی نمای بیرونی آپارتمان‌های خود را تزیین کرده‌اند. این نوعی ناهماهنگی در بافت تاریخی روستا را نشان می‌دهد که دست به گریبان اهالی شده است. آنها هرکدام درصدد هستند خانه‌های خشتی خود را با چارچوب‌های چوبی رنگ تخریب کرده و ساختمانی سیمانی و جدید بسازند؛ به همین دلیل پرسه در روستا نشان می‌دهد این رقابت و میل به داشتن آپارتمان‌های سیمانی چقدر در میان مردم نفوذ پیدا کرده است.
اما در منطقه الموت و در روستایی که در نزدیکی قلعه حسن صباح قرار دارد، بیشتر گردشگران خارجی حضور دارند که سن آن‌ها زیاد نیست و به راحتی می‌توانند این مسیر را طی کرده و حتی در قلعه و کوه‌های اطرافش گردش کنند. مردم منطقه میزبان این گردشگران هستند، آن هم در خانه‌های خود که برای حضور گردشگران آماده شده است. مردم منطقه الموت بخشی از خانه خود را برای حضور گردشگران تجهیز کرده‌اند و بابت حضور گردشگران داخلی و خارجی از آنها کرایه دریافت می‌کنند. کرایه‌هایی که از شبی ۲۰هزار تومان تا ۷۰هزار تومان نرخ دارد. یکی از این خانه‌های قدیمی توسط پایگاه میراث فرهنگی الموت مرمت شده است. حتی پله‌ها و دستگیره پله‌های این خانه با نمای چوبی و تزیینات داخلی آن را پایگاه میراث فرهنگی الموت مرمت و بازسازی کرده تا نمونه‌ای موفق از نگهداشت خانه‌های قدیمی در روستا باشد.
شمایل اولیه این خانه نشان می‌دهد سلیقه سازندگان این خانه‌ها در ساخت بناهایی از چوب و خشت در میان سبزی درختان و کوه‌های اطراف بسیار زیبا بوده است. اما مالکان خانه، آن را طوری نگهداری کرده‌اند که اکنون وقتی گردشگری به آنجا مراجعه می‌کند، از کرایه کردن اتاق پشیمان می‌شود. چون رنگ دیوارها ریخته و مالک به جای آنکه آن را مرمت کند، با کاغذهای سفید آن را پوشانده و فضای نامرتبی در اتاق ایجاد کرد. همین موضوع موجب می‌شودتا مسافر با آشفتگی در خانه مواجه شود و میلی به اقامت در آن نداشته باشد.
اما در عوض، یکی از این خانه‌ها متعلق به فردی است که اولین بار در الموت اقدام به پذیرش مسافر کرده است. سمیعی چند سالی است که فوت کرده، اما هنوز خانواده و همسرش پذیرای گردشگران هستند، آن هم فقط گردشگران خارجی. دفترچه یادبود گردشگرانی که به خانه سمیعی آمده اند زبانزد همه است. دفترچه های یادبود گردشگران بسیار قدیمی است و هر کسی به زبان خود و با سلیقه خود عبارتی را برای یادگاری نوشته و به خانواده سمیعی تقدیم کرده است.
برخی از گردشگران این دفترچه‌ها را از صاحبخانه می‌گیرند و به عنوان یک دفترچه راهنما به مکان‌هایی می‌روند که بقیه گردشگران اسمی از آن برده و یا نقشه آن را در دفترچه ترسیم کرده‌اند و دوباره به صاحبخانه برمی‌گردانند.
این تنها خانه‌ای است که در سایت‌های مشهور گردشگری در جهان ثبت شده و گردشگران به راحتی آن را پیدا می‌کنند؛ ولی نمای آن قدیمی و تاریخی نیست و حتی بالکن چوبی مانند خانه‌های قدیمی ندارد. با این وجود گردشگران شیفته مهمان‌نوازی این خانواده می‌شوند. این دو خانه در دو سوی مقابل هم قرار دارند، یکی با معماری اصیل منطقه اما بدون گردشگر و دغدغه مالک برای حفظ آن و دیگری مشهور در سطح جهان با معماری جدید اما مهمان‌نواز. وجود همین خانه‌ها و درآمدزایی آنها از محل ورود گردشگر موجب شده خانه‌های دیگر نیز برای پذیرایی از گردشگران تجهیز شود، اما هریک به سیلیقه خود. هنوز در این روستا یک خانه به عنوان نمونه تجهیز نشده تا فرهنگ بوم‌گردی در آن به درستی انجام شود. هرکسی با هر سلیقه‌ای اتاقی در اختیار گردشگر قرار می‌دهد بی‌آنکه دغدغه معرفی فرهنگشان را داشته باشند.
صاحبخانه‌ها معمولاً پاسپورت آن‌ها را پیش خود نگه می‌دارند تا زمانی که اتاق را تحویل دهند. برخی از آنها از غذای محلی استفاده می‌کنند و برخی خانه‌ها که توریست خارجی زیادتری دارند، سعی کرده‌اند با شبیه‌سازی خانه خود به آپارتمان گردشگران خارجی احساس رضایت بیشتری کنند. به همین دلیل بافت تاریخی و قدیمی الموت به سرعت جای خود را به آپارتمان‌هایی می‌دهد که بی‌ضابطه و بدون هماهنگی با منطقه و طبیعت در حال ساخت است.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی