[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۵۵۱
  • دوره جدید

پتروشیمی یا پتروسیمی، روزنامه شیراز نوین

 حسین فرزانه- گروه گزارش
 یک دهه است که دولت مهرورز نهم و دهم تمام شده و اما آثار تصمیمات نابخردانه اش در جای جای استان پهناور فارس مثل زخمی چرکین برجای مانده است. مهمترین نمود تصمیمات یک شبه و عجولانه اش، پتروشیمی های 9 گانه بود مثل نقل و نبات در استان نیمه خشک فارس پخش کرد. 
الفین چهاردهم فیروزآباد، پلی اتیلن سنگین داراب، پلی اتیلن سنگین-سبک خطی جهرم، پلی اتیلن سبک فسا، پلی اتیلن سنگین ممسنی، پلی اتیلن سنگین-سبک خطی کازرون و پلی استال نودان، پلی اتیلن سنگین فراشبند و اتیلن وینیل استات استهبان همگی در دولت اول «معجره هزاره سوم» کلنگ خورد.
پتروشیمی هایی که کوچکترین مطالعه مکان یابی، امکان سنجی، تأمین اعتبار و پیش بینی بازار فروش محصول برای آنها صورت نگرفته بود. ساخت این تعداد پتروشیمی در یک استان؟! به قول علی دایی، آخه چرا؟! کجای دنیا؟! قرار بود چه انقلابی در فارس بپا شود؟ این 9 شهرستان با کدام ظرفیت، منابع و قابلیتی می توانستند میزبان یک صنعت سنگین، آلاینده و به شدت آب بر باشند؟!
5 پتروشیمی در مسیر خط اتیلن مرکز و 4 پتروشیمی در مسیر اتیلن دنا. 2 پتروشیمی مسیر ساختگی اتیلن دنا خیلی زود کنار رفتند. پتروشیمی‌های نودان و فراشبند صدها کیلومتر با خط تأمین خوراک فاصله داشتند و هیچ عقل سلیمی نمی پذیرفت که 400 کیلومتر لوله گذاری برای تأمین خوراک یک پتروشیمی پلی اتیلن سنگین انجام شود. اما پتروشیمی های کازرون و ممسنی با پیگیری های مسئولین شهرستانی صاحب تابلو شدند. هم اسمشان روی تابلو کنار جاده نوشته شد اما نامشان روی تابلوی بورس قرار گرفت! علاوه بر این اطراف زمین های چند ده هکتاری آن ها سیم و فنس کشیدند.
با تبلیغات پر سر و صدا و وعده های فریبنده و به ظاهر زیبا و ساخت پتروشیمی ظرف سه تا چهار سال پذیره نویسی میلیاردی صورت گرفت و مردم با دلخوش کردن به وعده های سهامداران اقدام به خریداری سهام پتروشیمی کردند. دولت وعده کرد با خط لوله ای اتیلن پتروشیمی گچساران را به سمت چهار پتروشیمی کازرون، ممسنی، بروجن و دهدشت بفرستد؛ اسمش را گذاشت خط اتیلن دنا، اما هیچگاه زیر بار ساخت آن نرفت. پتروشیمی بدون خوراک! جانمایی غلط و عدم امکان تهیه آب پایدار بهانه ای شد تا دولت تقریباً قید ساخت این 2 پتروشیمی را حداقل در 2 شهرستان نورآباد ممسنی و کازرون بزند. با این که پیگیری ها برای ساخت این 2 پتروشیمی در غرب فارس کم و بیش ادامه دارد و امید چندانی برای ساخت این دو پروژه نمی رفت اما قیمت سهم این شرکت های صوری و کاغذی تا مرداد 99 چند برابر شد! در حال حاضر نیز این دو سهم در تالار شیشه ای معامله می شود و حتی این دو شرکت بعضاً افزایش سرمایه نیز می دهند!
فریدون عباسی نماینده مردم کازرون در مجلس و عضو کمیسیون انرژی سال 99 در این باره گفته بود؛ ارزش سهام پتروشیمی کازرون که عملاً هیچ وجود فیزیکی ندارد، روز به روز در حال افزایش است، متأسفانه سهامداران به دلیل اینکه هیچ ساختمان فیزیکی وجود ندارد، در حال هوا فروشی هستند و ارزش سهام این پتروشیمی به دلیل اینکه پولی وارد فعالیت نشده، صفر است.
 وضعیت پتروشیمی های وعده داده شده در شرق و جنوب فارس اما متفاوت است. پیگیری های نماینده‌ها و مسئولین شهرستانی بسیار جدی تر است. مدام در رسانه ها خبر از جزئیات ساخت پتروشیمی های 5 گانه است. آنها حتی برای تأمین آب پایدار این پروژه ها دنبال انتقال آب خلیج فارس نیز هستند. مشکل اصلی در این سمت فارس عدم هماهنگی و نگاه منطقه ای نمایندگان و مسئولین شهرستانی است که نمی گذارد کار پیشرفت چندانی داشته باشد.
به روایت رسانه ها، ظاهراً قرارگاه خاتم به عنوان پیمانکار اصلی، حاضر به انجام پروژه به شکل ابتدایی و هر شهرستان یک پتروشیمی نیست و بحث ادغام پتروشیمی ها و سرمایه گذاری در صنایع پایین دست و تکمیلی 2 سال است که مطرح شده اما به نتیجه نرسیده است. آن چه مسلم و قطعی است این که واحد اتیلن که قرار بود در فیروزآباد ساخته شود و پتروشیمی این شهر به عنوان پتروشیمی مادر اتیلن را به 4 پتروشیمی دیگر منتقل کند عملاً از دور خارج شده است! و وزارت نفت واحد اتیلن را به جای این شهر در عسلویه ساخته است. البته به گفته یکی از نماینده های استان، پیمانکار(قرارگاه خاتم) پذیرفته است به جای ساخت پتروشیمی تولید اتیلن در فیروزآباد در این شهر سرمایه گذاری 250 میلیون دلاری در حوزه صنایع پتروشیمی انجام دهد.
 حالا تنها از 9 پتروشیمی! فقط شانس ساخت 3 پتروشیمی وجود دارد که آن هم پتروشیمی مادر(پتروشیمی فیروزآباد) دیگر وجود خارجی ندارد. به نظر می رسد چنانچه اجتماعی برای ساخت 3 واحد پتروشیمی در یک نقطه( خواسته سرمایه‌گذار این است) مثل منطقه ویژه اقتصادی جهرم صورت نگیرد پرونده پتروشیمی های استان پس از 14 سال برای همیشه بسته خواهد شد.
جواد اوجی وزیر نفت اصالتاً استان فارسی دولت سیزدهم در سفر هیئت دولت در مهرماه امسال به استان درباره پتروشیمی های خط اتیلن مرکزی گفته بود؛ «پتروشیمی فیروزآباد به جد پیگیر خواهم بود و تضمین تأمین خوراک این پتروشیمی داده شده و هر سرمایه گذاری که حاضر باشد، در حوزه پایین دست و پتروشیمی و پارک‌های زنجیره‌ای صنایع تکمیلی سرمایه گذاری کند، هر گونه حمایت و مجوز خوراک و تضمین خواهم کرد. همچنین برای پتروشیمی فیروزآباد طی جلسه‌ای با قرارگاه خاتم مقرر شد تعیین تکلیف کرده و هلدینگ‌های بزرگی در کشور هستند که با قرارداد می توانند مردم و منطقه را از بلاتکلیفی در آورد و مشکل پتروشیمی فیروزآباد، فسا، داراب و جهرم مرتفع خواهد شد».
به وضوح پیداست هیچ گزاره قابل اعتنا و امیدوارکننده ای حداقل در بازه زمانی کوتاه در صحبت های وزیر نفت درباره این پتروشیمی ها وجود ندارد. از سویی طبق آمار رسمی منتشر شده توسط شرکت ملی صنایع پتروشیمی از 29 طرح صنعت پتروشیمی غیرفعال 7 پروژه متعلق به استان فارس است. در این شرایط قطعاً بهترین و فوری‌ترین تصمیم ابتدا نگه داری سرمایه گذار و کمک به ساخت 3 پتروشیمی باقیمانده به صورت تجمیعی است و در صورت ادامه بی ‌توجهی به منافع عمومی استان، تعیین تکلیف فوری این پتروشیمی‌ها و فروش زمین آن ها توسط دولت برای پرداخت حقوق سهامدارانش اولویت بعدی است. واقعاً استخوان لای زخم تا کی؟ 14 سال بلاتکلیفی زمان کمی است؟ عدم النفع مردم فارس را چه کسانی باید پرداخت کنند؟ هلدینگ خلیج فارس؟! شرکت پترول؟! دولت‌های وعده دهنده ؟!  خسارت ناشی از عدم‌النفع قابل مطالبه است؛ زیرا بر خسارت ناشی از عدم النفع به لحاظ عرفی، عنوان اتلاف صدق می‌کند و به همین لحاظ می‌توان این نوع خسارت را از باب تسبیب مطالبه کرد. 
 9 پتروشیمی که در زمان یک وزیر اصالتاً استان فارسی( غلامحسین نوذری) بنا گذاری شد توسط یک وزیر اصالتاً استان فارسی دیگر( جواد اوجی) برای همیشه برچیده شود. زیبا نیست؟!

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی