[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۴۷۲
  • دوره جدید

زیست مشترک، روزنامه شیراز نوین

اساس خانواده‌ها دیگر مستحکم و پرمایه نیست. با هم مرور کنیم؛ آمار ازدواج، نرخ باروری، ازدیاد خانواده‌های تک‌فرزندی، طلاق رسمی و عاطفی و مواردی از این دست نشان از بحران فراگیری دارد که همه این آسیب‌ها در میان انبوهی از اخبار نامطلوب سیاسی، اقتصادی و ورزشی به فراموشی سپرده شده است. حفظ بنیان خانواده در حیطه وظیفه و اختیارات دستگاه و نهاد واحدی نمی‌گنجد؛ بلکه برای جلوگیری از جهان‌شمولی ابن بحران‌ها باید بسیج جامعی از سوی همه دستگاه‌ها صورت گرفته و با توسل به تخصص کارشناسان، به مقابله با آسیب‌های فزاینده ای نظیر فروپاشی بنیان خانواده‌ها همت گماشت...

با رصد جامعه با این حقیقت ناگوار روبه‌رو می‌شویم که قبح واژه طلاق در جامعه شکسته و در میان اطرافیان همه ما نشانی از افرادی که تجربه زندگی‌های ناموفقی پشت سر گذاشته‌اند، دیده می‌شود.
 این در حالی است که در گذشته‌های نزدیک جوامع کوچک و سنتی به دلیل حکم‌فرمایی اصالت‌ها و ارزش‌ها از این پدیده مذموم در امان مانده و بحران طلاق به سرعت در حال گسترش قلمرو خود نبود. اینک فصل سرد جدایی کلان‌شهرهای ایران را یکی از پس از دیگری درمی‌نوردد و مشکلات جامعه را دوچندان می‌سازد. البته همیشه نمی‌توان زوج‌های درمانده و افسرده را مجبور به ادامه زندگی مشترک کرد. گاه ادامه زندگی با فرد معتاد، بیمار روانی، خیانتکار، هنجارستیز و مواردی از این دست کار ساده ای نیست و قانون برای حفظ حقوق و کرامت انسانی راه را برای خلاصی زوجین باز گذاشته است. به همین دلیل باید به منظور کاهش آمار طلاق‌های عاطفی و قانونی روش‌های پیشگیرانه را در دستور کار قرار داد و با راهکارهای علمی و عملی به مصاف بحران‌های فراگیر رفت.
در راستای کالبدشکافی بحران با این حقیقت تکان‌دهنده روبه‌رو می‌شویم. گروه عمده ای از جوانان ایرانی از تکنیک‌های زندگی مشترک اطلاع چندانی نداشته و با تصمیمات هیجانی به زیر سقف‌های لرزان پرتاب می‌شوند؛ چراکه آموزش و پرورش در این زمینه سکوت پیشه کرده و حرفی برای گفتن ندارد. در کتاب‌های درسی نشانی از تدریس مهارت‌های زندگی مشترک نیست و بسیاری از جوانان با معادله چندمجهولی به نام تکنیک‌های زندگی مشترک روبه‌رو هستند. البته مراکز آموزش عالی نیز در این زمینه کارنامه بهتری ندارند. سطوح آموزشی آنان به چند خرده واحد درسی خلاصه شده و نشانی از آشنایی جوانان با مسائلی که سبب اختلاف میان زوجین می‌شود، به چشم نمی‌آید. به این ترتیب زوج‌های جوان بدون آنکه بر مهارت‌های زندگی مشترک آگاهی و تسلط یابند، به یک باره زیر سقف‌های لرزان قرار می‌گیرند و آشکار است که پس از مدت کوتاهی اختلاف‌ها آشکار شده و بنیان 
خانواده فرومی‌پاشد.
با آنکه قسمت عمده ای از گناه جدایی زوجین بر گردن کم کاری مراکز آموزشی و فرهنگی است، از یاد نبریم بحران‌های اقتصادی نیز نقش پررنگی در ازدیاد آسیب‌های اجتماعی و گسترش طلاق دارند. زوج‌های جوان با خرده‌وام‌های ناچیزی راهی خانه بخت می‌شوند و باید با توسل به آن تمامی مایحتاج زندگی را فراهم کنند. نرخ اجاره بها و قیمت لوازم خانگی هم با شتاب در حال صعود است و چنانچه والدین زوجین توان حمایت از جوانان را نداشته باشند، امکان تشکیل و ادامه زندگی مشنرک دشوار خواهد بود. در روزهای مبادای امروزی هیچ یک از اقشار جامعه نمی‌توانند با حقوق‌های حداقلی صاحب نیازهای اولیه و ثانویه زندگی مشترک شوند و همه این بحران‌ها مسبب افزایش نارضایتی‌ها و فروپاشی خانواده‌های ایرانی به شمار می‌روند.
اما به راستی برای مقابله با آسیب‌های گزنده و جان‌فرسایی همانند طلاق چه راهکارهایی وجود دارد؟ شاید در ابتدا متولیان امور فرهنگی و آموزشی باید از نگاه‌های سنتی و غیرواقع گرایانه فارغ شده و با نگاهی علمی و منطقی جوانان را برای تشکیل خانواده و زیست مشترک آماده سازند. به طور حتم همسرانی که بی‌محابا به خانه بخت گسیل نشده باشند، کمتر در مسیر بحران‌ها شکننده خواهند بود و برای ادامه زندگی مشترک تمایل بیشتری از خود نشان می‌دهند. این در حالی است که با بهبود وضعیت اقتصادی بسیاری از گره‌های کور و بحران‌های مدنی رو به زوال رفته و زندگی مردم در موقعیت مطلوب تری قرار خواهد گرفت. هرچند که ناکامی‌های اقتصادی به عنوان خاستگاه بسیاری از آسیب‌های اجتماعی نظیر اعتیاد، سرقت، جنایت و سلسله بحران‌های امنیتی برشمرده می‌شود.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی