[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۴۷۰
  • دوره جدید

نت‌ها اسیر کرونا، روزنامه شیراز نوین

ناآگاهی مدیران تصمیم‌گیرنده برای موسیقی نسبت به این هنر، لزوم توجه به آن‌چه اخلاق گرایی در بحث حفظ سلامت جامعه و اخلاق‌گرایی اقتصادی نامیده می‌شود و چالش‌های پیش روی تهیه‌کنندگان و صاحبان سالن برای تعیین قیمت نهایی بلیت اجراها از جمله مواردی بود که در کلاب‌هاوس خبرآنلاین با عنوان «وضعیت برگزاری کنسرت‌ها پس از ۲۲ ماه تعطیلی» مطرح شد.به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین در این بحث تعدادی از اهالی موسیقی و برخی دست‌اندرکاران برگزاری کنسرت‌ها؛ تهیه‌کنندگان و کنسرت‌گذاران، صاحبان سالن‌ها و... همراهی‌مان کردند که گزارش آن را در ادامه می‌خوانید. امیرعباس ستایشگر، از اهالی موسیقی، عضو هیئت‌مدیره مجمع صنفی ناشران آثار شنیداری و عضو علی‌البدل هیئت‌مدیره خانه موسیقی در صحبت‌هایش به نکته‌ای عجیب در نامه ستاد ملی مقابله با کرونا به اهالی موسیقی اشاره کرد؛ اجازه ازسرگیری برگزاری کنسرت‌ها با ۵۰ درصد ظرفیت سالن با حضور نهایتاً ۱۰۰ نفر! این اجازه در حالی صادر شده است که طبق گفته ستایشگر به عنوان مثال اگر قرار باشد از ۵۰ درصد ظرفیت سالنی مانند وزارت کشور استفاده کنید میزبان ۱۵۰۰ نفر خواهید بود و نه ۱۰۰ نفر و این به قولِ ستایشگر نشان از ناآگاهی مدیرانی که بیرون از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای موسیقی تصمیم می‌گیرند نسبت به این هنر و سازوکار و پروسه انجام آن دارد. بخشی از صحبت‌های ستایشگر به شرح زیر بود:«من سه جلسه به ستاد ملی کرونا رفتم و راجع به بازگشایی کنسرت‌ها در قالب جشنواره موسیقی فجر صحبت کردم و استنباطم این است که چالش اصلی، آن‌جاست و معتقدم دو جلسه اخیرِ سرپرست دفتر موسیقی با تهیه‌کنندگان و کنسرت‌گذاران و صاحبان سالن نیز در پی چالش نادیده گرفته شد و در ستاد ملی مقابله با کرونا برگزار شد. نکته‌ای که مغفول مانده این است که ذات ویروس کرونا، با برخی فعالیت‌ها همخوانی ندارد و مشابه اصرار ما برای همراه‌کردن‌شان با هم در هیچ کجای دنیا دیده نمی‌شود و این‌جا هم نباید دیده شود. وی افزود: گمان نمی‌کنم تا پیش از شروع جدی واکسیناسیون، کسی توقع داشته است که کنسرت‌ها باز شوند تا همراه با خانواده‌اش به کنسرت برود. کما این که امروز هم با شک و تردید به این موضوع نگاه می‌کنم که آیا اعضای یک خانواده حاضرند علی‌رغم تهدید احتمالی علیه سلامتی‌شان به کنسرت بروند یا نه؟ این موضوعی است که باید روی تابلویی بالای سرمان بنویسیمش: موسیقی و در اصل تجمع با کرونا تداخلی ذاتی دارد اما متأسفانه دولت در ماه‌های گذشته، از بدو شیوع کرونا، از همراهی با هنرمندان و رسیدن به این که «شما نباید فعالیت کنید اما باید تأمین شوید» عاجز بود. این را هم اضافه کنم که دولت، خود نیز سورپرایز شد و اگر به آن زمان برگردیم به یاد می‌آوریم که آن زمان کسی نمی‌دانست چه باید کند.ستایشگر در ادامه گفت: در دی‌ماه ۱۳۹۹ دو جلسه با ستاد کرونا داشتم و مشکل اصلی را در عدم شناخت مسئولین غیرمترتب به این حوزه می‌دانم. مسئله‌ای که می‌توان به همه ارکان موسیقی تعمیمش داد، مشکلی که به عنوان مثال در حوزه مالیات هم با آن مواجه‌ایم. به این معنا که فرد تصمیم‌گیرنده برای موسیقی در حوزه بیرونی وزارت ارشاد، هیچ دیدی نسبت به این هنر و نسبت به پروسه انجام آن ندارد. یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات جامعه و مسئولین ما این است که موسیقی را با تئاتر و سینما مقایسه می‌کنند. سالن سینما با استفاده از ۵۰ درصد ظرفیت به عنوان مثال می‌تواند میزان ۲۰۰ یا ۳۰۰ نفر شود و ما هم اگر دستورالعمل ستاد ملی مقابله با کرونا در مورد سینما را در موسیقی داشتیم می‌توانستیم در ماه‌های قبل شاهد برگزاری کنسرت‌ها باشیم اما در نامه دکتر رئیسی خطاب به ما نوشته شده بود «با ۵۰ درصد ظرفیت نهایتاً ۱۰۰ نفر» و این نشان می‌دهد هیچ درک حرفه‌ای وجود ندارد. چون منِ نوعی اگر بخواهم با ۵۰ درصد ظرفیت سالن کنسرت برگزار کنم باز هم میزبان ۱۵۰۰ نفر در سالن وزارت کشور خواهم بود و اگر بخواهم بخش دوم این جمله یعنی «نهایتاً ۱۰۰ نفر» را رعایت کنم دیگر آن استفاده از ۵۰ درصد ظرفیت سالن بی‌معنی می‌شود.علی نیکونیا، تهیه‌کننده و مدیر تولید حوزه موسیقی با بیان این که «باید بپذیریم که شرایط، ملتهب و جامعه، متضرر شده است و قیمت‌گذاری‌مان باید متعادل باشد و قیمت تعادلی نه نظر من که راهکاری قابل دست‌یابی است» از لزوم توجه تهیه‌کنندگان و کنسرت‌گذاران، صاحبان سالن و هنرمندان به این نکته گفت که در شرایط کنونی قرار نیست از برگزاری کنسرت سودی ببرند و صرفاً می‌بایست به این که ضرر نکنند راضی باشند. بخشی از صحبت‌های نیکونیا به شرح زیر بود:«موضوع ما ۲۲ ماه تعطیلی کنسرت و موانع و چالش‌های پیش رو برای ازسرگیری آن است. ۲۲ ماهی که در طول آن، فعالیت‌های صنفی نیز عملاً یا متوقف یا آن‌قدر ناچیز بوده است که نمی‌توان به حسابش آورد. بعد از مدتی که اهالی طب و سلامت اندکی بر کرونا مسلط شدند بسترهایی مجازی برای ارائه موسیقی فراهم شد اما نه از سمت هنرمند و نه از سمت مخاطب مورد استقبال قرار نگرفت چون نوازنده و خواننده نیازمند ارتباطی مستقیم با مخاطبش برای تبادل حس و انرژی و ایجاد فضایی بود که در بستر مجازی میسر نمی‌شود و نشد. وی افزود: من می‌خواهم به بحث افزایش قیمت بلیت‌ها در صورت بازگشایی سالن‌ها بپردازم. این مسئله‌ای تکراری است و همه‌مان می‌دانیم برای خرید تک‌تک اجناس مورد نیازمان، در طول هر ماه، با افزایش قیمت مواجه‌ایم اما چگونه است که وقتی این اتفاق برای بلیت کنسرت رخ می‌دهد هراسان می‌شویم؟! در حالی که به نظر من نام این اتفاق نه افزایش قیمت که معادل‌شدن قیمت طی ۲۲ ماه تعطیلی است یعنی ارزشِ عددی که امروز به عنوان قیمت بلیت ارائه می‌شود معادل ۵۰ هزار تومانِ ۲۲ ماه پیش است. من معتقدم هر کدام از ما باید سهم‌مان را بپذیریم، صاحب سالن، تهیه‌کننده و هنرمند، هر کدام باید سهم‌شان را بپذیرند و تنها در این صورت است که به عددی مشخص می‌رسیم؛ عددی که موجب ضررمان نشود در عین حال که می‌دانیم سودی هم برای‌مان به همراه ندارد. به نظر من نفس کار نباید به خاطر منافع شخصی متوقف شود و تعقل و تعامل میان اهالی موسیقی است که موجب این اتفاق می‌شود.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی