[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۵۳
  • دوره جدید

گوگن، نقاش زندگی‌های ساده، روزنامه شیراز نوین

گوگن پل گوگن، نقاش، پیکره ساز و چاپگر فرانسوی در سال 1848م در پاریس به دنیا آمد. وی دوران کودکی را در «لیما» (پرو) گذراند. چند سال در ناوگان بازرگانی فرانسه کار کرد. سپس کار پردرآمدی را در یک موسسه دلالی سهام پیش گرفت. در این رهگذر به هنر علاقه‌مند شد. در اوقات فراغت به طراحی و نقاشی می‌پرداخت و یکی از خریداران آثار امپرسیونیست‌ها بود. به تشویق "پیسارو" وقت بیشتری را به نقاشی اختصاص داد. سرانجام در 35سالگی از زندگی مرفه و زن و فرزندانش دست کشید و یکسره به نقاشی روی آورد. در چند نمایش گروهی امپرسیونیست‌ها شرکت کرد. به شهر "پنتاون"، در ایالت برتانی فرانسه رفت. در آنجا برنار و روهی از نقاشان جوان به شخصیت و نظرات زیبایی شناختی او جلب شدند. سفرش به " پاناما" و " مارتینیک" دیری نپایید، و به خاطر بیماری به پاریس بازگشت. دوماه پر ماجرایی را با "ونگوگ" در شهر "ارل" گذراند. در شهر "پولدو" (برتانی) دوباره به جمع پیروانش پیوست. سپس به "تاهیتی" رفت و دو سال در آنجا ماند. به امید فروش آثار جدیدش به پاریس بازگشت. سرانجام دلسرد و بیمار بار دیگر رهسپار جزایر جنوبی اقیانوس کبیر شد. 
سال‌های آخر زندگانی را در تنهایی، بیماری، تنگدستی و درگیری دائم با مقامات اداره مستعمرات فرانسه به‌سر برد. هنگامی که در جزایر "مارکیز" چشم از جهان فرو بست انبوهی از نقاشی‌های رنگ روغن و آبرنگ، کنده کاری روی چوب، باسمه، مجسمه سفالینه، یادداشت‌های روزنامه و نامه از خود به جای گذاشت.
 گوگن که به دوره آخر قرن متعلق بود، تمدن را نوعی بیماری می‌انگاشت و آرزوی زندگی طبیعی و ساده را در سر داشت. او از اروپا گریخت تا در سرزمین‌های بکر و دوردست خود را با طبیعت یکی کند و در میان اقوام بدوی دنیای فراموش شده اسطوره را از نو بازیابد. او از نخستین هنرمندان اروپایی بود که به هنر شرق کهن و هنر پیشاکلومبی جلب شد. سنت طبیعتگرایی اروپایی را فروگذارد و علیه واقعگرایی امپرسیونیست‌ها و برداشت‌های علمی نئوامپرسیونیس‌ها واکنش نشان داد. رنگ‌ها را مستقل از کارکرد توصیفی و با تاکید بر ارزش‌های تزیینی و عاطفی آن در سطح‌های تخت به کار گرفت. همچنین با توجه به باسمه‌های ژاپنی و شیشه نگاره‌های قرون وسطای اروپایی، برای ایجاد نقش‌های موزون از خط‌های سیاه مرزی استفاده کرد. بدین سان نظریه  "سنته تیسم" را پیش نهاد. 
وی ابتدا اصطلاح "سنته تیست- سمبلیک" را برای توصیف روش خود به‌کار برد. بعدها گروه "نبی ها" بر اساس همین نظریه زیبایی شناختی گوگن، شکل گرفت. 
در زیباشناسی او طرح، استخوان‌بندی کار است و رنگ، برجستگی و فاصله و معنا را می‌نمایاند. فضا نیز یک صفت ایستا و ثابت طبیعت نیست، بلکه کیفیتی بیان‌شدنی است همانقدر با رنگ که با خط. چنین فضایی را می‌توان در دو بعد و کاملا پرمعنا مجسم کرد. 
گوگن در آن زمان که هنوز تحت تأثیر امپرسیونیسم بود، استعداد رنگ‌پردازی خود را نشان داد. 
گوگن که به دوره آخر قرن متعلق بود، تمدن را نوعی بیماری می‌انگاشت و آرزوی زندگی طبیعی و ساده را در سر داشت. او از اروپا گریخت تا در سرزمین‌های بکر و دوردست خود را با طبیعت یکی کند و در میان اقوام بدوی دنیای فراموش شده  اسطوره را از نو بازیابد. 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی