[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۶۱۵
  • دوره جدید

یک گیاه فوق العاده برای رفع ورم و ترک پوست، روزنامه شیراز نوین

کارگرآنلاین: کلخنگ، بَنِه یا پسته کوهی، درختی از سرده پسته است که واریته‌های مختلفی از آن وجود دارد و خنجک یا کلخنگ هم نام دارد. از کلخنگ برای خوشبو کردن دوغ و روغن حیوانی و همچنین در درست کردن ترشی استفاده می‌کنند.
به گزارش کارگرآنلاین، کلخنگ با نام علمی PISTACIA KHINJUK نام انگلیسی:Lentisque Bombay در متون طب سنتی حبه الخضراء میوه‌ای کوچک به اندازۀ دانه‌های گندم و سبزرنگ که در کوه‌ها و شیار سنگ‌ها رشد می‌کند و مزه‌ای چرب مانند و کمی ‌ترش دارد که برای تقویت حافظه و مخلوط آن با چند گیاه دیگر برای سینه درد خوب است.
به گزارش بهداشت نیوز، درخت کلخونگ درختی است به ارتفاع تا ۱۲ متر، برگ‌های آن سبز مایل به آبی هستند و رنگ تنه‌اش خاکستری و تیره‌ ناصاف است، برگ‌های آن ریز هستند و رنگ پشتشان سبزمات می‌باشد. میوه‌ کلخونگ گرد و ریز است که پوست سبز و روغنی دارد.
درختی است دو پایه، دارای برگ‌های تک شانه‌ای (واجد یک تا ٧ برگچه) برگچه‌ها بیضوی تخم مرغی شکل، گل آذین نر خوشه مرکب به طول ٥ تا ١٢ سانتی‌متر و گل آذین ماده خوشه مرکب به طول ٧ تا ١٥ سانتی‌متر، میوه پسته وحشی شفت کوچک (به‌طول ٥ تا ٨ میلی‌متر و عرض ٤ تا ٦ میلی‌متر) ابتدا صورتی سپس قرمز و در زمان رسیدن کامل، پوشش میوه سبز رنگ می‌باشد.کلخنگ مسکن درد کمر، درد پشت و درد قولنج است. ضماد بنه (کلخنگ) در درمان ورم‌ها و زخم‌های سخت مفید می‌باشد.
کلخنگ دارای ویتامین‌های A و اقسام B و D بوده و مقوی اعصاب می‌باشد.کلخنگ ترک لب را معالجه و از شب‌کوری جلوگیری می‌نماید.کلخنگ درمانی برای نرمی ‌استخوان و برای جلوگیری از پوکی استخوان مفید است. در صنعت داروسازی با صمغ کلخنگ پمادی درست می‌کنند که مالیدن آن بر بدن از گزش پشه جلوگیری می‌کند.
سقز مقوی معده می‌باشد و به هضم غذا کمک کرده و محرک اشتها است. ضماد کلخنگ را با پیه ذوب کرده و جهت رفع کجی و ترکیدن ناخن به‌کار می‌برند کلخنگ برای جلوگیری از شکستگی ناخن مفید است. مخلوط سقز با روغن زیتون جهت برطرف کردن ورم‌ها و ترک پوست خوب است.
طبع کلخنگ تازه گرم و خشک بوده و خشک آن خیلی گرم و خشک است. بنه مدر بوده و برای درمان اسهال‌های ساده از دم‌کرده پوست و برگ این گیاه می‌توان استفاده نمود.
جهت رفع کم‌خونی از بنه (کلخنگ) استفاده کنید. معمولاً در غذا‌های محلی مثل کشک به جای گردو از بنه استفاده می‌شود و جهت کمردرد و درد‌های مفصلی از روغن این گیاه به کمر بمالید و برای پاک کردن کبد و رفع سردرد از ترشی بنه می‌توان استفاده نمود.
برای رویش مو از ضماد سوخته آن استفاده می‌شود. این ضماد برای بیماری گری (طاسی) هم خوب است و خوردن زیاد آن برای گرم مزاجان مضر است. می‌توانید برای صاف شدن صدا از روغن بنه استفاده نمایید. جهت بیماری لقوه و فلج کمی ‌از روغن بنه میل گردد و با آن عضو را ماساژ بدهید. مصرف روغن بنه جهت یرقان (زردی) مفید می‌باشد.
افرادی که سختی ترشح ادرار دارند از روغن بنه استفاده نمایند. (مقدار خوردن روغن بنه در حدود ۱۰ گرم می‌باشد.) برای تقویت اعصاب بنه را بکوبید و با شکر مخلوط و میل کنید. جهت دفع سنگ‌های ریزکلیه از میوه بنه استفاده نمایید.
روغن و میوه بنه پاک کننده اخلاط سینه و ریه است. افرادی که می‌خواهند چاق شوند بنه، بادام زمینی، بادام درختی و شکر را بکوبند و میل کنند برای بازشدن رنگ پوست صورت، بنه (کلخنگ) را بکوبید به صورت ماسک روی پوست صورت قرار دهید. برای از بین بردن ماه‌گرفتگی بنه را کوبانده، بر روی قسمت ماه گرفتگی گذاشته و آن‌قدر این کار را ادامه دهید تا ماه گرفتگی از بین برود.
برای دور کردن حشرات از بخور برگ کلخنگ استفاده کنید. برای رویش و دراز نگه داشتن مو برگ بنه را بکوبید و با کمی ‌سرکه و روغن بنه مخلوط کرده و به موهایتان بمالید. جهت فلج و لقوه پوست درخت بنه را بجوشانید با مصطکی مخلوط کرده و میل کنید.
از صمغ این درخت سقز درست می‌شود که جویدن آن مقوی معده بوده به هضم غذا کمک نموده و همچنین ادرارآور است و جهت درمان کجی و ترکیدن ناخن صمغ این درخت را با پیه حرارت بدهید و سپس به صورت ضماد قرار دهید.
محل رویش درخت کلخونگ در اغلب نقاط کوهستانی نیمه خشک کشور مانند بلوچستان تا خراسان، لرستان، کردستان، اصفهان، فارس، خوزستان، کرمان، یزد و تهران به صورت گونه‌ای بومی ‌و شاخص می‌باشد. این درختچه به همراه بادام کوهی عنصر اصلی و شاخص بخش کوهستان‌های خشک و نیمه خشک ناحیه رویشی ایرانی - تورانی را تشکیل می‌دهد.
کلخنگ، بَنِه یا پسته کوهی، درختی از سرده پسته است که واریته‌های مختلفی از آن وجود دارد و خنجک یا کلخنگ هم نام دارد. ازکلخنگ برای خوشبو کردن دوغ و روغن حیوانی و همچنین در درست کردن ترشی استفاده می‌کنند.
درخت بنه منبع تولید شیره سقز است. سقز که در لُری آن را بریژه و در گویش کُردی منطقه بانه به آن (بنِشت) گفته می‌شود صمغی به رنگ سبز خیلی روشن، غلیظ و بسیار چسبنده است که استفاده دارویی فراوان داشته و به عنوان یک ملین قوی در درمان یبوست و درمان ناراحتی‌های گوارشی استفاده می‌شود.
از آنجایی که برخی از گیاهان مثل بنه خاصیت ضد میکروبی از خود بروز داده، می‌توانند جایگزین بی‌ضرری برای آنتی بیوتیک‌ها باشند و اثرات ضد میکروبی اسانس بنه روی چند باکتری بیماری‌زا مورد آزمایش قرار گرفته و با جدیدترین آنتی بیوتیک‌ها که علیه این باکتری‌ها توصیه می‌شوند، مقایسه می‌شوند و در طب سنتی یونان و منطقه‌ مدیترانه ۲۵۰۰ سال پیش از سقز برای رفع اختلالات دستگاه گوارش و سوءهاضمه و زخم معده و اثنی عشر استفاده می‌شده است.
بنه به دلیل داشتن طبع بسیار گرم برای کسانی که دچار رطوبت بالا در استخوان‌ها می‌باشند و به درد‌های ناحیه ساق پا و مفاصل دچار شده، توصیه می‌شود و به‌خصوص در فصل زمستان مصرف شود و یا کسانی که در زمان روزه گرفتن دچار تشنگی وگرسنگی می‌شوند، می‌توانند با مصرف یک کاسه اشکنه بنه ۳ ساعت پس از افطار این نقیصه را برطرف نمایند و صمغ بنه مصارف دارویی و صنعتی زیادی داشته و از میوه آن به عنوان گیاه دارویی استفاده می‌گردد و مقوی کبد و طحال است و خارج کننده‌ اقسام کرم معده بوده و سرفه و خفقان را تسکین خواهد داد ۲۵ درصد از شیره سقز حاوی روغن پرارزش و صنعتی تربانتین است که کاربرد‌های فراوانی در صنعت دارد. علاوه بر این از شیره سقز در تهیه آدامس، عطر، خوشبوکننده‌ها، حشره کش‌ها و در صنعت داروسازی در تهیه نرم‌کننده‌ها و ضد عفونی کننده‌ها استفاده می‌شود.
علاوه بر این، در صنعت پلاستیک سازی، تهیه واکس کفش و چرم و صنعت چاپ مورد استفاده قرار می‌گیرد. به علت نبود صنایع تبدیلی مناسب، اکثر سقز تولیدی در ایران به خارج از کشور صادر گردیده و به عنوان مواد پایه بسیاری از صنایع یادشده به‌کار برده می‌شود. اگر چه آمار دقیقی از تعداد درختان بنه در بانه موجود نیست، اما تعداد آن‌ها بین ۱۰ تا ۲۰ هزار اصله تخمین زده شده ‌است.
به طور متوسط از هر درخت ۵۰۰ الی ۱۰۰۰ گرم سقز به‌دست می‌آید که در شرایط مناسب و سال‌های پرباران این مقدار بیشتر هم می‌شود. در بانه درخت بنه اغلب به‌صورت توده‌های مخلوط با درختان بلوط در روستا‌های کانی سور، سیاحومه، دارینه، باشوان، بنه ژاژ، همزلان، ویسک، رشکی، خجک و … مشاهده می‌شود.
این درخت هم‌زمان با رسیدن خرما «زامردان» میوه‌اش می‌رسد و قابل مصرف است. نوع نارس این میوه که به صورت خام و بدون نیاز به شکستن پوسته (قبل از سخت‌شدن پوسته) خورده می‌شود، بنه‌چه یا به گویش محلی در منطقه سروستان بنه‌شه خوانده می‌شود.
به گویش محلی در منطقه نی‌ریز نیز به بنه شک خوانده می‌شود. میوه درخت بنـِه ریز و مُدَوَر «گِرد» و کروی و به رنگ سبز تیره ‌است، و به نام برکُو معروف است. البته نوع دیگر نیز هست که کمی ‌ریزتر است و به نام «کِهُن» معروف است. مغز میوه بنه به پسته شبیه، ولی بسیار کوچک‌تر است. میوه‌اش ترش مزه و به رنگ سبز تیره است.
طرز تهیه ترشی کلخنگ (بنه)
ابتدا ونوشک (بنه یا کلخنگ) را شسته و در سبدی بگذارید تا آب آن برود و سپس اگر دوست داشتید بنه‌ها را دانه کنید و یا هم با ساقه به همان صورت درون شیشه‌ای بریزید و هر لایه که درون شیشه می‌گذارید مابین آن نمک پاشیده و بعد روی آن به مقدار لازم سرکه ریخته و درب ظرف را محکم ببندید. نکته‌ مهم این است که ترشی کلخنگ سرکه را به خود می‌کشد و به همین دلیل بعد از چند روز نگاه کنید اگر سرکه لازم داشت به آن بیفزایید و ظرف حاوی ترشی را حتماً در جای سرد یا یخچال قرار نگهداری کنید.
مضرات مصرف کلخونگ
طبع کلخنگ گرم است و برای افراد گرم مزاج مضر است. در دوران بارداری با مشورت پزشک نسبت به خوردن آن تصمیم‌گیری شود که مشکلی پیش نیاید.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی