[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۴۶۲
  • دوره جدید

توسعه فضای سبز با دستان مردم، روزنامه شیراز نوین

 گروه گزارش- مژده آتش‌آب‌پرور 
گروهی از مردم نورآباد ممسنی دست به دست هم داده اند و در کوچه پس کوچه‌های شهرشان نهال می‌کارند تا آن را سبزتر کنند. همه چیز از سیستم تنبیهی ابتکاری معاون یک مدرسه برای دانش آموزان قانون شکن یک دبیرستان در نورآباد شروع شده است. هر وقت دانش آموزی دست به اشتباهی می‌زد که دلش می‌خواست جبرانش کند، برای کاشت نهال در یکی از محله‌های شهر کمک می‌کرد تا مدرسه از خطایش بگذرد. معاون مدرسه که اسم طرحش را «فرصت جبران» گذاشته بود، یکی از شهروندان نورآباد است که همیشه توسعه فضای سبز شهرش برایش دغدغه مهمی بوده است. محمود کشاورز با گذشت پنج سال از این ماجرا با دانش آموزانش، الان مدیر یک مدرسه ابتدایی است و هنوز هم به شکل‌های مختلف نهال کاری را در محله‌های نورآباد دنبال می‌کند. 
نباید همه چیز را به مسئولان سپرد
کشاورز می‌گوید: «من به خیلی از شهرهای ایران سفر کرده ام اما هیچ جا از لحاظ خاک و آب و هوایی برایم مثل نورآباد ممسنی نمی‌شود و فکر می‌کنم برای درخت کاری نقطه منحصر به فردی است. ولی با گذری در شهر مشخص می‌شود که برای مدت‌ها از لحاظ توسعه فضای سبز چندان رو به جلو نرفته است.» همین موضوع انگیزه‌ای می‌شود که به جای واگذاری همه امور به دست مسئولان شهری، خودش به فکر بیفتد تا با کمک مردم کاری را که مهم است به انجام برساند. «هر قدر شهر سبزتر شود، هم برای خود اهالی لذت بخش است و هم اینکه گردشگرانی که به نورآباد می‌آیند با منظره دلپذیرتری مواجه می‌شوند. مسئولان ممکن است یا توان مالی کار را نداشته باشند یا اینکه نتیجه کارشان با چیزی که خود مردم به دنبال آن هستند هماهنگ نباشد.»
مهم شروع کار است
شیوه کار به این گونه است که با کمک‌های مالی مردم نهال‌های مورد نیاز -که بنابر شرایط شهر نارنج و سروناز هستند- تهیه می‌شود و پس از آن با شناسایی محله‌هایی که فضای سبز آن‌ها چندان قابل توجه نیست، عده‌ای داوطلب می‌شوند و با همکاری مردم همان محله درخت‌ها را می‌کارند. «در این سال‌ها در حدود 5هزار نهال کاشته‌ایم که بیشتر از 90درصد آن‌ها در شهر پایدار باقی مانده است. شاید تعداد نهال‌های کاشته شده هنوز زیاد نباشد ولی اصل مهم این است که دست به کار زده ایم و چنین چیزی را شروع کرده ایم.» کشاورز درباره کمک‌های مردمی نیز می‌گوید: «برای جمع آوری کمک‌های مردمی حساب خاصی در نظر گرفته شده و در فضای مجازی نیز با افراد مختلفی برای کمک صحبت می‌کنیم. هر کسی هر چقدر در توان داشته باشد برای خرید نهال‌ها کمک می‌کند و حتی اگر فردی هر ماه هزار تومان هم پرداخت کند در نوع خودش اقدام خوبی محسوب 
می‌شود.»
یکی از نگرانی‌های کشاورز در خصوص پایداری درخت‌های کاشته شده با توجه به عدم وجود سیستم آبرسانی مناسب برای فضای سبز در نورآباد است. «یکی از مسائلی که باید به آن توجه می‌کردیم، آبرسانی صحیح به نهال‌ها و جلوگیری از خشک شدن آن‌ها بود تا برای مدت طولانی پایدار باقی بمانند.» به همین دلیل هر زمان که در جایی از شهر درختی می‌کارند، به مردم آن نقطه نحوه استفاده از آب‌های خاکستری (آب دورریختنی استفاده شده) برای آبیاری را هم آموزش می‌دهند. با این حال این مدیر مدرسه به فکر آن است که مسئولان را وادارد تا اقدام اساسی تری برای آبیاری فضای سبز شهر انجام دهند. «پیشنهاد کردم که یک شبکه آبرسانی قطره‌ای برای آبیاری فضای سبز خیابان‌های مهم شهر ایجاد شود و منبع آب نیز یکی از چاه‌های غیرقابل شرب نورآباد باشد. در طرح پیشنهادی ام این امکان وجود داشت که بخشی از آب نیز در قالب یک نهر مصنوعی در چندین خیابان جاری شود و بخش اصلی نیز از طریق سیستم آبرسانی قطره‌ای به درخت‌ها برسد.» با توجه به اینکه اجرای این طرح به بودجه احتیاج داشت، دست به دامان هر مسئولی که شد کسی جدی‌اش نگرفت و هنوز از سوی مسئولان نیز کاری انجام نشده است. 
کشاورز به این نکته هم اشاره می‌کند که چون بچه‌های دبستانی مثل دبیرستانی‌ها زیاد اهل قانون شکنی نیستند و به خاطر کوچک بودنشان زیاد نمی‌توانند برای کاشت درخت کمک کنند، دیگر طرح فرصت جبران در محل کار جدیدش خیلی جای کار ندارد. با این حال هنوز بعضی از بچه‌ها در این اقدام توسعه فضای سبز کمک حالش هستند. «بعضی از بچه‌ها بذر و پلاستیک کشت نهال تحویل می‌گیرند و با کمک خانواده‌های خود نهال پرورش می‌دهند تا بعد در جایی از شهر کاشته شود.»
درگیرکردن مردم در مسئله حفاظت از درخت‌ها 
دو سالی است که انجمن مردمی حامیان طبیعت زاگرس نیز در نورآباد ممسنی فعالیت‌های خود را آغاز کرده و متولی طرح نهال کاری شده است. داریوش حیاتی دبیر این گروه مردمی در نورآباد درباره روند اجرای این پروژه می‌گوید: «هر زمان کوچه‌ای که کمبود درخت دارد پیدا می‌کنیم، گاه حتی خانه به خانه با مردم آن محل صحبت می‌کنیم تا آن‌ها نسبت به اهمیت کار توجیه شوند. خود مردم هستند که گودال را حفر می‌کنند و ما به آن‌ها کمک می‌کنیم تا نهال را بکارند. بُعد فرهنگ سازی کار برای ما اهمیت زیادی دارد و به همین دلیل مردم را درگیر قضیه می‌کنیم و به خصوص با کودکان در این باره حرف می‌زنیم. اگر مردم در جریان کاشت درخت همکاری کنند، حفاظت از آن برایشان مهم می‌شود و می‌توان امید داشت که درخت‌ها پایدارتر باشند.» وی ادامه می‌دهد: «سؤال بیشتر مردم درباره نحوه آبیاری درخت‌هایی است که در محل زندگی آن‌ها کاشته می‌شود. به همین دلیل برای آن‌ها توضیح می‌دهیم که چطور می‌توانند با استفاده از آب‌های دورریختنی خود مثل آب برنج یا آبی که با آن میوه‌ها شسته می‌شود و تحت عنوان آب خاکستری هستند، کار آبیاری را انجام دهند و از خشک شدن درخت جلوگیری کنند.»

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی