[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۲۰۸۹
  • دوره جدید

برای پروانه معصومی در چهلمین روز نبودنش، روزنامه شیراز نوین

چهلمین روز درگذشت پروانه معصومی در حالی از راه رسیده که در آستانه جشنواره چهل‌ودوم فیلم فجر از این بازیگر فقید به‌عنوان یکی از سیمرغ‌داران مهم‌ترین رویداد سینمایی کشور می‌توان یاد کرد.
به گزارش ایسنا، پروانه معصومی که ششم آذرماه امسال در سن ۷۹ سالگی از دنیا رفت از جمله بازیگرانی بود که در دوران کاری خود طعم گرفتن جایزه از جشنواره‌ فجر را چشید و حتی به‌عنوان یک بازیگر زن نام خود را به نوعی دیگر در تاریخچه این جشنواره ثبت کرده است.  
سومین جشنواره فیلم فجر برای اولین بار با یک تصمیم تازه برگزار شد و آن‌هم اهدای جایزه بازیگری زن بود.  
در آن دوره از جشنواره که به دبیری سید محمد بهشتی برگزار شد، فیلم‌هایی از کیومرث پوراحمد، سیروس الوند، امیر قویدل، مهدی صباغ‌زاده، زاون قوکاسیان، علی حاتمی،  رسول صدرعاملی، یدالله صمدی، ابوالفضل جلیلی و همچنین ابراهیم حاتمی‌کیا، عباس کیارستمی و ایرج کریمی در بخش فیلم‌های کوتاه شرکت داشتند.
«گل‌های داوودی» یکی از فیلم‌هایی بود که جوایز متعددی را کسب کرد؛ از جمله لوح زرین بهترین بازیگر نقش اول زن که به نام پروانه معصومی خورد.
البته او در آن سال پرکارترین بازیگر زن هم بود و با وجود بازی در فیلم‌های «راه دوم»، «همه فرزندان من»، «تاتوره» و «گل‌های داوودی» فقط برای «گل‌های داوودی» رسول صدرعاملی جایزه گرفت.
زنده‌یاد معصومی چند سال قبل در مصاحبه‌ای با بولتن جشنواره فجر درباره این جایزه گفته بود: «در آن دوره تبلیغاتی نشده بود. فرش قرمزی نبود و بازیگران چندان برای دیده شدن از این کارهایی که امروز مُد شده است، انجام نمی‌دادند. من هیچ چیزی نمی‌دانستم و به دیده شدن در کار فکر نمی‌کردم. وقتی آقای صدرعاملی پیشنهاد همکاری به من داد و فیلم‌نامه را خواندم، چند بخش بود که به نظرم رسید درست نیست و خوشبختانه آقای صدرعاملی با انعطافی که داشتند، آن موارد را درست کردند و نقش همان شد که می‌خواستم. هنگامی که ماجرای جایزه گرفتن من در فجر اتفاق افتاد، سر فیلم‌برداری فیلم «چمدان» با مرحوم جلال مقدم در شمال بودیم. مُتل ما گل سرخ بود و فرم آن مانند قطار، دراز بود؛ تمام اتاق‌ها تا انتها کنار هم چیده شده بودند. فکر می‌کنم در اولین اتاق آقای مقدم و در اتاق آخر استاد انتظامی حضور داشت. در اواسط من بودم و در اتاق‌های دیگر هم خواهر خانم آقای تارخ، خودش و سایر عوامل؛ چندان بازیگری نداشتیم. یادم هست یک روز صبح زود، حدود ساعت هفت و ۱۰ دقیقه بود که دیدم در اتاقم را می‌زنند؛ در را باز کردم، دیدم استاد عزت‌الله انتظامی پشت در است و دستش را بالای سرش گرفته ‌است که بعد شروع به دست زدن کرد. گفتم چی شده؟ گفت تبریک می‌گویم، جایزه بهترین بازیگر زن را از جشنواره گرفتید. گفتم از کجا و چه کسی گرفتم؟ گفت در جشنواره فیلم فجر به‌عنوان بهترین بازیگر زن شناخته شدی؛ خوشحال شدم، چون این خبر را استاد به من داده بود. گذشت و نمی‌دانم جایزه را به چه کسی داده بودند؛ در خانه برده بودند و به پسرم دادند، یادم نیست.»
این بازیگر سه سال بعد و در ششمین دوره جشنواره که باز هم به دبیری بهشتی بود، برای بازی در فیلم‌های «جهیزیه‌ برای رباب» و «شکوه زندگی» لوح زرین گرفت.
او درباره جایزه دوم خود هم گفته بود: «دومین جایزه من از جشنواره فجر برای دو فیلم «جهیزیه‌‌ برای رباب» و «شکوه زندگی» بود. یادم است رفته بودیم فیلم «شاید وقتی دیگر» آقای بیضایی را ببینیم؛ جمعیتی حدود ۱۳، ۱۴ نفر بودیم. آن دوره به ‌سختی بلیت پیدا می‌شد و من از سینمایی که در لاله‌زار بود، برای همه بلیت تهیه کردم؛ از جمله خانم رخشان بنی‌اعتماد و همسرشان، همسرم و ... 
هم‌زمان با نمایش فیلم، اختتامیه جشنواره فیلم فجر هم بود؛ یک‌دفعه به همسرم گفتم دفعه پیش من در اختتامیه نبودم تا جایزه بگیرم، هزار حرف برایم درآوردند؛ مثلاً یکی گفت چون باید چادر به سر می‌کرد به اختتامیه نرفته بود و  از این‌دست حرف‌ها که همیشه می‌گویند. گفتم من یک ماشین می‌گیرم و به تالار وحدت می‌روم. شوهرم به سر تا پای من نگاه کرد که چکمه شیکی به پا و پالتویی به تن داشتم و یک روسری سفیدی هم داشتم. آن دوره وزیر ارشاد آقای خاتمی بود. من خودم را به تالار وحدت رساندم. آن سال فیلم «پرنده کوچک خوشبختی» اثر خانم درخشنده هم در جشنواره حضور داشت. در مراسم اختتامیه خانم هما روستا هم در ردیف من نشسته بود و کنار هم بودیم. او از دیدن من بسیار ابراز خشنودی کرد؛ به واقع خانم بسیار محترمی بود.
وقتی که نام من را به‌عنوان برنده اعلام کردند، واقعاً شوکه شدم؛ رفتم جایزه را گرفتم و بازگشتم. یک نفر که نمی‌خواهم اسم او را بیاورم، اجازه نداد که خوشحالی من تمام شود و به خانم روستا گفت این جایزه حق تو بود که به این اهدا کردند. خانم روستا گفت مبارکش باشد؛ او از این رفتار بسیار ناراحت شد و اشک در چشمانش جمع شده بود.
من بلافاصله از سالن خارج شدم و هرچه خبرنگاران خواستند مصاحبه کنم، گفتم اجازه دهید من چیزی نگویم و بروم. به خانه که رسیدم، دیدم چه گل‌هایی دوستان برای من فرستاده بودند. ولی آن حرف بسیار برای من دردآور بود، چون اگر یک آدم بی‌اهمیت بود که این حرف را می‌زد، می‌گفتم ندانسته است، اما مثلاً آدم فرهیخته‌ای بود که بعدها گفت اشتباه کردم، اما برای من مهم نبود که اشتباه کرده یا نکرده است. در هر صورت حرف خود را زد، چون آدم باید دقت کند چه حرفی از دهانش بیرون می‌آید؛ وقتی بیرون آمد، دیگر نمی‌تواند آن را درست کند.»
پروانه معصومی در فیلم «راه دوم» که در سومین جشنواره فیلم فجر نمایش داده شد، با ناصر طهماسب هم‌بازی بود که او نیز به تازگی از دنیا رفته است. معصومی سال‌ها قبل در گفت‌وگویی تفصیلی با ایسنا با اشاره به اینکه فیلم «راه دوم» با وجود قصه‌ای جذاب، خوب درنیامد، گفته بود: «در سال ۱۳۶۳ در فیلمی به نام «راه دوم» حضور پیدا کردم که فیلم فوق‌العاده بدی با قصه فوق‌العاده خوبی بود. وقتی سناریو را خواندم به نظر قصه خیلی قشنگی آمد که به یکی از نویسنده‌های خیلی خوب کشورمان تعلق داشت، ولی به خاطر اینکه تجربه اول کارگردانش بود در اجرا خوب درنیامد. در این فیلم آقای ناصر طهماسب نقش مقابل من را بازی می‌کرد. من فیلم «راه دوم» را شروع کار زن در سینمای بعد از انقلاب می‌دانم؛ تا قبل از آن زن‌ها به‌عنوان یک مُشت سیاهی لشکر که می‌روند و می‌آیند در فیلم‌ها حضور داشتند، اما در این فیلم زن به‌عنوان فردی بود که وجود داشت.»
گرفتن جایزه و بازی در فیلم‌هایی که نقشی متفاوت از زن را نشان می‌دادند سبب شد با وجود اینکه خانواده پروانه معصومی ابتدا مخالف بازیگری او بودند و خودش هم با اما و اگرهایی ورود به این مسیر را پذیرفته بود، از او به‌عنوان بازیگری یاد شود که با نقش‌های خود در فیلم‌های پس از انقلاب، جایگاه ویژه‌ای را در مقاطعی در فیلم‌های روشن‌فکری ایجاد کرده است.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی