[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۳۶۸
  • دوره جدید

الزام توجه به فرهنگ عمومی جامعه، روزنامه شیراز نوین

بعد از خانه کجا؟ بعد از مدرسه کجا؟ امروزه آسیب‌های اجتماعی عوارض غیرقابل انکار و جبرانی را برای جامعه انسانی علی‌الخصوص جوانان و نوجوانان به دنبال آورده است. اگر بخواهیم در سطح جامعه به جوانان و نوجوانان بنگریم، می‌بینیم کجروی‌ها به مراتب بیشتر جلوه می کند.
کجروی فعلی است که با هنجارهای جامعه هماهنگی ندارد و بر خلاف ارزش‌‌های فرهنگی و اجتماعی حرکت می‌کند. نوجوان و جوان در سنین پرالتهاب بلوغ از فراز و نشیب‌های روانی بسیاری عبور می‌کند و در نتیجه، مصون‌سازی آن از عوارض ناشی از کجروی‌ها تنها با شناخت عوامل محیطی مؤثر مانند خانواده، مدرسه و همسالان ممکن است. در اینجا نقش دو کانون مهم خانواده و مدرسه را در رشد و تربیت مورد بررسی قرار دهیم. 
خانواده: خانواده به عنوان کانونی امن از نظر روانی و زیستی، بیشترین امکانات را برای زندگی خالی از اضطراب و هیجانات در اختیار نوجوان قرار می‌دهد. خانواده، اجتماعی کوچک است که پدر نقش اقتصادی و اجتماعی و مادر تأمین کننده و قوام بخش بعد عاطفی آن به شمار می آید.
مدرسه: مدرسه کانونی است که در آن دانش‌آموزان در معرض تجربیات جدید قرارگرفته، وجود همکلاسی‌ها، شرایط و روابط تازه، عرصه‌ای را برای کسب مهارت‌های اجتماعی فراهم می‌کند و نهایتاً آموزش رسمی او را برای یادگیری میراث فرهنگی جامعه در قالب تعلیمات کلاس و کتاب آماده می‌سازد. مدرسه در طول مکان‌های تربیتی مهم، خانه دوم دانش‌آموز را تشکیل می‌دهد؛ چرا که وی زمان بسیاری از سال را در مدرسه سپری می‌کند.
دانش‌آموز با یافتن مناسبات تازه در گروه، خود را برای حضور در جامعه بزرگتر آماده می‌کند و ایفای نقش و انجام وظایف به نوعی در شکل‌گیری شخصیت و منش وی مؤثر واقع می‌شود. 
محور اساسی بحث: تأکید ما در این مبحث بر این مسئله عمده است که چنانچه نوجوان و دانش‌آموز در افت و خیزهای روحی دوران بلوغ در اثر تحریک گروه‌های گوناگون ارتباط عاطفی خود را با محیط خانه قطع کند، چه سرنوشتی در انتظار اوست. دانش‌آموزان علاقه‌مندند محصول کار خویش را به خانواده برده و خود را در معرض تشویق‌های پدر و مادر و اطرافیان قرار دهند. حال اگر این نیاز برطرف نشود، چه تضمینی وجود دارد آنان پس از خانه و مدرسه در معرض هجوم عوامل مخرب قرار نگیرند؟پس با نوجوانان خود آنچنان رفتار کنیم که تعلق خاطر آنان به خانواده هر روز بیشتر تثبیت شود. از مدیران و اولیای فرهنگی جامعه بخواهیم مدرسه را به کانون دوم دانش‌آموز تبدیل کنند، آن هم خانه‌ای با ستون‌هایی از تألیف قلوب و نور و روشنایی  و مملو از محبت و همدلی و نهایتاً تربیت دانش‌آموزان خلاق، مبتکر و بااخلاق که خاطرات شیرین آن ایام عمر و ثمره آن سربلندی و افتخار و سرافرازی برای میهن اسلامی و عزیزمان ایران باشد.  

 

فرنگیس دلاوری، کارشناس علوم تربیتی

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی