[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۵۵۲
  • دوره جدید

وعده‌ها ، روزنامه شیراز نوین

فرزاد وثوقی- روزنامه‌نگار:

به نظر می‌رسد کاندیداهای 1400 همچنان در تعارفات گذشته سیر می‌کنند و برنامه‌ای جامع و مستند برای بهببود شرایط معیشتی ندارند. این امر نشان می‌دهد که گروه‌های سیاسی برای این روزها برنامه‌ریزی نکرده‌اند و به سراغ اقتصاد مقاومتی نرفته‌اند که هیچ، برای تعاملات جهانی هم برنامه‌ای ندارند. استناد به موضع یارانه‌های نقدی شکست‌خورده که حتی قادر به رقابت با تورم نبوده‌اند یا به‌صورت جامع همه ایرانیان را در بر نمی‌گیرد، به نوعی اهانت به فقر است؛ چراکه در این رهگذر تنها گروه‌های آسیب‌پذیر جامعه و به‌فلاکت‌افتاده را مخاطب قرار می‌دهند که البته این روزها اخبار را پیگیری نمی‌کنند...

اینکه ملت را با رمز افزایش یارانه یا ساخت مسکن پای صندوق رأی بکشانیم و سپس رهایشان کنیم، بی شک شباهت به یک فاجعه دارد. در روزگار گذشته نیز درمورد ساخت سالانه یک میلیون و نیم واحد مسکونی بحث و بررسی انجام شد و در نهایت به مشکل تأمین زمین برخورد کردیم و حالا دوباره در آستانه انتخابات 1400 روی همان مسائل به بن بست رسیده بحث می‌شود. پس از شکست مسکن مهر و عدم رضایت از کیفیت و حتی تحویل آن در موعد مقرر که دو دولت یازدهم و دوازدهم را علاوه بر دو دولت نهم و دهم درگیر کرد و سرمایه‌های ملی را به فنا داد، حالا با طرح مسکن ملی مواجه شدیم که آن هم به مشکل تأمین زمین برخورد کرد و در حاشیه آن با ارتقای دانسته‌های عموم، مورد استقبال چندانی قرار نگرفت و در بعضی مناطق کشور مردم اقبال چندانی به این طرح و دورنمای بعید نشان ندادند؛ چراکه با اجرای این طرح تنها سرمایه‌های ملت است که برای سالیان سال بلوکه می‌شود و کسی پاسخ گو نیست. یکی از جمله علل افزایش تقاضا در حوزه مسکن با توجه به رشد منفی جمعیت، مهاجرت و تمرکز جمعیت در مناطق شهری است؛ مردم مولدی که از روستا‌ها به هر دلیل به شهرها مهاجرت کردند و حالا نیازمند مسکن هستند. از طرفی صنعت ساختمان آن طور که باید و شاید رشد نکرد یا اگر در مقطعی دچار رشد ساخت و ساز شدیم، با تدابیر سیاسی این رشد به سد رکود برخورد کرد و در این فاز تورم در کمین خروج از رکود نشست و در فصلی خاص قیمت‌ها آنچنان نجومی شد که بسیاری از مردم قادر به خرید مسکن نبودند و بحران خانه‌های خالی شاید از همین ریتم اقتصادی منشعب شد. در ادوار گذشته هیچ کدام از مجلسین طرحی عملی برای بهبود وضعیت مسکن ارائه نکردند. هرچند این موضوع در شعارهای تبلیغاتی به وضوح مشهود بود، اما در عمل کاری از دست نیروهای غیرمتخصص ساخته نبود. دولت‌ها نیز در این رهگذر کارایی چندانی نداشتند؛ چراکه نشستند تا بخش خصوصی وارد میدان ساخت و ساز شود که البته با توجه به شرایط سخت اقتصادی منشعب از تحریم‌ها و نوسان قیمت‌ها، با شکست مضاعفی روبه‌رو شدند. نبود مصالح ارزان، زمین قابل دسترسی، مشکلات آموزشی، انتظامی، حمل و نقل و انشعابات موردنیاز، همه و همه انبوه سازان را در تله قیمتی انداخت. در واقع آنچه انبوه سازان تعهد کرده بودند به متقاضاین ارائه نمایند، با وضعیت تورم لحظه ای سازگار نبود و به همین دلیل تنش در بازار مسکن آغاز شد و ادامه یافت؛ تنشی که گاهاً با افت کیفیت و استقامت واحد‌های مسکونی در برابر حوادث غیرمترقبه همراه بود. 
حالا در سال 1400 قرار داریم و مشکلات مسکن افزایش پیدا کرده است؛ تا آنجا که دوباره می‌توان از این آب گل آلود ماهی گرفت. انتخاباتی در پیش است و می‌توان همان گره‌های گذشته را دستاویز نمود و با متهم نمودن دولت گذشته از نردبان بالا رفت؛ بدون آنکه بدانیم طرح این موضوع با توجه به نبود زمین و سرمایه گذار می‌تواند دوباره اعتماد عموم را موردهدف قرار دهد. بهترین راه برای خاتمه دادن به گره‌های اقتصادی، رجوع به اقتصاد بین الملل و توانمندسازی اقتصاد داخلی و معیشت مردم است؛ فراموشی که در تیترهای انتخاباتی و شعارهای نامزدها دیده نمی‌شود. هرچند نامزدها به امور سیاست‌های بین الملل تاکنون اشاره ای نداشته‌اند و باید دید چرا حضور پست ریاست جمهور یا نمایندگی در پارلمان ملی و شهری تا این حد و اندازه با تردید همراه است؛ مجلسی که باید بهترین مشاور برای دولت باشد و دولتی که می‌تواند بهترین مجری برای سیاست‌های نظام باشد.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی