[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۵۳
  • دوره جدید

یادداشت روز، روزنامه شیراز نوین

یادگاری عذاب‌آور

شیرازنوین- سعید رضا امیر آبادی

amirabadi_shznvn@yahoo.com

مفاخر میراث فرهنگی، یک کشور ارزشی به مراتب والاتر از منابع زیرزمینی دارند؛ چرا که با پرورش زیرساخت های گردشگری می‌توان از آنها درآمدزایی شگرفی به دست آورد و همانند منابع طبیعی، قابلیت خام فروشی را ندارند. در مبحث حفظ میراث فرهنگی ایران دو گروه دخیل هستند. در ابتدا آحاد جامعه باید نسبت به ارزش مادی و معنوی آنها آگاه شده و نسبت به حفظ و نگهداری‌شان همت گمارند. آثار تاریخی یک کشور به مثابه شناسنامه ای سخنگو در بردارنده ریشه‌های تمدنی آن خطه هستند و در صورت بی‌اهمیت پنداشتن آنها، به طور حتم از دروازه های تمدن فاصله خواهیم گرفت. در نگاه دوم این وظایف مدیران اجرایی است که از گنج گهربار میراث فرهنگی با جان و دل محافظت کرده و آنها را از طیف صدمات لاابالی مصون دارند. آثاری از یادگاری‌نویسی بر پیکره ابنیه سترگی نظیر تخت جمشید نشان از وجود اهمال کاری در دو گروه بالا دارد. مدیران میراث فرهنگی برای مقابله با افرادی که بر کرانه‌های تمدن یک کشور خدشه وارد می‌کنند، نیازمند تمسک به قوانین سختگیرانه تری هستند تا با سلاح قوانین سخت، با خاطیان رفتار کرده و آنها را با مجازات های سنگین تری مواجه کنند. از سوی دیگر بسیاری از خانه های تاریخی شیراز هنوز فرصت ثبت جهانی نیافته اند و به دلیل مماشات ها در شرف تخریب قرار دارند. بسیاری از این منازل در اطراف حرم مطهر شاهچراغ (ع) هستند که به انباری برای کسبه محل تبدیل شده اند و مسیر زوال و ویرانی را می پیمایند. به منظور جلوگیری از چنین صدمه های ملی میتوان امیدوار بود که قوانین تنبیهی سختگیرانه تری اتخاذ شود تا شهر شیراز در نگین گردشگری ایران جلوه درخشان‌تری داشته باشند. 
 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی