[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۶۱۳
  • دوره جدید

تجربه عجیب المپیک و بچه شیرخوار، روزنامه شیراز نوین

الهه احمدی قهرمان تیراندازی ایران و جهان در گفتوگویی مفصل از تجارب یک مادر ورزشکار در روزهای دوری از فرزند و حضور در رقابت‌های بزرگی مثل المپیک می‌گوید. به گزارش «ورزش سه»، شبکه‌های اجتماعی و سایر رسانه‌ها طی دیروز و امروز تبدیل به تریبونی شده بودند تا ورزشکاران و دیگر اقشار مردم از مادران خود برای یک عمر تلاش و مهربانی تشکر کنند. مادرانی که زحمات بسیاری برای فرزاندان خود کشیده‌اند و هر‌کسی به‌سهم خود می‌خواهد تا سپاسگذار این محبت باشد. اما در این بین مادرانی ورزشکار بسیاری هستند که با شرایط سخت تمرینی و مسابقات مجبور به دوری‌های طولانی مدتی از فرزندان خود هستند و آنها مشکلات و سختی‌هایی متفاوت با سایر مادران دارند.
الهه احمدی بانوی تیرانداز ایران که مدال‌های آسیایی و جهانی او افتخارات زیادی را برای ورزش ایران به همراه داشت یکی از به یاد‌ماندنی‌ترین مادران تاریخ ورزش ایران است که تصاویر او و فرزندش بارها قلب تمام بیننده‌ها را تکان داده است. او در گفتوگویی با «ورزش سه» به مشکلات مادران ورزشکار و سختی‌هایی که آنها متحل می‌شوند می‌پردازد.
احمدی 2‌المپیک گذشته را با این چالش رو به رو بوده است و در توضیح آن می‌گوید:«بعد از المپیک لندن من برای گذراندن دوران بارداری مدتی را از ورزش دور بودم و طبیعتاً با افت رو‌به‌رو شدم. برای کسب سهمیه المپیک ریو مجبور به تلاش خیلی بیشتری بودم تا بتوانم هم افت گذشته را جبران کنم و هم در مسابقات موفق باشم. آن روزها مجبور بودم با بچه شیرخوار به تمرین بروم و تلاش زیادی برای حفظ تمرکز لازم داشته باشم. روزهای سخت‌تری بود که مجبور می‌شدم از فرزندم جدا شوم و او را پیش همسر و مادرم بگذارم تا به مسابقات بین‌المللی بروم. خیلی روزهای سختی برای خودم و خانواده‌ام بود که با کمک همدیگر از آن گذشتیم.»
او در ادامه گفت:« من وقتی برای کسب سهمیه المپیک ریو به مسابقات رفتم فرزندم تنها 4‌ماه داشت و جدایی از او کار آسانی نبود. با این حال خوشبختانه موفق به کسب مدال و گرفتن سهمیه المپیک شدم. در ریو هم تمام تلاشم را کردم و با اختلافی کم از آن مقامی‌که توقع داشتم جا ماندم اما همین که عنوان گذشته‌ام را تکرار کردم برای من می‌توانست امیدبخش باشد.» 
او در مورد لقب «مادرترین ورزشکار تاریخ ایران» می‌گوید:«‌بسیاری فقط من مرا می‌بینند که بالاخره سختی‌هایی را متحمل می‌شوم، که تحمل آن آسان نیست اما خانواده من برای کمک به شرایط زحمت زیادی می‌کشند. شاید مادر من بودن خودش یکی از سخت‌ترین مادری‌ها باشد تا در تمام این روزهای سخت من را حمایت کند. مادر من همیشه زحمت خیلی زیادی برای من و فرزندم کشیده و در سخت‌ترین روزها اجازه نداد تا مشکلات بیش‌از‌اندازه برای ما دغدغه ایجاد کنند. همسر من هم همیشه این بار را روی دوش داشته است و خوشبختانه این همکاری و همدلی به ما این اجازه را داد تا در این مسیر سخت همچنان امیدوار باشیم.»
با تمام این مشکلات الهه احمدی باز هم برای حضور در المپیک تلاش خواهد کرد‌؟ او در پاسخ به این سؤال می‌گوید:«قطعاً من تا زمانی که بتوانم رکورد بزنم برای به دست آوردن جسم المپیک که همان مدال است تلاش خواهم کرد. من به روح آن رسیده‌ام و همچنان تلاش می‌کنم تا پس از سال‌ها وقتی به عقب برمی‌گردم جایی برای ای‌کاش‌ها باقی نگذاشته باشم.»
حالا فرزند الهه احمدی پسری 5‌ساله به نام «سید باور» است که دیگر به حرف آمده و دغدغه‌های خود را با مادر در میان می‌گذارد. احمدی در مورد مکالمات بین خودش و پسرش می‌گوید:« من حالا باید زمان بیشتری را اختصاص دهم به حرف زدن و قانع کردن پسرم برای زمان‌هایی که پیش او نیستم. بارها نتوانستم به زمان درست تمرینم برسم و یا مسائلی این چنینی داشته‌ام اما خدا را شکر پسرم به خوبی من را درک می‌کند و خانواده‌ام کمک زیادی می‌کنند تا بتوانیم این راه را ادامه دهیم.»

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی