[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۴۶۹
  • دوره جدید

پروژه ۸میلیارد دلاری!، روزنامه شیراز نوین

تأمین منابع کافی برای یک پروژه، یکی از سخت ترین وظایف مدیران پروژه‌ها در ایران است. اصولاً هیچ گاه در ایران برای یک پروژه عمرانی اعتبار و سرمایه کافی از قبل پیش بینی و ذخیره نشده است. در خوش‌بینانه‌ترین حالت هزینه‌های مطالعات و تأمین زیرساخت‌ها تأمین می‌شود و هزینه‌های اجرا، تکمیل و راه اندازی و نگهداری با تکیه بر سیاست «ان‌شاءالله» تأمین می‌شود! یکی از این پروژه‌ها، پروژه شهرک 1000هکتاری سلامت در شیراز است؛ ابرپروژه ای که در سال اوج صادرات نفت 100 دلاری یعنی سال 86 در غرب شیراز در مسیر جاده سپیدان کلنگ زنی شد. پیشنهاد این پروژه را ایمانیه استاندار فعلی و سکان‌دار وقت علوم پزشکی شیراز داده بود. 33 درصد سهام این شهرک را به علوم پزشکی دادند و 67 درصد به شرکت توسعه صنایع صادرات واگذار و قرار شد 6ساله ساخته شود.
اهداف جالب و جذابی برای ساخت این شهرک پیش بینی شده بود. ارتقای جایگاه پزشکی شیراز در عرصه جهانی، ارتقای کیفیت خدمات تخصصی پزشکی به ایرانیان، افزایش سطح تخصصی آموزشی و پژوهشی پزشکی و رشته‌های وابسته، جذب پزشکان ایرانی مقیم داخل و خارج از کشور، الگوسازی ساخت و ساز‌ها و مدیریت مراکز درمانی، احداث مراکز مهم پزشکی و درمانی برای مقابله با بحران و آماده باش در مواقع بحرانی و ارائه سریع خدمات پزشکی بدون نیاز به وابستگی به مراکز خارجی، ارائه خدمات درمانی در سطح استانداردهای بین المللی به ایرانیان خواهان دریافت خدمات درمانی با کیفیت بالای بین المللی، تقویت قطب بین المللی درمانی، آموزشی در شیراز، افزایش جاذبه‌های گردشگری شیراز با هویت ویژه گردشگری سلامت، نظم بخشیدن به فعالیت‌ها و دسترسی‌ها در حوزه سلامت، ایجاد توازن بین توسعه و.... از اهداف ساخت این شهرک بوده و است.
خیلی زود تب و تاب و ذوق و شوق برای احداث این شهرک فروکش کرد. میلیاردها تومان که نه، به دلار سرمایه می‌خواهد. تلاش‌های پراکنده علوم پزشکی و استانداری به جایی نرسید. مثلاً قرار شد کره‌‌ای‌ها و شرکت «دوو» با سرمایه گذاری 3 و نیم میلیارد دلاری شهرک سلامت را بسازند. آن زمان هنوز پول نفت ما را بالا نکشیده بودند. اما آن‌ها نیز با شدت یافتن تحریم‌ها راه سئول را پیش گرفتند. نماینده‌ها و استانداران و رئیس علوم پزشکی هر از چند گاهی سراغی از پروژه می‌گرفتند و چندی بعد آب از آسیاب می‌افتاد. هنوز هم در بر همان پاشنه می‌چرخد.
البته از ابتدا هم پیدا بود سرمایه گذاری داخلی به هیچ عنوان پاسخ‌گوی ساخت این مگاپروژه نیست. مگر تأمین 8میلیارد دلار (برآورد فعلی) به این آسانی است؟ مثلاً سرمایه گذاری خارجی در طول 43 سال بعد از انقلاب در استان فارس به زور به 4میلیارد دلار می‌رسد. برای فهم دقیق موضوع اصولاً نباید مثل سقوط هواپیما در ایران که زودتر از جمع کردن اجساد مردم سراغ مقصر می‌روند، تقصیر ساخته نشدن این پروژه 14ساله را گردن کسی انداخت. بلکه بیشتر بایستی دنبال عیب یابی و علت یابی بود.
پروژه ای که کارکرد کشوری که هیچ، بلکه کارکرد و اثرات حداقل منطقه ای دارد، چرا به صورت استانی تصویب شده است؟ آقای ایمانیه که 10 سال خدمتش در علوم پزشکی مقارن با همین پروژه بود، بهتر از هر کسی می‌تواند چرایی ترک فعل‌های صورت گرفته در طول سالیان گذشته را از سوی عوامل مربوطه توضیح دهد. باورکردنی نیست زیرساخت پروژه که ابتدایی ترین مقدمه ساخت یک طرح یا پروژه است، آماده نشده است. در حالی که مرتباً در رسانه‌ها از مزیت سرمایه گذاری در شهرک سلامت گفته می‌شود.
مگر با حلوا حلوا کردن دهان شیرین می‌شود؟ شیراز بستر و زمینه و استعداد و ظرفیت قطب پزشکی خاورمیانه شدن را دارد؛ بله؛ دارد. اما مسئله اصلی فعلیت بخشیدن به ظرفیت ادعایی است. اصل آن تأمین سرمایه است. معلوم نیست ساخت این پروژه چرا در ردیف طرح‌های ملی قرار نگرفته است. رصد رسانه‌ها نشان می‌دهد حداقل پیگیری کشوری برای ساخت آن نیز وجود ندارد. مهرماه امسال که رئیس جمهور به شیراز آمد، نه در کلام و سخنان مسئولان استان و نه در مصوبات 6هزار میلیارد تومانی نامی از پروژه شهرک سلامت نیست. 
قرار است شهرک سلامت با بخش‌های مختلف درمانی، بیمارستانی، دی کلینیک، هتل اقامتی، شهربازی و باغ‌مجتمع‌ها 34هزار شغل مستقیم درست کند. چه بهانه ای بهتر از اشتغال زایی؟! چه پروژه ای مهم‌تر از این؟! اگر علوم پزشکی در طول 14 سال امکان مشارکت مالی در اجرای زیرساخت‌های منطقه سلامت را ندارد، ادامه سهام‌داری اش چه توجیهی دارد؟
بهترین منبع برای تأمین سرمایه ساخت شهرک سلامت، سرمایه گذاری خارجی و پزشکانی که اکنون در خارج از ایران سرمایه گذاری می‌کنند، می‌باشد. اگر همه شرایط لازم و کافی برای سرمایه گذاری در این شهرک فراهم می‌شد، چه بسا دکتر قاضی زاده کلینیک نور را در این مکان دایر می‌کرد تا کشور عمان!
نقش دکتر ایمانیه با توجه به سابقه مسئولیتی و تحصیلات مرتبط با موضوع در ساخت و راه اندازی این شهرک بی‌بدیل است. او هم استاندار و نماینده ارشد دولت در فارس است و هم هیئت مدیره شهر سلامت شیراز. اوست که می‌تواند همکاران سرمایه دار سابق خود را مجاب به سرمایه گذاری در این پروژه نماید. اوست که می‌تواند بیماران و مسئولان کشورهای حاشیه خلیج را برای ساخت شهرک دعوت نماید؛ چراکه بهترین راه برای ایجاد وحدت در جامعه پزشکی و دانشگاه‌های علوم پزشکی و جلوگیری از مهاجرت پزشکان ساخت شهرک سلامت است. علاوه بر این شهر سلامت در انتقال فرهنگ ایرانی- اسلامی به مراجعه‌کنندگان به ویژه توریست‌ها نیز مؤثر است و موجب تقویت ارتباط ایران و شیراز با کشورها به خصوص کشورهای حاشیه خلیج فارس خواهد شد.
نکته مهم دیگر اینکه سرمایه گذار چه داخلی و خارجی گوش خود را تیز نکرده تا صدای درخواست ما را بشنود. او به دنبال حداکثر بهره وری از سرمایه خودش است. ریسک سرمایه را می‌سنجد، جدیت مسئولان در حمایت از سرمایه‌گذار و فضای کسب و کار آن منطقه را ارزیابی می‌کند، بعد تصمیم می‌گیرد. نمی‌شود بنشینید و بگویید سرمایه گذار بیا اینجا بهشت است. بلکه بایستی دنبال سرمایه گذار رفت و حتی اگر لازم شد نازش را هم خرید!

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی