[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۵۸۸
  • دوره جدید

صحنه پیوسته بجاست، روزنامه شیراز نوین

صحنه پیوسته بجاست

 

شیرازنوین- سعیدرضا امیرآبادی

amirabadi_shznvn@yahoo.com

با طلوع خورشید در میانه آسمان، آدرنالین به اوج خود میرسد. باید از همه مرارت‌های چندشغله بودن و دغدغه‌های فکری رها شوی و با ذهنی آرام پا به دفتر روزنامه بگذاری. مدیر بخش آگهی‌ها و مدیر مالی به همراه حسین‌آقا ناروئی علی‌رغم همه مشغله‌ها، همیشه با گشاده‌رویی از همکاران استقبال می‌کنند و انرژی مثبت در رفتارشان مستور است. بخش فنی هم همیشه خلاق و با حوصله است. طراح و صفحه‌آرای صفحه فرهنگ و هنر علی‌رغم همه مسئولیت‌هایی که به آنها دچار است برای طراحی صحنه از هیچ کوششی فروگذار نیست و با عشق و علاقه وظیفه خود را انجام می‌دهد. ویراستار هم دست کمی از او ندارد و با همان حجب و حیای همیشگی از سر دلسوزی دل به کار می‌دهد. همه اینها مسئولیت دبیر صفحه فرهنگی را برای آفرینش دشوارتر می‌کند. باید با درنظر گرفتن رویدادهای فرهنگی مطلب مناسبی را برای مخاطبان آماده کنی. آخر روزهایی که در اوج سپری می‌شوند توقع تماشاگران صحنه را افزایش داده‌اند و خوشبختانه تجربه نشان داده است که در برهوت بی‌مخاطبی جراید، صفحه فرهنگ و هنر شیرازنوین از نگاه مسئولان، مردم و همکاران رسانه‌ای به دور نمانده است. به‌طور حتم این افتخار در انحصار یک نفر نیست و به کل مجموعه تعلق خواهد داشت. حسینی ارسنجانی با تسلطی که بر حوزه‌های ادبی و معرفتی دارد ما را از قلم رفیع خود بهره‌مند می‌کند و از هر فرصتی برای کنکاش‌های عاشقانه در وادی نظم و نثر بهره می‌جوید. محمدحسین نیکوپور، روزنامه‌نگار توانمند و کهنه‌کار شیرازی اگر از تهیه خبر و گزارش رهایی یابد، نقدهای فاخری به رشته تحریر در می‌آورد. به جرأت می‌توان ادعا کرد که او از روزنامه‌نگاران مستقل زمانه ماست و در موارد لزوم تیغ انتقادش را در نیام مصلحت پنهان نکرده است. محمد عمرانی هم در حوزه هنرهای نمایشی صاحب نظر و اندیشمند است و با ارایه نقدهای تخصصی، یکی از یاران همیشگی صحنه به حساب می‌آید. اگرچه عضو برجسته کانون منتقدان ایران هم‌اکنون پایتخت‌نشین است، اما جبر جغرافیا سبب قطع همکاری نمی‌شود و سرویس فرهنگی شیرازنوین مشتاقانه در انتظار تولیدات فاخر او می‌ماند. آشنایی با دکتر رستم‌پور از مواهب نمایشگاه مطبوعات امسال بود. او واپسین اشعارش را به صفحه فرهنگی شیرازنوین هبه می‌کند تا از اهمیت نظم و شعر اصیل پارسی هم باز نمانده باشیم. اسماعیل سلیمانیان هم اگر از نقش‌آفرینی و کارگردانی تئاتر فراغت یابد، با جان و دل به گفت‌وگوهای تخصصی و نقدهای کارشناسانه همت می‌گمارد و دغدغه بهبود وضعیت هنر‌های نمایشی فارس در بن‌مایه‌های وجودش ریشه دوانده است. پندها و حکایت‌های سید شهاب‌الدین نبوی هم به صحنه رنگ و جلا داده و مخاطبان طناز را ارتزاق می‌کند. اگرچه هنوز سواد موسیقیایی او مجالی برای ظهور در صحنه نیافته و در آینده چشم به راه تولیدات فاخرش می‌مانیم. با همکاری دوستان، گروه فرهنگ و هنر شیرازنوین چه تیم پرقدرت و توانمندی شده‌اند. در کنار همه قلم‌های صاحب‌نامی که در این روزنامه به تکاپو مشغول هستند نباید از زیبایی‌های بصری و چشم‌نواز آن غافل شد. مریم نوذری هر بار ایده جدیدی برای صحنه دارد و با وجود همه مسئولیت‌ها و دغدغه‌های فکری، از یک صفحه روزنامه محلی، داستانی مصور به‌سان کمیک‌استریپ‌های حرفه‌ای ارائه می‌کند. نگاهی به صفحه‌های فرهنگی در دیگر جراید کنیم. شیوه صفحه‌آرایی آنها تفاوت چندانی با صفحه‌های خبری و سیاسی انعطاف‌ناپذیر ندارد و بی‌حوصلگی عوامل در آن به‌شدت مشهود است. فاطمه قاسمی‌پور هم بنابر خاستگاه فرهنگی‌اش با علاقه مضاعفی صحنه را دنبال می‌کند و متون نویسندگان را با تکیه‌بر دانش خود، از نادرستی‌های احتمالی مبرا ساخته و آنها را خواندنی‌تر می‌کند. اگرچه صحنه هنوز نتوانسته است آنچنان که شایسته است از قدرت قلم دبیر ویژه‌نامه نهال سیراب شود و از ادبیات فاخرش در حوزه کودکان بهره‌مند گردد. با این وجود صفحه فرهنگی شیرازنوین با بسیاری از هم‌سانانش از لحاظ محتوایی و بصری متفاوت است و چنانچه همه جراید سودای پیشرفت و مخاطب‌مداری داشته باشند، این انگیزه باید از سوی مدیران جراید به عوامل منتقل شود و آنها با به فراموشی سپردن دغدغه‌هایشان، به شغل شریف روزنامه‌نگاری نگاهی عامیانه نداشته باشند. با اتکا به تیمی قدرتمند که در عرصه فرهنگی شیرازنوین مشغول به نقد و آفرینش هستند می‌توان ادعا کرد که در سالی که گذشت، حتی برای یک روز هم از ارائه مطالب تولیدی و تحلیل غافل نشدیم و همواره با نگاهی تحلیلی به بررسی رویدادهای فرهنگی و هنری پرداختیم. با وجود همه تشویق‌هایی که از سوی متولیان فرهنگی استان و استقبال مردمی  که از نتیجه عملکرد گروه فرهنگ و هنر صورت گرفته است، با این حال هربار در صحنه با این فکر به سرانجام می‌رسد که این آخرین صفحه ما خواهد بود. چرا که مانایی روزنامه‌نگاران در جراید محلی از اعراب ندارد و هر لحظه آبستن رویدادی غیر مترقبه است. این تفکر سبب می‌شود تا همیشه بهترین‌هایی را که در توان داری ارائه کنی و در دام تکرار و روزمره‌گی گرفتار نشوی. با غروب خورشید، آتش آدرنالین در رگ‌ها اندکی آرام‌ گرفته و صفحه فرهنگ و هنر برای ارسال به چاپخانه آماده می‌شود. اما این پایان ماجرا نیست. فردا و فرداها در انتظارند و باید با نگاهی رویداد محور و تحلیلی به بررسی پیشامدها بپردازیم. خلاقیت تیمی شاه‌کلید موفقیت است. وقتی خبر درگذشت یکی از اهالی فرهنگ مخابره می‌شود باید درکسری از دقایق همه اندوخته‌های ذهنی‌ات پیرامون وی را بر قلم جاری کنی و در حد و اندازه خود، ادای دینی به هنرمند نمایی. در ایام برگزاری جشنواره‌های معتبر داخلی و بین‌المللی هم نباید ذره‌ای غفلت نشان داد. چراکه فضای مجازی در ارائه اخبار پیشتازند؛ اما بسیاری از آنها توان و نیروی متخصص تولید تحلیل‌های کارشناسانه را نداشته و این رسالت به اصحاب جراید واگذار می‌شوند. مطابق یک رسم دیرینه در ایام نمایشگاه‌های کتاب و مطبوعات نیز این رسالت دبیر سرویس فرهنگی روزنامه است تا در کنار وظایف سنگین روزمره به پوشش اخبار نمایشگاه و گفت‌وگو با حاضران پرداخته و منفعلانه عمل نکند. روزنامه‌نگاری می‌تواند یکی از دشوارترین مشاغل دنیا به‌حساب آید. چراکه هر روز باید از نقطه صفر برخیزی و برای مخاطبان مضامین نوینی داشته باشی. در یکسالی که گذشت تلاش بر این بود که صفحه فرهنگ و هنر شیرازنوین تنها به تریبونی برای مدیران تبدیل نشود و در کنار ارائه گزارشی تحلیلی از فعالیت‌های آنها، نیم‌نگاهی تحلیل‌وار به آثار فرهنگی در زمینه‌های گوناگون داشته باشیم. به دور از ادعای حرفه‌ای بودن و در کمال فروتنی باید به این نکته اعتراف کرد که هنوز فرسنگ‌ها با شرایط ایدئال فاصله داریم و در ابتدای مسیر هستیم. اما برای سربلندی رسانه و زنده ماندن رسانه‌های مکتوب در میان مدیوم‌های دیجیتالی از هیچ تلاش و کوششی فروگذار نبوده‌ایم و آسودگی وجدان دلیلی بر ادعای ماست. 
زندگی صحنه‌ی یکتای هنرمندی ماست
هرکسی نغمه‌ی خود خواند و از صحنه رود
صحنه پیوسته به‌جاست
خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی