[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۶۵۲
  • دوره جدید

حرف نو، روزنامه شیراز نوین

ضرورت‌های وحدت بین حوزه و دانشگاه

شیرازنوین- سید محی الدین حسینی ارسنجانی

Arsanjani.moiin@gmail.com

مساله مهمی که بعد از شهادت آیت الله شهید استاد دکتر محمد مفتح رضوان الله تعالی علیه، منادی راستین وحدت بین حوزه و دانشگاه توسط حضرت امام (ره) و برخی دلسوزان نظام اسلامی مطرح گردید، همین‌ مساله وحدت بین دو رکن و یا دو نهاد تاثیر گزار در کشور یعنی دانشگاه ها و حوزه‌های علمیه است. مقوله «وحدت حوزه و دانشگاه» به رغم گفتگوها، سخنرانی‌ها، سمینارها و برنامه‌های زیادی که انجام شده به خوبی اتفاق نیفتاده و لذا لازم است در این راه گام های اساسی برداشته شود.
وقتی ابتدا گفته شد وحدت حوزه و دانشگاه، تلقی اولیه برخی بر این بود که دروس حوزوی در دانشگاه وارد شود و یا بعضی از دروس دانشگاهی در حوزه تدریس شود، در صورتی که انتظار واقعی این بود که تفکر دینی در جامعه توسط قشر دانشگاهی و روحانی حاکم و نهادینه شود. وحدت حوزه و دانشگاه مقدمه تأسیس تمدن اسلامی است. شاید فاصله حوزویان از دانشگاهیان و دانشگاهیان از حوزویان، مانع اصلی تحقق وحدت است. اما به راستی چه چیزی در این دو کلام وجود دارد که بتوان با اتکا به آن راهی به سوی وحدت گشود؟با گذشت بیش از سی وچند سال از طرح «وحدت حوزه و دانشگاه» شاید اندکی دیر باشد که از متفکران خواسته شود تا به گره‌گشایی از اصل مسأله و ابهام‌زدایی از آن دست بزنند، اما باز بهتر از آن است که هم‌چنان سال‌ها بگذرد بی آن که سخن درخوری عرضه گردد. دو نهاد حوزه و دانشگاه، به مثابه دو بال در آسمان دانش‌ورزی‌اند که با همراهی، همکاری و اعتنا به دستاوردهای یکدیگر می‌توانند جامعه انسانی را به سوی آرامش معنوی پیش ببرند.
آسان‌ترین راه حل در شناخت درست این دو نهاد از یک دیگر در سایه گفتگوی جدی است، نه دستورهای سازمانی یا توصیه‌های آمرانه و هدایت‌گرانه؛ شناخت جایگاه علمی هر دو نهاد، پذیرش توانایی‌ها و داشته‌های هر یک و اعتبار دانش قابل نقد در هر دو نهاد می‌تواند در استحکام روابط و تحکیم پیوندهای وحدت بین این دو موثر باشد.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی