[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۶۵۶
  • دوره جدید

یادداشت روز، روزنامه شیراز نوین

شهر بی‌دفاع
 

شیرازنوین- سعیدرضا امیرآبادی

amirabadi_shznvn@yahoo.com

یگانه ساختمان ناامن ایران پلاسکو نبود. در تمامی‌ کلانشهرها و شهرهای کوچک، با سازه‌هایی سست تر و ناامن‌تر از پلاسکو روبرو هستیم که در صورت بروز حادثه، به یکباره فرو ریخته و مصیبتی ملی را رقم می‌زنند. به نظر می‌رسد شهرداری‌ها به همراه همه زیرمجموعه‌هایشان، در جبهه اول رسیدگی و پیشگیری از بحران قرار داشته باشند؛ چراکه بسیاری از مردم در پی مشغله‌های فکری و چالش‌های اقتصادی، دیگر توجهی‌به مسائل ایمنی و فرآیندهای پیشگیرانه ندارند و این وظیفه نهادهای نظارتی و دستگاه‌های اجرایی است که با اقتدار و فارغ از هرگونه مسامحه و چشم‌پوشی، به اجرای قوانین ایمنی همت گماشته و در مقابل کارشکنی‌های احتمالی قد علم کنند. از سوی دیگر، گذر ایام نباید به بهانه‌ای برای فراموشی پلاسکوهای خفته ایران بدل شود. متأسفانه تبعات این گونه حوادث به شهادت آتش‌نشانان و مال‌باختگی مردم منحصر نمی‌شود با گذشت چندین سال از وقوع حادثه پلاسکو، شاهد هستیم که زندگی بسیاری از کسبه بازار بزرگ پوشاک تهران به دلیل شرایط دشوار اقتصادی و بحران‌های روحی در معرض انحطاط قرار گرفته و خانواده‌های بسیاری به دلیل مدیریت ناکارآمدی که با اهمال با مسائل ایمنی روبرو شد، دچار فروپاشی شده‌اند.
در شیراز هم وسعت ساختمان‌هایی نظیر پلاسکوی تهران انگشت‌شمار نیست. در قلب شهر راز، بازارهای سنتی و چشم نوازی قرار دارد که در صورت بروز حادثه‌ای ناگوار، به فاجعه‌ای ملی تبدیل خواهد شد. متأسفانه بسیاری از اهالی بازار وکیل با دستگاه‌های شهری و آتش‌نشانی همکاری لازم را انجام نمی‌دهند و امکانات اطفای حریق و ایمنی، در شرایط حداقلی قرار دارد. در نظر داشته باشیم که در صورت بروز حادثه، متهم ردیف اول اهالی بازار نیستند؛ بلکه شهرداری‌ها و مجریان قوانین به دلیل نداشتن برخورد سخت با قانون‌گریزان بازخواست شده و از سوی جامعه نکوهش می‌شوند. این در‌حالی است که بازارهای سنتی شیراز به سردمداری بازار وکیل، در زمره گنجینه‌های ملی قرار دارند و شهر شش‌هزار‌ساله شیراز با از دست دادن آنها دچار مصیبتی ابدی خواهد شد. آشکار است که هیچ یک از گردشگران خارجی و داخلی برای تماشای معماری چشم‌نواز پاساژهای نوظهور و پرطمطراق مسافر پایتخت فرهنگی ایران زمین نمی‌شوند و در صورتی که شهر شیراز در حادثه‌ای از مواهب ماندگار آنها محروم شود، نسل‌های آینده با مشکلات جدی و عدیده‌ای در کنار مردمان معاصر روبرو خواهند شد. به همین دلیل، شهرداری شیراز باید با همکاری نهادهای ذی‌ربط با اقتدار، جسارت و پشتوانه قانون به پایه‌ریزی اقدامات بنیادین در زمینه ایمن‌سازی مراکز خرید و پرجمعیت شهر همت گمارد و در مواجه با سرسختی‌ها و مقاومت‌های اهالی بومی، با اتخاذ روشنگری و تعامل وظیفه خود را به پیش برد.
در راستای نیل به این هدف، رسانه‌ها می‌توانند به عنوان بازوی نرم افزاری شهرداری‌ها عمل کنند و با ارائه گزارش‌های تحلیلی، به ضرورت اجرایی شدن موارد ایمنی در مراکز پرجمعیت تجاری و مسکونی همت گمارند. به طور حتم جهاد رسانه‌ای مدیوم‌های ارتباطی در این زمینه نقش به‌سزایی در جامعه خواهد داشت و از شدت جبهه‌گیری نگاه‌های سنتی و تنگ‌نظری‌های احتمالی خواهد کاست. 
در برهه معاصر، شهر شیراز به‌شدت نیازمند مدیریتی است که تمامی ‌توان خود را منحصر‌به ساخت پروژه‌های کلان نظیر پل‌ها، زیرگذرها، مترو و موارد چشمگیری از این دست نکرده و نیم‌نگاهی به نکات بنیادینی نظیر ایمنی ساختار کلانشهر، حراست از فضای سبز، پیشگیری از آلودگی هوا، ارتقای فرهنگ عمومی شهرنشینان و مواردی از این دست داشته باشد. 
پرسش:
‌امکانات سخت‌افزاری آتش‌نشانی شیراز تا چه‌اندازه با استانداردهای جهانی برابری می‌کند؟ آیا شهرداری شیراز در دهه‌های اخیر توانسته بالگرد اطفای حریق یا حتی نرده‌بام‌های بلندمرتبه را در اختیار آتش‌نشانی قرار دهد؟ آیا با اتکا به چند شیر آتش‌نشانی می‌توان به مقابله با حریق احتمالی در بازار وکیل و بافت سنتی شیراز پرداخت؟ آیا پرسنل ایثارگر و جان برکف آتش‌نشانی شیراز به موازات مسئولیت خطیری که بر دوش دارند، از رفاه اقتصادی برخوردار هستند؟ چند درصد از کسبه مراکز تجاری و مسکونی شیراز برای خرید بیمه حوادث اقدام کرده‌اند؟
امید می‌رود مبحث ایمن‌سازی مراکز تجاری و پرجمعیت شهرهای ایران در پیچ و خم بروکراسی‌های اداری متوقف نشود و اهمیت آن کمرنگ نشود. پلاسکو تنها ساختمان ناامن ایران نیست.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی