[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۲۹
  • دوره جدید

بررسی مسئله کم‌توجهی فوتبال‌دوستان شیرازی به حضور در ورزشگاه‌ها، روزنامه شیراز نوین

بررسی مسئله کم‌توجهی فوتبال‌دوستان شیرازی به حضور در ورزشگاه‌ها
احترام! 
رمز حضور تماشاگر

شیرازنوین- میثم محجوبی
فوتبال آسیا به نسبت فوتبال جهان، فوتبال ایران نسبت به فوتبال آسیا و فوتبال شیراز نسبت به فوتبال ایران «کم تماشاگر» محسوب می‌شوند. شاید چند تیم ایرانی نسبت به تیم‌های چند کشور حوزه خلیج فارس از تماشاگر بیشتری برخوردار باشند و شاید پرسپولیس و استقلال جزو پرطرفدارترین تیم‌های آسیا محسوب شوند، اما در مجموع لیگ ایران را نمی‌توان پرتماشاگر توصیف کرد.
در این میان وضعیت فوتبال شیراز در این زمینه هم مانند سایر زمینه‌ها اسفناک است. حتی زمانی که تیم‌های شیرازی در لیگ برتر فوتبال ایران حضور داشتند، باز هم تماشاگر قابل توجهی را نمی‌توانستند به ورزشگاه بکشانند. بخشی از دلایل این عدم استقبال، به علاقه مردم شیراز به تیم‌هایی به جز تیم‌های شهر خود (!) برمی‌گردد. بخشی از آن هم مربوط به عدم نتیجه گیری تیم‌های این شهر می‌شود. اما شاید یکی از دلایل عمده کمبود تماشاگر در ایران و به خصوص شیراز، رعایت نشدن شأن و احترام تماشاچی است.
در اینجا ذهن ما معطوف به فوتبال شیراز است. شهری که اگر بخواهیم تماشاگران ثابت بازی‌های تیم‌های مختلفش را تخمین بزنیم، شاید به چنین ارقامی برخورد کنیم: فجر سپاسی: هزار نفر. آینده سازان (برق جدید سابق): 50نفر. برق شیراز: 25نفر! قشقایی: هزار نفر. کارا: 20نفر. این اعداد به هیچ عنوان دقیق نیست و صرفاً یک حدس محسوب می‌شود اما رقم دقیق هم چیزی فراتر از این ارقام را نمایش نخواهد داد.
فوتبال بیمار و بی در و پیکر شیراز، به درستی با کمبود تماشاگر روبه‌روست. تماشاگر در فوتبال شیراز احترامی ندارد و به همین علت است که بخش زیادی از کسانی که به تیم‌های شهرشان (حتی اگر تنها یک نام از آنها باقی مانده باشد) عشق می‌ورزند هم کمتر پا به استادیوم می‌گذارند. در حالی که برای ورود به استادیوم نیازی به خرید بلیت هم ندارند. اما ‌ای کاش مبلغ بلیت از همه کسانی که دوست دارند برای تشویق تیمشان به استادیوم بیایند، گرفته می‌شد و در ازای آن خدماتی در شأن یک شهروند محترم به آنها ارائه می‌شد. در اینجا منظور از ارائه خدمات، انجام کار بخصوصی نیست. همین که سکوهای استادیوم هایمان تمیز باشد و هوادار از نشستن روی آن کراهت نداشته باشد، کافیست. همین که بازی در ساعتی مناسب برگزار شود و تماشاگر مجبور نباشد حدود دو ساعت اشعه خورشید را روی چشم و پوست خود تحمل کند، کافیست. البته در مورد ساعت برگزاری رقابت‌ها، مسئولان یک شهر نمی‌توانند تصمیم گیرنده اصلی باشند و این مسئله باید از تصمیم گیرندگان فدراسیون فوتبال مطالبه شود. اما مسئولان فوتبال شیراز اگر بخواهند و اگر به سلامت و شأن هواداران توجه داشته باشند، برای تغییر ساعات بازی‌ها هم کار چندان دشواری پیش رو نخواهند داشت. 
مسئله دیگری که شاید خیلی‌ها به آن توجه نکنند یا آن را طبیعی و عادی توصیف کنند، برخورد متفاوت با برخی افراد حاضر در ورزشگاه هاست. چیزی که البته در تمام دنیا وجود دارد اما در ایران و به طور خاص در شیراز وضعیت بدتری دارد. به عنوان مثال در ورزشگاهی مثل دستغیب، سکوهای سیمانی محدود و کثیفی وجود دارد که اندک تماشاگران علاقه‌مند باید روی آنها بنشینند و بازی را تماشا کنند. این درحالیست که بیش از نیمی از این سکوها عملاً وضعیت مناسبی حتی برای تماشای بازی هم ندارند؛ چون وجود فنس در جلوی آنها مانع از دید مناسب تماشاگر می‌شود. از سوی دیگر این سکوها در نقطه‌ای تعبیه شده که در هنگام برگزاری بازی‌ها (بعد از ظهر) آفتاب درست در چشم تماشاگران است و افراد حاضر با مشقت زیادی می‌توانند بازی را تماشا کنند. البته مقدار سکوی محدودی هم در دو طرف جایگاه ویژه وجود دارد که نور خورشید از پشت به آن می‌تابد و باعث آزار تماشاگران نخواهد شد. اما مسئله‌ای که در آن طرف وجود دارد این است که سکوها به قدری بد تعبیه شده که بیش از نیمی از زمین مسابقه از آن نقاط دیده نمی‌شود. شاید تنها در بالاترین ردیف سکوها و به صورت ایستاده بتوان به زحمت تمامی زمین چمن مصنوعی این استادیوم را مشاهده کرد. پشت دروازه‌ها هم فاقد سکو است و زاویه دید بسیار نامناسبی هم دارد و فقط افرادی که به صورت گذری از این استادیوم عبور می‌کنند برای دقایقی به تماشای بازی از آن زوایا می‌پردازند. بنابراین تنها یک نقطه از این استادیوم را می‌توان برای تماشای بازی تا حدودی مناسب دانست: جایگاه ویژه.
جایگاه ویژه این استادیوم هم البته از لحاظ ساختاری ایرادات اساسی دارد اما توجه به این نکات که هم مسقف است، هم پشت به نور خورشید است و هم صندلی‌های نسبتاً تمیزتری دارد و دارای زاویه دید مناسبی هم هست، نشان می‌دهد که قابل مقایسه با سایر نقاط استادیوم نیست. هرچند در همین قسمت هم وجود دوربین‌های صدا و سیما (در بازی‌های مهم) و ستون‌های تعبیه شده بخشی از دید افراد حاضر در آن جایگاه را محدود می‌کند. اما مسئله اینجاست که افراد حاضر در جایگاه ویژه چه مزیت و برتری نسبت به سایران دارند که باید از این مزایا برخوردار شوند و گاهی با کیک و چای و بستنی هم از آنها پذیرایی شود. کسانی که ادعا می‌کنند خادم مردم هستند، چرا باید زیر سایه و در شرایط بهتری نسبت به سایر هواداران نظاره گر مسابقه ورزشی باشند؟ چه کسی تعیین کرده که شأن فلان مسئول بالاتر از شأن فلان تماشاگر است؟ حتی اگر در تمام دنیا هم این مسئله به یک عُرف تبدیل شده باشد، چیزی از اشتباه بودن آن کم نمی‌کند.
این مسئله گاهی حالت مشمئزکننده‌تری هم به خود می‌گیرد. به عنوان مثال در بازی‌های تیم فوتسال ارژن شیراز در لیگ برتر ایران در سالن شهید ابوالفتحی (!) با توجه به اینکه این سالن پایین‌ترین حد استاندارد برای برگزاری بازی در بالاترین سطح کشور را دارد، ایرادات زیادی می‌توان به آن وارد کرد. یکی از این مسائل این است که «هیچ» زاویه مناسبی در این سالن برای تماشای مسابقه وجود ندارد. چون از هیچ نقطه‌ای از این سالن نمی‌توان تمام زمین مسابقه را به طور کامل و از روی صندلی مشاهده کرد. اما همین سالن هم یک جایگاه مثلاً ویژه دارد که البته از ویژگی خاصی هم برخوردار نیست به جز اینکه مکان آن در وسط سالن در نظر گرفته شده. اما از نظر میزان دید، تفاوت خاصی با سایر نقاط ندارد. این منطقه از سکوها، دارای هیچ در و پیکر خاصی هم نیست و صرفاً هر کسی که از سوی نیروهای مسئول «آشنا به نظر برسد»، می‌تواند روی آنها قرار بگیرد. اما با توجه به کمبود فضای سالن، در اکثر اوقات تماشاگران دیگری هم به ناچار در کنار رئیس رؤسا و خبرنگاران و چهره‌های نام آشنای فوتبالی می‌نشینند. اما اتفاق ناخوشایند زمانی رخ می‌دهد که تدارکات سالن یا تیم مشغول پذیرایی از چهره‌های آشنا می‌شوند؛ پذیرایی مختصری مثل آب و شیرکاکائو یا آبمیوه که صرفاً جنبه احترام به میهمانان ویژه را دارد. اما اینکه این پذیرایی فقط از عده معدودی که فقط برای شخص پذیرایی کننده آشنا هستند، قسمت ناخوشایند ماجراست. این پذیرایی اگر در محلی صورت گیرد که تمامی افراد حاضر در آن از این پذیرایی برخوردار شوند، می‌تواند قابل توجیه باشد اما نحوه پذیرایی به شکلی است که باز هم شأن حضار در آن حفظ نمی‌شود و معلوم نیست بر اساس چه مزیتی یک نفر باید از این احترام برخوردار شود و یک نفر دیگر خیر! بگذریم از برخوردهای بعضاً ناخوشایند مسئولان استادیوم‌ها و نیروی انتظامی با مردمی که برای رساندن خود به محل مسابقه هزینه کرده اند و از وقت خود گذشته اند و به خودی خود لایق احترام هستند. 
در ادامه بررسی مسائل ناخوشایند در استادیوم‌ها می‌توان به هزینه‌هایی اشاره کرد که از جیب بیت المال برای فوتبال این شهر انجام شده اما در عمل هیچ سودی دربر نداشته و در نتیجه با توجه به هزینه انجام شده، باعث خسارت و زیان هم شده است. به عنوان مثال هزینه‌ای که برای اسکوربورد استادیوم حافظیه صورت گرفت و هیچگاه استفاده‌ای که باید از آن نشد. اسکوربوردی که برای رفاه و لذت بیشتر تماشاگران خریداری و نصب شد و قرار بود تصاویر بازی‌ها از آن پخش شود اما عملاً به جز در مواردی که فقط نتیجه و زمان بازی روی آن درج می‌شد، هیچ کارایی دیگری نداشت و باید دید مسئولان مربوطه برای این هزینه چه توجیهی خواهند داشت.
حالا شیراز ورزشگاه دیگری هم دارد که میلیاردها تومان از بیت المال برای آن هزینه شده است. آن ورزشگاه هم امکانات زیادی از جمله یک اسکوربورد بزرگ دارد. با توجه به اینکه بازی‌های فوتبال لیگ دسته اول به زودی آغاز می‌شود، بهتر است که مسئولان و دست اندرکاران جهت برگزاری دیدارهای تیم‌های شیرازی در آن مجموعه اقدام کنند و البته از تمامی امکانات این استادیوم زیبا برای رفاه و لذت بیشتر تماشاگران هم استفاده کنند. از جمله اسکوربوردی که باید در تمام طول مسابقه تصاویر این بازی را برای علاقه‌مندان حاضر به تصویر بکشد.
شاید بهتر باشد که متولیان فوتبال شیراز از متولیان فرهنگی این شهر الگوبرداری کنند. تا چندسال پیش وضعیت سینماهای شیراز دست کمی از وضعیت ورزشگاه‌ها نداشت و کسی هم برای حضور در آنها رغبتی از خود نشان نمی‌داد. اما با افتتاح سالن‌های زیبا و مجهز، مردم حاضر شدند برای حضور در سالن‌های سینما وقت و هزینه‌ای بیشتر از گذشته انجام دهند و حالا پس از دو سال کار به جایی رسیده که برای خرید بلیت فیلم‌های اکران شده در این سینماها باید از یکی دو روز قبل اقدام کرد! کاری که مسئولان فوتبال و ورزش شیراز هم با کمی درایت و حوصله می‌توانند انجام دهند.
سخن در مورد این مسئله مهم و حیاتی بسیار است و باید به دفعات به آن پرداخت. این جمله که «تماشاگر سرمایه اصلی یک تیم است»، به هیچ عنوان شعار نیست. هر مقدار زمان و هزینه‌ای که برای فکر کردن و عمل کردن به مسئله حضور هر چه بیشتر تماشاگر صرف شود، باز هم کم است و اگر مسئولان فوتبال شیراز به اهمیت احترام به تماشاگران واقف شوند، بدون شک آینده روشنی در انتظار این رشته ورزشی در این شهرِ پر از علاقه‌مند به فوتبال خواهد بود.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی