[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۶۵۵
  • دوره جدید

ترافیک و تراکم، روزنامه شیراز نوین

فرزاد وثوقی - روزنامه نگار

farzad_vossoghi@yahoo.com

ترافیک همچنان یکی از آزاردهنده‌ترین مسائل شهری است؛ گرهی که نه با دست باز می‌شود و نه با دندان. یکی از علل عمده بروز ترافیک، تجمیع و تراکم واحدهای تجاری مسکونی در شهر شیراز است که گویا عمده‌ترین علل آن کسب درآمدهای مدیریت شهری به‌واسطه تراکم‌فروشی است که باز هم البته نمی‌توان آن را بر گردن یک دستگاه انداخت؛ چراکه در این تجمیع ناعادلانه تمامی دستگاه‌های اجرایی با صدور مجوز‌های غیرقانونی خود سهیم هستند؛ دستگاه‌هایی که در مقابل این تخلف سکوت کرده و انشعابات خود را فروختند.
نبود پارکینگ رنجی مضاعف برای شهروندانی است که به‌ناچار به مراکز تجمیع خدمات مراجعه می‌کنند و در این مراجعه طاقت‌فرسا باید تاوان تراکم‌فروشی مدیریت شهری را با پرداخت قبوض جرائم پس دهند...

هسته مرکزی شهر در شرایط گسترش بیماری کرونا هم دارای ترافیک است و کنارگذرهای احداث شده توسط مهندسان و محاسبان با هزینه‌های سنگین نیز قادر نبود آینده شهر و جمعیت درحال افزایش را به درستی تخمین بزند. یکی از عیوب اصلی در نوع مدیریت شهری عدم توجه به دفتر مهاجرت است. به طوری که نمی‌توان به درستی پیش بینی کرد شهری مانند شیراز روزانه پذیرای چه تعداد خودرو یا افراد با قومیت و ملیت‌های مختلف است.
ارزانی درمانی در قطب پزشکی که مدعی آن هستیم، باعث شده دلار و درهم داران به شیراز بیایند. هرچند در دوران کرونا از این جمعیت کاسته شده، اما مراجعه بیماران از استان‌های جنوبی تا حدودی جبران کننده تجمیع جمعیت در مراکز ارائه خدمات درمانی است.
خدمات درمانی در شیراز ارزان است؛ البته برای دلار و درهم داران؛ چراکه سقوط ارزش پول ملی باعث شده خارجیان از این فرصت استفاده کنند و مبالغ درخواستی و نجومی مراکز درمانی را به سهولت پرداخت نمایند. این عامل باعث شده تا افراد جامعه که دریافت‌هایی به ریال دارند، از قافله درمان عقب بمانند؛ چراکه درخواست‌ها برای درمان از سوی مراکز درمانی گویای این واقعیت است که محاسبات آنان به دلار و درهم است و البته صرف نظر کردن از درمان جمعیت بیماران داخلی چندان تعجب آور نیست.
خیابان‌های اصلی شیراز مملو از بنگاه‌های اقتصادی درمانی است؛ بنگاه‌های خصوصی که بیمه‌ها و شاید قانون پزشک خانواده در این لوکس سازی‌ها چندان جایی ندارد. اصل ماجرا بر این است که درمان در ایران و برای ایرانیان باید رایگان باشد؛ چراکه شالوده اصلی و نگاه بزرگان این شهر بر موقوفات استوار است. موقوفه بزرگی چون نمازی و پوستچی اگر با نگاه درستی به سرمایه گذاری اولیه و استمرار آن ادامه یافته بود، باید انتظار داشتیم که روند درمان عام المنفعه و بی ریا باشد.
خیران بسیاری هم در قالب خیران سلامت میلیاردها تومان در این راستا سرمایه گذاری کرده اند که می‌طلبد در این نوع نگاه فرجی برای اقشار کم درآمد ایجاد شود. بیمارستان‌های بزرگی به نام خیریه در شیراز و سایر شهرهای فارس تأسیس شده اند یا در حال تأسیس هستند و حتی خیران نسبت به تأمین تجهیزات آن اقدام نموده اند، اما رد پای خصوصی سازی در این مراکز مانع از دستیابی دردمندان به خدمات رایگان شده است.
نقطه سر خط؛ بخش عمده ای از ترافیک شهری متعلق به همین بنگاهای درمانی اقتصادی است که در هم تنیده و غیر قابل نفوذ هستند. غیر قابل نفوذ از این جهت که دولت حتی قادر به نصب دستگاه کارتخوان در این بنگاه‌های درمانی نبوده و نیست و کما فی السابق اسکناس در این مکان‌ها در حال تبادل است. 
در گذشته بحثی برای انتقال بنگاه‌های درمانی از هسته‌های مرکزی شهر ارائه شد که متأسفانه در اولویت مدیرت شهری قرار نگرفته است. این باج دهی از سوی پارلمان شهری به هیچ عنوان پذیرفتی نیست و باید دید چرا این طرح اصولی برای کاهش ترافیک از مراکز تجمیع شهری، دارای پیگیری و مصوبه ای نیست. اگر اعضای شورای شهر به این مهم در چهار سال گذشته توجهی کرده بودند، حالا می‌توانستیم امیدوار باشیم باری از دوش ترافیک برداشته خواهد شد؛ اما در محاق قرار گرفتن این طرح فشار به هسته مرکزی شهر را بیشتر از گذشته نشان می‌دهد.
حال اگر روند فعلی ترافیک را به علاوه فشار ترافیکی مدارس در ایام غیرکرونایی و بازگشایی مدارس کنیم هم باید آلودگی مضاعف و هم ترافیک را تحمل کنیم. جالب توجه است که شیراز پا جای پای تهران گذاشته و ترافیک و آلودگی مشابهی را تولید کرده است و این چالش را می‌توان در شهر جدید و شهرک‌های نوبنیاد شیراز نیز مشاهده کرد که تنها به یک نکته اشاره دارد و آن تراکم فروشی است. 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی