[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۶۱۵
  • دوره جدید

دیوار سبز، حائل شهر و روستا ، روزنامه شیراز نوین

 حسین فرزانه- گروه گزارش
«چند وقته اومدی شیراز؟ کاکو یاد بگیر چطور باید رانندگی کنی.»؛ دیالوگ غیرمحترمانه ای که گاهی در سطح شهر شیراز رد و بدل می‌شود. هستند عده ای که زندگی شهری و فرهنگ شهروندی را با افتخار مانند پتکی بر سر کسانی می‌‌کوبند که تازه راهی شهر شده اند. گاهی حتی ظاهر و لهجه‌ محلی آنها مورد تمسخر قرار می‌گیرد تا بفهمند متعلق به این شهر نیستند. بی‌تردید این ابتدایی‌ترین پیامد الحاق روستا به شهر است.
موضوع الحاق روستاهای اطراف به کلان‌شهر شیراز با اینکه این روزها به شدت در محافل سیاسی و رسانه ای پیگیری می‌شود، سابقه ای دارد به قدمت بیش از یک دهه؛ مخالفان و موافقانی دارد در قامت استاندار و نماینده مجلس و شهردار! در ابتدای دهه 90 تعدادی روستا در شمال غرب و جنوب شرق به شهر شیراز ملحق شدند. آن روزها کسی فکر نمی‌کرد موج مهاجرت‌ها و اسکان غیررسمی و ساخت و ساز بی ضابطه در روستاهای کمی آن سوتر، کار را به جایی برساند که دوباره دیوار روستاها به دامن شهر برسد. تنها 2 سال پس از برآورده شدن آرزوی 12 روستا، از سال 92 شش روستای سلطان آباد، گردخون، اقبال‌آباد، شاپورجان، کیان‌آباد و ماه‌فیروزان (با قریب به ۲هزار هکتار اراضی) به دنبال آرزوی دیرینه‌شان یعنی ملحق شدن به شیراز هستند. هم شورای پنجم و هم شورای ششم شهر شیراز به اتفاق با این موضوع مخالفت کردند؛ از نمایندگان مجلس اصرار و از شهرداری و شورای شهر انکار!
در سال‌های 89 و 90 روستاهای وزیرآباد، قلعه نو، مهرگان، کوشکک، نصرآباد، ترکان و دست خضر، در سال 91 روستاهای گویم و دوکوهک و قصر قمشه و در سال 93 روستای انجیره و جوادیه ظرف مدت کوتاهی با درخواست اهالی روستا یا شهرداری به شیراز ملحق شدند. اما پس از 8 سال از آن روزها ظاهراً الحاق 6 روستای جدید به کلان‌شهر شیراز به آسانی آن سال‌ها نیست؛ چراکه تجربه الحاق 12 روستا برای مجموعه شهری و سایر مسئولان تصمیم گیر و افزایش روزافزون هزینه‌ها پیش روی همگان است و به راحتی اجازه ریسک جدیدی 
را نمی‌دهد.
موافقان، خدمات رسانی به روستاییان هم‌جوار شیراز در قالب جدید و جلوگیری از ساخت و سازهای غیرمجاز و خارج از ضابطه را 2 دلیل اصلی حمایت از الحاق 6 روستای دیگر به شیراز عنوان می‌کنند. در مقابل اما مخالفان، ضمن اینکه نگران از بین رفتن هویت روستاها هستند، به خاطر افزایش هزینه‌های شهرداری و بورس بازی زمین و مسکن با الحاق روستاهای حاشیه ای به شیراز مخالفت می‌کنند.
شهردار شیراز چندی پیش در گفت‌وگو با یک سایت خبری اعلام کرده بود که به علت نبود طرح جامع تفصیلی شهر شیراز و معضلات اجتماعی موجود در حاشیه شهر و روستا‌های اطراف و هزینه‌های سنگین این طرح، با این الحاق مخالف است.
فرماندار شیراز نیز ماه گذشته (20 تیرماه) در جلسه تعیین تکلیف خدمات رسانی 41 روستای اطراف شیراز، از بنیاد مسکن خواسته بود که «طرح هادی هر ۴۱ روستا را در اسرع وقت تهیه و ارائه نماید». شیبانی از شهرداری شیراز نیز خواسته بود «با حفر کانال و اجرای خاکریز در محدوده طرح هادی تعیین شده برای روستاهای مذکور در اسرع وقت، از هرگونه پیشرفت بی‌رویه و ساخت و ساز خارج از ضابطه جلوگیری نماید».
از دستورات فرماندار شیراز پیدا بود که نماینده دولت در این شهر مخالف الحاق روستاهای جدید به شهر است تا اینکه استاندار فارس چند روز پیش در جلسه کارگروه توسعه استان، مُهر پایان بر این پرونده 9ساله زد! ایمانیه گفت: «دیگر هیچ روستای حاشیه‌ای به شیراز الحاق نخواهد شد.»
وی در ادامه بیان کرد: طرح هادی که مربوط به روستاهای استان است، باید هرچه زودتر مصوب شده تا نسبت به سامان‌دهی این روستاها اقدام شود؛ این در حالی است که باید اطراف طرح هادی روستاها کانال توسط شهرداری ایجاد شود تا مرز فعالیت مشخص شود. او تأکید کرد: پس از اینکه مرز فعالیت مشخص شد، شهرداری و دهیاری آن منطقه مسئول نظارت بر توسعه هستند که اگر ساخت و سازی خارج از طرح هادی ایجاد شد، باید پاسخ‌گو باشند.
عالی‌ترین مقام دولت در استان فارس در خصوص شهر شیراز نیز متذکر شد: در راستای حاشیه شهر شیراز و جلوگیری از الحاق روستاها به این کلان‌شهر، بهترین راه حل این است که با عرض ۵۰ متر، جنگل‌کاری تا مرز شیراز انجام شود که این موضوع از روستای کرونی آغاز خواهد شد و آبیاری این جنگل‌ها نیز از طریق پساب شیراز خواهد بود. به گفته عالی‌ترین مقام دولت در استان فارس، ایجاد کمربندی سبز برای عدم الحاق روستاهای حاشیه‌ای به شیراز در دستور کار قرار خواهد گرفت.
گرچه روی کاغذ این پرونده مختومه است، اما واقعیت این است مناطقی که خواهان پیوستن به شهر شیراز هستند، در سردرگمی عجیبی به سر می‌برند؛ از سویی هویت و بافت روستایی خود را از دست داده اند و تا حدودی قوانین شهری بر آن‌ها حاکم شده و از مزایای زندگی روستایی بهره ای نمی‌برند. از سوی دیگر با اینکه همسایه دیوار به دیوار شهر هستند، محروم از خدمات شهری، امکانات و حمل و نقل مناسب هستند و با پرداخت هزینه‌های شهرنشینی از مزیت‌های زندگی شهری هم بهره‌مند نمی‌شوند.
باید منتظر ماند و دید آیا دهیاری‌ها آنچنان توان و ظرفیتی دارند که بتوانند در درون محدوده طرح هادی روستا‌ها از تخلفات ساختمانی جلوگیری کنند؟ باید دقیقاً رصد کرد آیا گروه ناظر متشکل از «افراد پاکدست برای نظارت بر ساخت و سازهای روستاهای اطراف شیراز» که ایمانیه از شکل‌گیری آن خبر داد، تشکیل می‌شود؟ آیا این گروه «پاکدست» می‌تواند مچ سوداگران زمین در روستاهای منطقه قره باغ را بخواباند؟ و اینکه آیا توقف الحاق این روستاها به شهر، خزش‌های شهری را هم متوقف می‌کند؟! در ناامیدی بسی امید است.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی